ชวนเที่ยวภูลังกา กับเกร็ดปรัชญาชีวิต 3
ถึงเราจะมุ่งมั่นในการจะไปให้ถึงจุดหมายมากเพียงใด ก็อย่าลืมว่าผู้คนและเหตุการณ์ที่ได้พบเจอระหว่างทาง ก็มีความหมายกับหัวใจเราไม่ต่างกัน!
มาเล่าความประทับใจของการไปปีนเขาที่ภูลังกากันต่อค่ะ ฉันเป็นคนที่ชอบมวลความรู้สึก เวลาไปปีนเขามากเลย เพราะฉันเคยไปภูกระดึง ภูชี้ฟ้า แล้วก็ล่าสุดก็ที่ภูลังกา และทุกครั้งที่ไปในสถานที่ที่มันมีความยากลำบากในการเดินทาง หรือต้องใช้ความพยายามฝ่าฟันกับเส้นทางกว่าจะไปถึง มันทำให้เห็นว่า “เราไม่ได้ลำบากอยู่คนเดียว”
ฉันได้เห็นว่ามันมีคนหรือกลุ่มที่ลำบากไปพร้อม ๆ กับเรา (ออกเดินในช่วงเวลาพร้อม ๆ กัน) มีคนที่ลำบากมาก่อนเรา(คนที่เดินสวนเราลงมา) และคนที่จะเดินตามเรามาทีหลัง และฉันคิดว่าเขาก็คงจะลำบากไม่ต่างจากเราเท่าไหร่
ในระหว่างทางบรรยากาศมันดีมากค่ะ ถึงแม้ร่างกายจะเหนื่อยแต่หากเจอคนที่เดินสวนเรากลับมา ก็จะมีการให้กำลังใจกันตลอดเส้นทางเลย ฉันคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่น่ารัก อบอุ่น รู้สึกถึงความปลอดภัย รวมทั้งรู้สึกเหมือนเราต่างเข้าใจและมีเป้าหมายเดียวกัน
ถ้าหากในชีวิตจริงที่ไม่ใช่การปีนเขา แล้วเราได้เจอบรรยากาศแบบนี้ กล่าวคือ ถึงแม้เป้าหมายเราที่จะไป คือความสำเร็จในชีวิตหรือการงานเหมือนกัน อาจจะต้องใช้เส้นทางเดียวกัน แต่ทุกคนก็เข้าใจได้ว่า จังหวะเวลาและปัจจัยในการไปถึงจุดหมายของแต่ละคนนั้นย่อมแตกต่างกัน
ในระหว่างทางที่เราต้องเดินไปและพบเจอกับผู้คนมากมาย น่าจะเป็นสภาพแวดล้อมที่ดีเพราะต่างคนต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ด้วยเหตุที่เราไม่ได้มองกันเป็นคู่แข่ง แต่มองทุกคนเป็นผู้ร่วมเดินทาง ที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่น่าจะหนักหนาไม่ต่างกัน
สิ่งที่เราจะปฏิบัติกับคนร่วมเส้นทางจึงน่าจะเป็นการมอบกำลังใจให้ และคอยชี้แนะเส้นทางที่ง่ายกว่าและดีกว่า ให้กับคนที่ตามมาทีหลังเพื่อที่เขาจะได้ไม่เดินพลาดเหมือนที่เราเคยพลาด ไม่ใช่มองเขาเป็นคู่แข่งที่ต้องคอยสกัดหากเราอยากไปถึงเป้าหมายอย่างปลอดภัย
กล่าวคือ เมื่อแต่ละคนโฟกัสที่เส้นทางของตัวเองไม่ต้องไปเสียเวลาตัดแข้งตัดขาผู้อื่น ช่วยเหลือแนะนำกันได้ก็ช่วย ใครไปถึงก่อนก็ร่วมยินดี คนที่นั่งพักก็ร่วมส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจบอกว่าอย่ายอมแพ้เดี๋ยวก็ไปถึง(เหมือนที่ทำกันตอนไปปีนเขา) หากคนในสังคมปฏิบัติต่อกันแบบนี้จากรุ่นสู่รุ่น ชีวิตคนเราคงเหนื่อยน้อยลงและสังคมก็คงน่าอยู่มากขึ้น
ในชีวิตของคนเราแค่เราเอาตัวเองให้รอดไปถึงจุดหมาย มันก็ยากมากพออยู่แล้ว แต่หากต้องมาเฝ้าระแวงว่าคนที่เดินสวนไปสวนมา ว่าจะมาคิดไม่ดี คอยกลั่นแกล้งเราอีก มันคงเหนื่อยขึ้นอีกหลายเท่าเลย
คงจะดีกว่าถ้าเราเอาปรัชญาของนักปีนเขามาใช้ นั่นก็คือ การมุ่งสู่เป้าหมายโดยไม่ได้ต้องแข่งขันกับใคร เพราะถึงแม้จุดหมายเราจะที่เป็นจุดเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าที่ตรงนั้น มันจะมีพื้นที่ไม่มากพอสำหรับคนอื่น ๆ แบ่งที่ของเราให้คนอื่นยืนด้วยก็ได้ มันน่าจะเป็นความสำเร็จที่น่าชื่นชมยินดีมากเลยทีเดียวนะ ว่าไหมคะ?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
