รังสิตกว้างแค่ไหน... ในวันที่ทุกคนรีบไปข้างหน้า?
ลองจินตนาการถึงถนนพหลโยธินสายหลักหน้ามหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในบ่ายวันที่ฟ้าโปร่ง การจราจรลื่นไหล รถยนต์วิ่งทำความเร็วตามเลนของตัวเองอย่างเป็นระเบียบสบายตา ทว่าตัดภาพกลับมาในช่วงเย็น บรรยากาศกลับแปรเปลี่ยน แสงไฟหน้ารถจักรยานยนต์นับสิบคันพุ่งสวนเลนริมขอบทาง พร่าเลือนไปกับผู้คนที่ต้องเดินเอี้ยวตัวหลบรถ ก้าวขึ้นลงระหว่างฟุตบาทกับพื้นถนนด้วยความตื่นตระหนก สายตาคอยเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ตลอดเวลาด้วยความระแวงอุบัติเหตุ น่าแปลกที่เมื่อเวลาผ่านไป ความหวาดกลัวเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความชินชา
วิกฤตการขับรถย้อนศรที่กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งโซนรังสิต ไม่ว่าจะเป็นหน้ามหาวิทยาลัย ฝั่งตรงข้าม หรือตามซอย ไม่ใช่เพียงแค่ปัญหาวินัยจราจรเล็ก ๆ รายวัน ทว่ามันกำลังกัดเซาะความปลอดภัยของชุมชน
แต่หากเราลองหยุดมองปัญหาอย่างเป็นกลาง โดยไม่ชี้นิ้วตัดสินความผิดของใครเพียงอย่างเดียว เราอาจจะพบข้อเท็จจริงอีกด้านที่ซ่อนอยู่ภายใต้โครงสร้างมหานครแห่งนี้ เมื่อลองซูมมองภาพให้กว้างขึ้นผ่านเลนส์ของผังเมือง มันชวนให้เราฉีกประเด็นไปสู่การตั้งคำถามสำคัญว่า “หรือจริง ๆ แล้วโซนรังสิตทั้งหมดไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรองรับวิถีชีวิตยุค On-Demand Delivery และการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของชุมชน”
หากย้อนมองอดีต โซนรังสิตเคยเป็นทุ่งเกษตรกรรมขนาดใหญ่ ถนนสายหลักจึงถูกออกแบบในฐานะ Superhighway เพื่อให้รถวิ่งยาวทำความเร็วข้ามจังหวัด จุดกลับรถแต่ละแห่งจึงถูกสร้างให้ห่างกันเป็นกิโลเมตร แต่ในปัจจุบัน เมืองขยายตัวกลายเป็นย่านสถานศึกษาและหอพักหนาแน่น พร้อมกับการเข้ามาของวิถีชีวิตแบบ On-Demand ที่ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยความเร็ว
แหล่งข่าวที่เป็นไรเดอร์ส่งอาหารในพื้นที่สะท้อนว่า “ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากย้อนศรให้เสี่ยงอุบัติเหตุ แต่มันอ้อมไกลมากครับ ถ้าส่งช้าก็จะโดนหักคะแนน ถ้ามีจุดกลับรถมอเตอร์ไซค์คงจะดีกว่านี้จะได้ปลอดภัย” - พี่เอก (นามสมมุติ), ไรเดอร์ส่งอาหารในโซนรังสิต อายุ 28 ปี ไม่ต่างจากมุมมองของนักศึกษาชายคนหนึ่งที่ยอมรับว่า “บางทีเดินอยู่บนทางเท้าแท้ ๆ แต่กลับต้องเป็นฝ่ายหลบรถ รู้สึกเหมือนสิทธิความปลอดภัยพื้นฐานของเราถูกมองข้ามไปเลยครับ” — โน่ , นักศึกษาชายมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ชั้นปีที่ 3
อย่างไรก็ตาม ความจำเป็นด้านปากท้องและความเร่งรีบในการใช้ชีวิตของคนกลุ่มหนึ่ง ไม่ควรถูกนำมาแลกกับความเสี่ยงชีวิตและความระแวงของคนในชุมชนเดียวกัน แนวทางการปรับปรุงเพื่อมุ่งสู่ชุมชนที่ยั่งยืน จึงไม่ใช่แค่การกวดขันวินัยจราจรที่แก้ปัญหาได้เพียงปลายเหตุ แต่ภาครัฐ หน่วยงานท้องถิ่น และสถาบันการศึกษาจำเป็นต้องร่วมมือกันแก้ปัญหาที่ต้นตอเชิงโครงสร้าง
เช่น การปรับปรุงการจราจร จัดสรร "จุดกลับรถเฉพาะรถจักรยานยนต์" ในระยะที่เหมาะสมและปลอดภัย เพื่อลดแรงจูงใจในการย้อนศร ควบคู่ไปกับการทบทวนออกแบบทางเดินเท้า มีประสิทธิภาพ มีสิ่งกีดขวางทางกายภาพที่ช่วยแยกคนเดินเท้าออกจากเลนรถวิ่งอย่างชัดเจน เพื่อคืนสิทธิและความปลอดภัยให้แก่ผู้คน
ท้ายที่สุดแล้ว โซนรังสิตจะเติบโตไปเป็นเมืองที่ทันสมัยและยั่งยืนร่วมกันได้ ก็ต่อเมื่อระบบโครงสร้างพื้นฐานถูกออกแบบมาให้โอบรับวิถีชีวิตที่เร่งรีบของทุกคน โดยไม่ทิ้งความปลอดภัยของคนที่เดินผ่านไปมาไว้ข้างหลัง
#SPUCAหนีเรียนไปเที่ยว
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
