บทที่ 27
ชายหนุ่มถึงกับอึ้งงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน คุณชายล้มป่วยเป็นไข้หวัด หลังจากนั้นก็มีอาการไอเรื้อรัง ตลอดการเดินทางพวกเขาพบหมอมาหลายคน ยาที่กินก็แทบไม่ได้ผล อาการดีบ้างทรุดบ้างมาตลอด
แต่นางเพียงกดนวดไม่กี่ครั้ง...ก็หายแล้ว?
เขารีบถามอย่างอดใจไม่ไหว
“แม่หนูน้อย รีบบอกข้าหน่อย เจ้าทำได้อย่างไร?”
เซี่ยอิงเฉินเอ่ยขึ้น
“ฉินเฉิน อย่าเสียมารยาท”
ฉินเฉินรีบประสานมือคำนับอย่างว่าง่าย ก้มหน้าก้มตาแล้วกล่าวว่า
“...คุณหนูท่านนี้ ไม่ทราบว่าจะขอเรียนถามได้หรือไม่ ว่าเมื่อครู่นี้ท่านกดนวดอย่างไร?”
กู้จือจั๋วจ้องเขาเขม็ง
ร่างกายของคุณชายอ่อนแอ แม้แต่ไข้หวัดธรรมดาก็ทำให้เขาป่วยเรื้อรังจนถึงขั้นอันตรายถึงชีวิตได้
ไอหนักถึงเพียงนี้ แสดงว่าพวกเขาดูแลกันไม่ดีแน่!
ฉินเฉินถูกจ้องเสียจนงุนงง ได้แต่ลูบจมูกตัวเอง
“ข้าแซ่กู้ บิดาผู้ล่วงลับคือท่านเจิ้นกั๋วกง นามว่า กู้เทา”
กู้จือจั๋วแนะนำตัวอย่างสั้น ๆ ก่อนผายมือเชิญ
“คุณชายเซี่ย เชิญนั่งเถิด ข้าจะจับชีพจรให้ท่าน”
ฉินเฉินร้องขึ้นอย่างเว่อร์วัง
“แม่หนู เจ้าอายุเท่าไรกัน? รักษาโรคเป็นจริงหรือ? เรียนมาจากใคร? ตระกูลกู้ใช้วิถียุทธ์สร้างชื่อ แล้วเหตุใดบุตรสาวของท่านเจิ้นกั๋วกงถึงเรียนแพทย์ด้วย...”
“หุบปาก”
กู้จือจั๋วสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า
คนผู้นี้ช่างพูดเสียจริง ดูอย่างไรก็ไม่น่าเชื่อถือ
เซี่ยอิงเฉินครุ่นคิดอยู่ในใจ
เขาเชื่อว่าตนเองมองคนไม่เคยพลาด
แต่กู้จือจั๋ว...เขากลับมองไม่ออก
ในดวงตาสีดำใสของนาง เขาไม่เห็นผลประโยชน์หรือความทะเยอทะยานแม้แต่น้อย
มีเพียงความปรารถนาดีอันบริสุทธิ์ ที่ไม่เจือปนความเห็นแก่ตัวเลยแม้แต่นิดเดียว
“ขอบคุณคุณหนู”
เซี่ยอิงเฉินนั่งลงตามคำเชิญอย่างเป็นธรรมชาติ ยกแขนเสื้อขึ้น แล้วยื่นข้อมือออกไป
ข้อมือของเขาผอมบาง ผิวขาวซีดอย่างผิดปกติ แม้แต่เส้นเลือดสีเขียวใต้ผิวหนังก็มองเห็นได้ชัด
กู้จือจั๋วพยายามสงบจิตใจ ก่อนใช้นิ้วสามนิ้ววางลงบนชีพจรของเขา
ชาติก่อน พวกเขาเชิญหมอชื่อดังทั่วแผ่นดินมารักษา
แต่เมื่อเผชิญกับอาการป่วยของคุณชาย ทุกคนต่างได้แต่ส่ายหน้าและทอดถอนใจ
นางไม่ยอมแพ้ต่อชะตากรรม จึงมุ่งมั่นศึกษาแพทย์อย่างหนัก
แต่สุดท้าย...
ก็สายเกินไป
นางช่วยใบหน้าของตนเองที่เสียโฉมอย่างน่าเวทนาไม่ได้
และยิ่งช่วยชีวิตคุณชายไม่ได้
ดวงตาของกู้จือจั๋วร้อนผ่าว ขอบตาเริ่มชื้น แพขนตางอนหนาค่อย ๆ หลุบลง ปกปิดน้ำตาที่เอ่อคลอ
นิ้วที่แตะอยู่บนชีพจรของเซี่ยอิงเฉินสั่นไหวเล็กน้อย
ฉินเฉินมองอย่างงุนงง คิดอยู่ในใจ
วิชาแพทย์ของนางอยู่สำนักไหนกันนะ? หรือว่าต้องให้นิ้วสั่นถึงจะจับชีพจรได้?
