ขบวนรถไฟที่ 275 นำพาให้รู้จักกับแม่ค้าบนรถไฟที่มีเรื่องราวน่าสนใจและน่าเห็นใจในเวลาเดียวกัน
กลิ่นของสนิมเหล็กที่เกิดจากการเสียดสีของล้อกับรางเหล็กจากระบบเบรคของรถไฟ ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วขบวนรถไฟธรรมดาที่275 โดยเริ่มต้นทางที่สถานีกรุงเทพฯ ปลายทางสถานีด่านพรหมแดนบ้านคลองลึก
ขบวนนี้เป็นขบวนที่ฉันนั่งกลับบ้านบ่อยครั้ง และตลอดเส้นทางกว่า 4 ชั่วโมงที่นั่ง ฉันได้สังเกตเห็นเหล่าแม่ค้าพ่อค้าทั้งหลายบนรถไฟเดินสวนกันไปมาพร้อมถือตะกร้าใส่ของที่ดูหนักอึ้งจนฉันเองที่แค่มองยังรู้สึกปวดตึงที่แขน
ภาพตัวอย่าง
ในการกลับบ้านครั้งนี้ฉันได้มีโอกาสสัมภาษณ์แม่ค้าที่สุดแสนจะใจดีคนหนึ่งโดยคนคนนั้นก็คือ “ป้าแมว อายุ55 ปี”
แม่ค้าที่มีประสบการณ์มากกว่า 3 ปี ในการขาย เดินถือตะกร้าที่มีทั้งของหวานและของคาวตลอดไปจนถึงของฝากผ่านไปมาด้วยรอยยิ้ม กลิ่นหอมของอาหารเหล่านั้นส่งกลิ่นโชยลอยมาเตะจมูกทุกครั้งที่ป้าแมวเดินผ่าน ทำให้ฉันหักห้ามใจไม่ได้จนต้องรีบอุดหนุน แต่ใครจะไปรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นกำลังเจอกับปัญหาที่ชื่อว่า “การโดนต่อราคา”
ขนมของป้าแมว
ก่อนหน้าที่ป้าแมวจะมาทำอาชีพนี้ป้าแมวเคยเป็นแม่ครัวมาก่อนแต่เพราะรายได้ในตอนนั้นไม่พอใช้เลยอยากลองหางานอื่นทำแต่ด้วยอายุที่เริ่มเยอะแล้วทำให้หางานค่อนข้างยาก
ป้าแมวเล่าว่าในเมื่อครั้งยังเป็นเด็กเคยมาขายของที่หน้าสถานีรถไฟช่วยเพื่อนทำให้พอมีประสบการณ์ในการขายอยู่บ้าง จึงตัดสินใจเปลี่ยนจากอาชีพแม่ครัวมาเป็นแม่ค้าขายของบนรถไฟอย่างเต็มตัว
ในหนึ่งอาทิตย์ก็มีขายดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ยิ่งถ้าเจอลูกค้าที่ขอต่อราคาป้าเองก็น้ำตาแทบไหล ของบางอย่างป้าได้กำไรแค่ไม่กี่บาท มาขอต่อราคาลดลงป้าก็แทบจะไม่เหลืออะไร
ป้าแมว แม่ค้าขายของบนรถไฟ อายุ 55 ปี
นี่คือประโยคที่ป้าแมวได้ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับปัญหาที่พบเจอแม้จะปฏิเสธและให้เหตุผลมากเท่าไหร่ลูกค้าบางคนก็ยังไม่ยอมง่ายๆอยู่ดี
และยังมีเหตุการณ์การโดนโกงเงินในรูปแบบของการโอนเงินโดยที่ลูกค้าไม่กดยืนยันในการโอนจริงๆ ในจังหวะชุลมุนตัวป้าแมวเองก็ไม่ได้ตรวจสอบ จนสุดท้ายกำไรที่ควรจะได้ในวันนั้นก็หายไปส่วนหนึ่ง
ยิ่งแม่ค้าที่เป็นรุ่นยายๆที่อายุเยอะแล้วเจอเหตุการณ์การโดนโกงแบบนั้นแม้บางครั้งจะรู้ตัวคนทำก็ไม่กล้าทักท้วงขึ้นเพราะกลัว
เหล่าแม่ค้าพ่อค้าบนรถไฟเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ที่อยู่คู่กับรถไฟไทยมาเนิ่นนานและถือเป็นอีกหนึ่งช่องทางที่เหมาะสำหรับคนที่มีโอกาสทางอาชีพจำกัดด้วย แต่อาชีพเหล่านี้จะอยู่ต่อไปอีกได้นานแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับเหล่าผู้โดยสารและนักท่องเที่ยว
เพราะถ้าหากเกิดการต่อราคามากเกินไปจนขาดความเห็นใจ เหล่าแม่ค้าพ่อค้าก็จะได้กำไรน้อยลงในขณะที่วัตถุดิบที่ซื้อมาแพงขึ้นตลอด อาชีพนี้ก็อาจจะค่อยๆหายและหมดไปในอนาคตก็เป็นได้
ถ้าลองคิดในมุมผู้ที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้เป็นแม่ค้าพ่อค้า เดินถือตะกร้าหนักๆขายของทั้งวัน แต่ในตอนที่ขายได้นั้นกลับโดนต่อราคาจากผู้ซื้อหลายๆคน แม้จะอธิบายเหตุผลไปมากเท่าไหร่ก็ยังไม่ยอมง่ายๆอยู่ดี ถ้าเป็นผู้อ่านจะจัดการกับปัญหานี้ยังไงดีคะ?
จากบทความสารดีท่องเที่ยวนี้สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน(SDGs) ข้อที่ 8 งานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจ
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
