ปะต้าขอยาดแสดงความเห็นที่
เดิน“ระหว่างอุดมคติกับความ
จริงของมนุษย์”โดยไม่ปฏิเสธ
ทั้งธรรมชาติและจะไม่ลดทอนคุณค่าของคำว่า“ความซื่อสัตย์”
ความซื่อสัตย์ไม่ใช่คุณสมบัติของคนหน้าตาดี คนหน้าตาธรรมดา หรืออาชีพใดอาชีพหนึ่งแต่เป็น
วุฒิภาวะของสมอง(หัวใจ)ที่รู้จักรับผิดชอบต่อความรู้สึกของอีกคน
มนุษย์ทุกคนล้วนมีสัญชาตญาณ
มีแรงดึงดูดมีความหวั่นไหวนั่นเป็นธรรมชาติที่ไม่มีใครต้องละอาย
แต่สิ่งที่ทำให้มนุษย์ต่างจากการปล่อยปละชีวิตให้ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียวคือความสามารถที่ควรจะเลือกไม่ใช่เพียงอยากตามอารมณ์กิเลส
คนที่ยังอยู่ภายใต้แรงขับของตนเองอาจมองความรักเป็นเรื่องของความพึงพอใจเมื่อใจเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน
แต่คนที่เติบโตพัฒนาทางจิตใจ
จะค่อยๆมองเห็นว่าความรักนั้นไม่ใช่การไม่มีสิ่งยั่วยวนหากคือการไม่ทำลายความไว้วางใจของคนที่มอบหัวใจให้เราต่างหาก
ปะต้าคิดว่า!ความซื่อสัตย์ไม่ใช่ “สิทธิพิเศษ”ของคนดีแต่ควรเป็น “มาตรฐานขั้นต่ำ”ของการมีความสัมพันธ์
ขณะเดียวกันเราไม่ควรตัดสิน
ว่าคนที่เคยผิดพลาดไม่มีวันซื่อสัตย์ได้เพราะวุฒิภาวะของมนุษย์ไม่ได้วัดจากการไม่เคย
ล้มแต่วัดจากการเรียนรู้ที่จะไม่ทำให้ความรักต้องล้มซ้ำด้วยเหตุผลเดิม
ความรักไม่เคยเรียกร้องให้เราหมดความเป็นมนุษย์แต่เรียกร้องให้เราเติบโตเหนือสัญชาตญาณของตนเองเพราะสัญชาตญาณทำให้เรา“รู้สึก”แต่ปัญญาทำให้เรารู้ว่าอะไรควรค่าแก่การรักษา
บางครานิยามของผู้ใหญ่ทางจิตใจอาจไม่ใช่คนที่ไม่เคยหวั่นไหวเลยแต่เป็นคนที่เมื่อหัวใจกับความรับผิดชอบเดินสวนกันเขาเลือกไม่ทรยศต่อความไว้วางใจ
ที่อีกคนมอบให้เสมอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
