คนส่วนนึงไม่ได้แพ้เพราะ
“ไม่รู้”ดอก
แต่แพ้เพราะ“รู้มากเกินไป”
ยิ่งรู้มากสมองยิ่งสร้างเหตุผล
ป้องกันตัวเองจากความเสี่ยง
จนสุดท้ายชีวิตกลายเป็นนักวิเคราะห์ที่ไม่เคยลงสนาม
“ความรู้ค่อยๆเปลี่ยนจากอาวุธ
เป็นโซ่ตรวน” ปะต้าคิดนะว่า!
Passionไม่ได้หายไปไหนแต่
นิ่ง“แพลนนิ่ง”Planning แล้ว
ตายเพราะการผัดวันประกันพรุ่งทุกครั้งที่ใจอยากทำอะไรแล้ว
มือไม่ยอมขยับ
อย่ารอให้มั่นใจก่ะความมั่นใจ
ไม่เคยเดินนำหน้ามันเดินตาม
หลังการลงมือเสมอ
คนที่ดูเก่งทุกคนนี้ไม่ได้เริ่มจากความพร้อมแต่เริ่มจากความกล้าบ้าลุยพอที่จะยอมดูโง่ในวันแรก
เลิกถามว่า“ถ้าล้มจะเป็นอย่างไร”
แล้วถามตัวเองใหม่ว่า
“ถ้าอีกห้าปีชีวิตยังยืนอยู่ตรงนี้
จะเสียดายแค่ไหน?”
ชีวิตไม่ได้ให้รางวัลคนที่คิดดี
คิดเก่งที่สุดดอกแต่ให้รางวัล
คนที่ลงมือก่อนต่างหากแล้ว
เรียนรู้ระหว่างทางไป
จงยอมให้ผลงานชิ้นแรกแย่
ยอมให้คนหัวเราะยอมให้ผิดพลาดเพราะสิ่งเหล่านั้นยังมีค่ากว่าความสมบูรณ์แบบที่ไม่เคยเกิดขึ้น
ถ้าจะกระโดดก็ไม่ต้องเห็นทั้งสะพานขอแค่เห็นก้าวแรกก็พอ
รึถ้าจะเดินก็ไม่ต้องรู้ทั้งเส้นทาง ขอแค่ก้าวแรกไม่ถอยหลัง
“การตัดสินใจช้าก็เป็นการตัดสินใจแบบหนึ่งคือการเลือกปล่อยให้โอกาสเดินผ่านไป“
คนที่ก้าวข้ามโลกเก่าได้ไม่ใช่
คนที่ไม่มีความกลัวแต่คือคนที่
พูดกับความกลัวว่า
“ไปด้วยกันแต่ขอฉันจะนำนะ“
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
