ปะต้าคิดว่านะ!
หากนักเรียนหรือนักศึกษาเรียน
แล้วไม่เข้าใจจนทำการบ้านด้วย
ตนเองไม่ได้นั้น
คำถามที่ควรถามไม่ใช่เพียงว่า
"ผู้เรียนตั้งใจพอหรือยัง"แต่ควร
ถามด้วยว่า"ระบบการเรียนการ
สอนได้ทำให้ผู้เรียนเข้าใจมาก
พอหรือยัง"
ปะต้ามองนะว่า"การศึกษา"ไม่ใช่กระบวนการส่งมอบความรู้ทางเดียวจากผู้สอนไปผู้เรียนแต่เป็นกระบวนการเรียนรู้ร่วมกัน
ผู้เรียนน่ะมีหน้าที่แสวงหาความรู้
ฝึกคิดฝึกค้นคว้าและรับผิดชอบ
ต่อการเรียนของตนเองขณะที่ครู
อาจารย์มีหน้าที่ออกแบบการเรียน
เพื่อการเรียนรู้สร้างแรงบันดาลใจ
อธิบาย เชื่อมโยง และช่วยให้ผู้เรียนสามารถก้าวข้ามข้อจำกัดของตนได้
หากผู้เรียนไม่เข้าใจ อาจเกิดได้จากหลายปัจจัย
ผู้เรียนยังขาดพื้นฐาน
วิธีการสอนยังไม่สอดคล้องกับรูปแบบการเรียนรู้ของผู้เรียน
สภาพแวดล้อมไม่เอื้อต่อการเรียนรู้
หรือทั้งสองฝ่ายยังไม่พบจุดเชื่อมโยงระหว่างกัน
ดังนั้นการโยนภาระไปยังฝ่ายใด
ฝ่ายหนึ่งจึงไม่ใช่คำตอบ
ครูที่มีจิตวิญญาณแห่งวิชาชีพไม่
ควรมองว่าหน้าที่สิ้นสุดเมื่อสอนจบชั่วโมงแต่จะตั้งคำถามกับตนเอง
เสมอว่า
"เด็กยังไม่เข้าใจเพราะเขาไม่สนใจเรียนหรือเพราะเรายังหาวิธีทำให้
เขาเข้าใจไม่ได้"
ในขณะเดียวกันผู้เรียนที่มีวุฒิภาวะ
ก็จะไม่รอให้ครูป้อนความรู้ทั้งหมด
แต่จะถามตนเองว่า
"เราได้พยายามค้นคว้าฝึกฝนซักถามในสิ่งที่ไม่เข้าใจมากพอแล้วหรือยัง"
คิดว่าการศึกษาที่แท้จริงจึงไม่ได้มีศูนย์กลางอยู่ที่ครูหรืออยู่ที่นักเรียนเพียงฝ่ายเดียวแต่มีศูนย์กลางอยู่ที่ "การเรียนรู้"ซึ่งทั้งสองฝ่ายควรต้อง
ร่วมกันรับผิดชอบ
เมื่อครูมองผู้เรียนเป็นมนุษย์ที่กำลังเติบโตและผู้เรียนมองครูเป็นผู้นำทางมากกว่าผู้ตัดสินความสัมพันธ์ทางการศึกษาจะเปลี่ยนจาก
"ผู้สอนกับผู้ถูกสอน"เป็น"ผู้ร่วมเรียนรู้"
เพราะเป้าหมายสูงสุดของการศึกษา ไม่ใช่การสอนให้จบบทเรียนแต่คือการทำให้ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเองตลอดชีวิต
และนั่นล่ะปะต้าว่าเป็นความสำเร็จ
ร่วมกันของทั้งครูและผู้เรียนจะมิใช่ชัยชนะของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
"วอนครูวอนศิษย์ทบทวน"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