กู้จือจั๋วตั้งใจสัมผัสจังหวะชีพจรใต้ปลายนิ้ว
หนึ่งครั้ง...
สองครั้ง...
สามครั้ง...
ทุกจังหวะของชีพจร ทำให้หัวใจของนางสงบลงทีละน้อย
เมื่อจับลักษณะชีพจรได้แน่ชัดแล้ว นิ้วของนางก็มั่นคงดุจศิลา
กู้จือจั๋วปล่อยมือ แล้วเอ่ยตรงประเด็น
“คุณชาย...เคยถูกพิษ”
สีหน้าที่เดิมยังดูคล้ายดูแคลนของฉินเฉิน พลันแข็งค้างในทันที
เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ผู้ที่รู้ว่าคุณชายร่างกายอ่อนแอมีไม่น้อย
แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครสามารถเพียงจับชีพจร แล้ววินิจฉัยได้ทันทีว่า คุณชายเคยถูกพิษ
เซี่ยอิงเฉินยิ้มบาง ๆ
“ใช่”
กู้จือจั๋วกล่าวต่อ
“พิษนี้ได้รับเมื่อหกปีก่อน ตอนนั้นท่านอาศัยโอสถล้ำค่าและสมุนไพรหายาก จึงฝืนผ่านพ้นมาได้”
“แต่พิษตกค้างยังไม่หมด โรคเรื้อรังจึงไม่เคยหาย มันกัดกินกำลังของท่านอยู่ทุกขณะ และบั่นทอนอายุขัยลงเรื่อย ๆ”
นางก้มตาลง แพขนตาสั่นไหว ทอดเงาบาง ๆ ลงบนใบหน้า
“ตลอดการเดินทางกลับเมืองหลวงครั้งนี้ ท่านตรากตรำทั้งกายและใจ จนพลังชีวิตเสียหายอย่างหนัก”
นางกล่าวอย่างจริงจัง
“ท่านกำลังเอาชีวิตของตัวเองมาแลก แบบนี้ไม่ได้”
เซี่ยอิงเฉินเองก็รู้สึกได้ว่า สุขภาพของตนทรุดลงทุกวัน
เขารู้ดีว่าตนเองคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี
และก็รู้ดีเช่นกันว่า...
ตอนนี้เขาจะตายไม่ได้
ความเป็นความตายของเขา เกี่ยวพันกับชีวิตของผู้คนอีกมากมาย
เซี่ยอิงเฉินยอมรับอย่างไม่ปิดบัง
“คุณหนูพูดถูก”
“เช่นนั้น...คุณหนูรู้หรือไม่ ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเพียงใด?”
บทที่ 13
แม้จะเป็นคำถามเกี่ยวกับอายุขัย เซี่ยอิงเฉินก็ยังคงสงบนิ่ง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของผู้อื่น
ภายในดวงตาของกู้จือจั๋วซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ นางตอบด้วยเสียงแหบเบาแต่หนักแน่น
“อายุขัยของท่าน...จะไม่เกินยี่สิบห้าปี”
หัวใจของนางอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
ชาติก่อน ต่อให้นางพยายามศึกษาวิชาแพทย์อย่างสุดความสามารถเพื่อยื้อชีวิตเขา
สุดท้าย...
ก็ยังไม่อาจทำให้เขามีชีวิตรอดจนถึงวันเกิดอายุยี่สิบห้าได้
เขาจากไปในวันก่อนวันเกิดเพียงหนึ่งวัน
และไม่มีโอกาสได้กินบะหมี่อายุยืนที่นางเป็นคนทำ
ฉินเฉินอ้าปากค้างครึ่งหนึ่ง
เขารีบใช้สองมือเท้าโต๊ะไว้ แล้วถามอย่างร้อนรน
“เจ้ารักษาได้หรือไม่?”
กู้จือจั๋วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ตอบเพียงคำเดียว
“ได้”
ดวงตาหงส์งดงามของนางเปล่งประกายราวกับมีแสงส่องอยู่ภายใน
ตอนนี้แม้พิษในร่างของคุณชายจะกำจัดได้ยาก ชีพจรจะอ่อนแรง ละเอียด และเบา
แต่ก็ยังห่างไกลจากสภาพในภายหลัง ที่น้ำมันตะเกียงใกล้หมด ไร้หนทางรักษา แม้แต่เซียนก็ช่วยไม่ได้
ยังมีโอกาส!
ไม่...
นางจะต้องทำได้อย่างแน่นอน!
นางรู้ดีว่าตัวเองยังอายุน้อย
มองอย่างไรก็ไม่น่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อย...
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a43b3290838c4292628d5bf
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a43b4190838c4292629505c
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
