1 ก.ค. เวลา 15:30 • หนังสือ

บทที่ 34

กู้จื้อจั๋วกอดอก ยืนมองอย่างสนุกสนาน
รุ่ยหวงเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ไม่นานก็ยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณหนูใหญ่ เมื่อคืนนี้ท่านไม่กลับมา ไท่ฮูหยินเป็นห่วงมาก จึงให้แม่นมจู้มาถามไถ่เจ้าค่ะ”
นางเอ่ยประจบว่า
“พอฮูหยินกลับมา ก็ส่งคุณหนูตระกูลจี้ไปที่อารามสตรีทันที บอกให้นางอยู่ที่นั่นทบทวนความผิดของตนเองให้ดี”
พูดจบก็ค่อย ๆ ลอบสังเกตสีหน้าของกู้จื้อจั๋ว
นางเป็นสาวใช้ข้างกายคนสนิทสองคนของกู้จื้อจั๋ว และเป็นคนที่ฮูหยินจี้ส่งมา
เมื่อนึกย้อนกลับไป กู้จื้อจั๋วจำได้เลือนรางว่า หลังจากฮูหยินจี้แต่งเข้าจวนได้ไม่นาน บิดาของนางก็พาพี่ชายกลับไปชายแดนเหนือ อยู่ในเมืองหลวงได้ไม่ถึงครึ่งเดือน
ต่อมานางล้มป่วย ฮูหยินจี้อ้างว่าบ่าวรับใช้ดูแลนางไม่ดี จึงไล่แม่นมและสาวใช้คนสนิทสองคนของนางออกไปทั้งหมด แล้วส่งรุ่ยหวงมาแทน
หลังจากนางหายป่วย รุ่ยหวงก็พานางเที่ยวเล่นทั้งวัน
คอยกระซิบข้างหูอยู่เสมอว่า
“คุณหนูใหญ่เกิดมาสูงส่งดุจอยู่เหนือหมู่เมฆ ไม่เหมือนคนอื่น”
“คุณหนูตระกูลจี้จะเทียบกับท่านได้อย่างไร นางเป็นเพียงคนอาศัยอยู่ในจวนของเรา จึงต้องลำบากเรียนบทกวี พิณ หมากล้อม พู่กัน ภาพวาด รวมถึงคัมภีร์สี่เล่มและห้าคัมภีร์ ไม่เช่นนั้นออกไปข้างนอกใครจะเห็นคุณค่า”
“ฮูหยินรักท่านที่สุด หากท่านอยากได้สิ่งใด ก็แอบบอกฮูหยิน ฮูหยินต้องยอมให้แน่นอน”
ก็จริง...
นางอยากได้อะไรก็ได้ ไม่ว่าจะของกิน ของเล่น หรือแม้แต่ไม่อยากท่องหนังสือ ไม่อยากฝึกเขียนอักษร ก็ไม่มีใครบังคับ
แม้แต่การบ้าน รุ่ยหวงก็เขียนแทนให้นาง
ตอนนั้นนางอายุหกหรือเจ็ดขวบกันนะ...
อืม จำไม่ได้แล้ว
“คุณหนูใหญ่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
แม่นมจู้กล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“เมื่อคืนท่านไม่กลับจวน ได้ไปคารวะไท่ฮูหยินหรือยัง?”
กู้จื้อจั๋วเชิดหน้าตอบ
“ข้ากลับบ้านของตัวเอง ยังต้องให้บ่าวอย่างเจ้ามาวิจารณ์ด้วยหรือ?”
“ท่าน...”
“ท่านอะไร!”
กู้จื้อจั๋วแค่นเสียง
“บ่าวคนหนึ่งกลับมาชี้นิ้วสั่งสอนเจ้านาย ไท่ฮูหยินสั่งสอนเจ้ามาแบบนี้หรือ?”
แม่นมจู้ชะงัก รีบลดมือลงทันที
กู้จื้อจั๋วเดินตรงเข้าไปด้านใน
แม่นมจู้กล่าวเสียงเข้มจากด้านหลัง
“บ่าวจะนำคำพูดของท่านทั้งหมด ไปรายงานไท่ฮูหยินตามความจริงทุกคำ!”
