ฉันเกิดปี 9x เกิดในครอบครัวชนชั้นกลาง ล่ะมั้ง คุณพ่อคุณแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ ต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวของตัวเอง ฉันเติบโตในครอบครัวของคุณพ่อ ซึ่งก็มีญาติพี่น้องอยู่หลายคน
ควรจะเริ่มด้วยดราม่าเลยละกัน ไม่อยากเกริ่นนานคนสมัยนี้ไม่ชอบอะไรที่มันยืดยาว อันที่จริงคนสมัยนี้อาจจะไม่ชอบการอ่านแล้ว และบทความนี้อาจจะไม่มีคนมาอ่านก็ได้ แต่อย่างน้อยฉันก็ได้เขียนได้ระบายมันออกมาเท่านั้นก็อาจจะพอช่วยฉันได้
ฉันเติบโตมาในแบบที่อาจจะดีกว่านี้ได้ พวกเขาอาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไรหากเทียบกับในหนังหรือตามข่าว แต่ก็ไม่ได้ดีพอจนทำให้ฉันรู้สึกเป็นครอบครัวเดียวกันได้ แม้กระทั่งในตอนนี้ หากให้ฉันบรรยายความรู้สึกแบบไม่อคติออกมา แบบตรงไปตรงมา ไม่รักษาน้ำใจ ไม่รักษาหน้ากันแล้ว
ที่ผ่านมาฉันมักจะถูกเอาเปรียบในความสัมพันธ์ภายในครอบครัวเสมอ ซึ่งฉันเองก็สับสนอยู่ ณ ขณะนั้น ว่าฉันมีสิทธิที่จะรู้สึกแย่ที่ถูกเอาเปรียบหรือถูกทำร้ายทางจิตใจได้หรือไม่ ด้วยสถานะของตัวเองแม้จะใช้นามสกุลเดียวกัน แต่ฉันจะเรียกตัวเองว่าเป็นคนในครอบครัวนั้นได้หรือไม่
แม้จะไม่ได้โหยหาการยอมรับ แต่ก็ไม่ได้อยากจะถูกรังแก ไม่มีใครเกิดมาแล้วอยากถูกเอาเปรียบ ถ้าให้ชัดเจนไม่มีใครเกิดมาแล้ว อยากเป็นส่วนเกินหรือโดดเดี่ยว แต่โอเค ฉันพยายามดีลกับเรื่องนี้มาตั้งแต่ฉันยังเด็ก และก็พอจะเข้าใจและยอมรับได้ จนกระทั่งเติบโตมา
ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนมากเท่าไหร่ อาจจะเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง เพื่อนตั้งแต่เด็กตอนนี้ก็เหลือไม่กี่คน ไม่ค่อยได้คุยกันด้วย ไม่รู้ด้วยซ้ำยังนับกันเป็นเพื่อนหรือเปล่าแต่ฉันก็ยังนับพวกเขาเป็นเพื่อนอยู่ บางวันฉันตื่นมาแล้วรู้สึกไม่อยากจะเจอใคร อยากจะอยู่คนเดียวตลอดไป มีบางครั้งที่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ แต่ก็ยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อรับรู้บทสรุปของเรื่องราวบางอย่าง ซึ่งก็น่าตลกมาก เพราะสิ่งที่ฉันยังรอคอยบทสรุปไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเรื่องแต่ง เป็นการ์ตูนที่อยากรู้ตอบจบ
แต่มันวิเศษมากจริง ๆ สำหรับฉัน การที่การ์ตูนเรื่องนี้ยังไม่จบ มันเหมือนเป็นหลักประกันชีวิตฉันกลาย ๆ ว่าฉันจะไม่ทำอะไรบ้า ๆ อย่างพาตัวเองย้ายเซิฟเวอร์ก่อนเวลาอันควร
ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เกือบ 9 ปี ฉันรับราชการอยู่ที่หน่วยงานหนึ่ง
ฉันยังจำวันแรกที่ฉันรับราชการได้ ครอบครัวของฉัน ดีใจและภูมิใจมาก ๆ พวกเขาปฏิบัติกับฉันอย่างแตกต่างไปจากเดิมมาก พวกเขาอาจจะไม่รู้ตัว แต่ฉันรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี และมันจะอดไม่ตั้งคำถามได้หรือว่า การที่เขาปฏิบัติดีกับเรามันมาจากอะไร
ใช่ ฉันสร้างหน้าตาให้กับพวกเขาได้ ในละแวกบ้านเป็นอย่างน้อย ที่ที่ฉันเติบโตมา ที่ที่ฉันวิ่งเล่น ปั่นจักรยาน และคิดถึงอยู่เสมอ ตลอดเวลาที่รับราชการฉันได้เจอกับหลายสิ่งหลายอย่างยากเกินจะทำความเข้าใจแม้จะพยายามทำความเข้าใจจนเข้าใจแต่บางอย่างก็ล้ำเส้นเกินจนรับไม่ได้
ในปีที่ 8 ย่างเข้าปีที่ 9 ประมาณต้นปีฉันตัดสินใจลาออก ต้องยอมรับว่าลาออกแบบไม่มีแผนด้วยซ้ำ ณ เวลาที่นั่งเขียนบันทึกนี้ ก็ยังไม่มีงานทำ แต่พอมีเงินเก็บจากการทำงานเลี้ยงชีพไปวัน ๆ ไม่ได้อยู่ที่บ้าน
ฉันแค่อยากหาคนเข้าใจ แต่ว่า ท่าทีของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป อาจจะไม่ได้แย่มาก อันที่จริงไม่ได้แย่เลย แต่ฉันกลับไปแถวละแวกบ้านไม่ได้เขาไม่ได้ห้ามฉันตรง ๆ หรอก เพียงแต่ คนแถวบ้านยังไม่รู้ว่าฉันลาออก แล้ว
แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ยังไม่เข้าใจ มันเป็นปัญหายังไงกัน การที่ฉันจะลาออกหรือใช้ชีวิตแบบไหน ตอนนี้ฉันไม่มีความสบายใจที่จะกลับไปแถวบ้านแล้ว อันที่จริงแค่ไปเดินตลาดยังรู้สึกมีความกังวลว่าจะได้เจอกับคนรู้จักเลย ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่แคร์ด้วยซ้ำ
ถ้าจะต้องบอกใครว่า ฉันลาออกแล้ว
ถ้าจะแคร์ ก็แคร์คำขอของครอบครัวที่ไม่ให้้บอกคนอื่นว่าฉันลาออกนั่นแหละ
เอาล่ะ ๆ ก่อนจะดราม่าไปมากกว่านี้ ฉันรักพวกเขานะ จริง ๆ ยอมตายแทนได้เลย แต่ในการกระทำมันก็อีกเรื่องหนึ่ง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
