25 มิ.ย. เวลา 05:04 • ปรัชญา
Shark Island

Shark here!

ในช่วงปี 2012 ฉันกับกลุ่มเพื่อนเดินทางไปเยี่ยมเยียนเกาะเต่า จุดประสงค์ของพวกเราไม่ได้ไปดำน้ำลึกแต่อย่างใด เราเป็นนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบทะเลสวย ๆ น้ำใส ๆ เท่านั้น
จุดขายหนึ่งของเกาะเต่า นั่นคือ "เกาะฉลาม" จุดดำน้ำตื้นที่สามารถชมปลาฉลามครีบดำว่ายน้ำอยู่ตามธรรมชาติได้
ในวันอากาศดีวันหนึ่ง พวกเรานั่งเรือหางยาวไป One Day Trip ที่นั่น บนเรือมีพวกเราเป็นคนไทยกลุ่มเดียว ที่เหลือเป็นนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
ทะเลไม่เคยทำให้ผิดหวัง น้ำใส ๆ ท้องฟ้าโปร่ง และแสงแดดช่วยเติมบรรยากาศให้สดใส
พอถึงจุดชมฉลาม ทุกคนก็ลงจากเรือ ดำน้ำกระจายตัวไปรอบ ๆ โดยมี One Direction เดียวกัน คือ ปลาฉลามครีบดำ!!
“Shark here!!!” ต่างชาติคนหนึ่งตะโกนขึ้นจากฝั่งซ้ายของเรือ ห่างจากจุดที่คนไทยงุ่นง่านอย่างพวกเราอยู่ประมาณ 20 เมตร เราและอีกหลายคนว่ายน้ำพุ่งตามไปทันที
ฉลามหายไปแล้ว
“Shark here!!!” เสียงตะโกนดังมาจากทิศทางตรงกันข้าม และเราก็ว่ายน้ำพุ่งตามไปในทันที
เช่นเคย...ฉลามหายไป
เป็นแบบนี้อยู่ 3–4 ครั้ง จนในที่สุด ด้วยความหมดแรงจากการว่ายน้ำตามเสียงเรียก พวกเราจึงกลับขึ้นเรือด้วยสีหน้าจ๋อย ๆ ฉันพูดกับเพื่อน ๆ เชิงปลอบใจว่า "ฉลามมันก็ว่ายน้ำเป็นนะ มันคงไม่อยู่เฉย ๆ ให้เราดูได้ง่าย ๆ" อันนี้จริง น่าจะปลอบใจตัวเองมากกว่า
ลูกเรือคงได้ยินบทสนทนา เลยบอกพวกเราว่า ให้ลงน้ำไปใหม่ ไม่ต้องว่ายไปไหน อยู่นิ่ง ๆ ลอยตัวอยู่นิ่งๆ
ไม่นาน ฉลามครีบดำก็ปรากฏตัวให้เห็น
Mission Complete! ขึ้นฝั่งได้
เวลาผ่านมาหลายปี ฉันเล่าเรื่องนี้ ในมุมตลกขำขัน ให้เพื่อนชาวต่างชาติคนหนึ่งฟัง ตอนนั้นบทสนทนากำลังรื้อฟื้นในเรื่องของเกาะเต่าว่าสวยงามเพียงใด หลังจากฟังเรื่องนี้ เขาพูดกับฉันว่า
“มันเป็นเรื่องแปลก เราอยากเห็นฉลาม แต่พวกมันไม่สนใจเลยสักนิด”
.
.
.
น่าแปลก ที่หลาย ๆ สิ่งที่เราไขว่คว้า เป็นจริงตามนั้น
หลายครั้งในชีวิต เราปักหมุดจุดหมายไว้แน่วแน่ ไม่ว่าจะเป็นความสำเร็จ ความรัก หรือบางสิ่งที่เราเชื่อว่าต้องได้มา แล้วเราก็ออกแรงไล่ตามมันด้วยพลังทั้งหมดที่มี
คงเหมือนฉัน ในวันที่ว่ายน้ำตามหาปลาฉลาม…
PS. Special thanks to Arik, who has been like a big brother to me, for inspiring me to write this piece.
โฆษณา