โอ๊ย... ก็รู้อยู่แล้วว่าจะไปฟ้อง
มุกเดิมจริง ๆ
กู้จื้อจั๋วหยุดฝีเท้า
แม่นมจู้นึกว่านางกลัวแล้ว มุมปากยกสูง รอให้นางเอ่ยขอโทษ
แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็นคำพูดว่า
“จริงสิ แม่นมจู้ ในเมื่อเจ้าชอบรุ่ยหวงนัก ตอนกลับก็พานางไปด้วยนะ ระหว่างทางพวกเจ้าจะได้คุยกันให้เต็มที่ ปรึกษากันให้เต็มที่ คิดกันให้เต็มที่ว่าจะฟ้องอย่างไร”
“อย่ามารบกวนความสงบของเรือนข้า”
นางสะบัดแขนเสื้อ
“ส่งแขก!”
แม่นมจู้ตัวสั่นด้วยความโกรธ กัดฟันเค้นคำพูดออกมา
“คุณหนูใหญ่ บ่าวขอตัว!”
พูดจบก็เดินจากไปด้วยใบหน้าดำทะมึน เหยียบเท้าเสียงดังราวกับระบายความไม่พอใจ
รุ่ยหวงถึงกับตะลึง อ้าปากค้าง
คำพูดของคุณหนู...หมายความว่าจะไล่นางออกจากจวนหรือ?
สายตาของกู้จื้อจั๋วกวาดมองเหล่าบ่าวในลานเรือน
ส่วนใหญ่ล้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและลังเล บางคนถึงกับแอบมองสีหน้าของรุ่ยหวงอย่างระมัดระวัง
เฮ้อ...
กู้จื้อจั๋วรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย
ไม่ใช่แค่คนในจวนนี้
แม้แต่คนในเรือนของตัวเอง นางก็ยังควบคุมไม่ได้
ตัวนางในอดีต...ไร้ประโยชน์ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
ชาติที่แล้ว ตอนคุณชายยังมีชีวิตอยู่ เขาเคยสอนนางว่า
“คนเราย่อมไม่มีผู้ใดสมบูรณ์พร้อม ใช้คนก็เพียงชั่งน้ำหนักแล้วใช้จุดแข็งของแต่ละคนก็พอ” (หมายเหตุ)
ฉงฟางซื่อสัตย์ เพียงแต่นิสัยอ่อนโยนเกินไป เชื่อฟังเกินไป
นางเป็นคนดี แต่ไม่สามารถควบคุมผู้คนได้
ให้นางดูแลเรื่องราวและผู้คนทั้งหมดในเรือนนี้ ก็นับว่าฝืนใจนางเกินไปจริง ๆ
“ฉิงเหมย ต่อไปเจ้ามาดูแลเรือนนี้”
“หา?”
ฉิงเหมยอึ้งไปครู่หนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่นางทำหน้าที่สายลับ
เพิ่งมาวันแรก ก็กลายเป็นคนสนิทของเป้าหมายเสียแล้ว?
เดี๋ยวก่อน!
คุณหนูกู้ใหญ่ยังจำได้หรือไม่ว่านางเป็นคนของโรงงานบูรพา?
กู้จื้อจั๋วตบไหล่นางเบา ๆ พลางยิ้ม
“ต่อจากนี้ คนและเรื่องทั้งหมดในเรือนนี้ ข้ายกให้เจ้าดูแล”
“มีคุณหนูอย่างข้าหนุนหลังเจ้า”
คำพูดนั้นหนักแน่นดังกังวาน
“มาดูกันว่า คนแซ่กู้อย่างข้า จะสั่งพวกเจ้าซึ่งเป็นบ่าวในตระกูลกู้มาตั้งแต่เกิดได้หรือไม่”
หัวใจของรุ่ยหวงเหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง นางหลุดปากร้อง
“คุณหนู!”
แต่กู้จื้อจั๋วกลับพาฉงฟางเดินเข้าเรือนไปแล้ว ราวกับไม่ใส่ใจสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกแม้แต่น้อย
ในใจของรุ่ยหวงเริ่มเกิดความกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก
ฉิงเหมย “...”
เอาเถอะ
อย่างไรเสีย ท่านผู้บัญชาการก็ส่งนางมาเป็นสาวใช้ของคุณหนูอยู่แล้วนี่เอง।
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a44a1e1eb2304afce7f22d1
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a44a227982b0b27ca3cfa35
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา