บทที่ 37
“แม่นมจู้จากเรือนท่านผู้เฒ่าก็มาหลายครั้งเจ้าค่ะ”
“บ่าวบอกว่าคุณหนูมีไข้สูง แต่แม่นมจู้นั่นทำเหมือนหูหนวก ยังยืนกรานจะให้ท่านไปพบท่านผู้เฒ่าให้ได้ บ่าวก็เลยไม่สนใจนาง”
ชิงเหมยรู้สึกว่าแม่นมแซ่จู้ผู้นี้คงมีปัญหาทางสมองเป็นแน่ ทั้งที่คุณหนูจะมีไข้สูงจริงหรือไม่ เพียงมองแวบเดียวก็รู้แล้ว แต่นางกลับเอาแต่ยืนกรานว่าคุณหนูแกล้งป่วย
ท่านผู้เฒ่ากู้ก็เป็นย่าบังเกิดเกล้าของคุณหนูแท้ ๆ จะมีย่าที่ไหนปล่อยให้บ่าวคนหนึ่งวางท่าโอหัง ไร้ความเคารพต่อเจ้านายเช่นนี้ได้
เฮ้อ...ยังเป็นโรงงานบูรพาของพวกนางดีกว่า แบ่งแยกฐานันดรชัดเจน
กู้จือจั๋วพยักหน้า ก่อนถามด้วยความสนใจ
“หนังสือนิยายที่น้องสามเอามาอยู่ไหน เอามาให้ข้าดูหน่อย”
นางหยิบขนมฮวาเถาซูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดเบา ๆ คำหนึ่ง แป้งชั้นนอกกรอบร่วนเป็นชั้น ๆ ไส้ด้านในหอมกลิ่นดอกท้ออ่อน ๆ เพียงกัดคำเดียว ความหวานหอมก็แผ่ซ่านอยู่ทั่วริมฝีปากและปลายลิ้น
“อร่อย!”
กู้จือจั๋วหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ
นานมากแล้วที่ไม่ได้กินขนมฮวาเถาซูฝีมือของน้องสาวคนที่สอง
นางจิบชาคำหนึ่งให้ชุ่มคอ ก่อนหยิบอีกชิ้นขึ้นมา
“คุณหนู” ฉงฟางกล่าว “คุณหนูสามบอกว่าท่านต้องชอบแน่เจ้าค่ะ”
ฉงฟางหยิบหนังสือนิยายที่กู้จือหนานทิ้งไว้ส่งให้นาง
กู้จือจั๋วเพียงเห็นชื่อบนปกว่า 《บันทึกเก็บบุปผา》 ก็แทบพ่นชาที่กำลังดื่มออกมา
นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้
“ใครกันบอกน้องสามว่าข้าชอบอ่านของแบบนี้ เห็นชัด ๆ ว่าพี่หลิงตันต่างหากที่ชอบ”
ฉงฟางรีบแฉทันที
“บ่าวเห็นกับตา ท่านกับองค์หญิงห้าช่วยกันอ่าน คราวก่อนที่อ่านคือเรื่อง 《รอท่านกลับคืน》”
กู้จือจั๋วหัวเราะจนตัวแทบเอน
เมื่อฉงฟางพูดเช่นนี้ นางก็นึกขึ้นได้ว่า ช่วงหนึ่งท่านแม่เลี้ยงสกุลจี้มักให้คนส่งนิยายมาให้นางเสมอ เนื้อหาก็หนีไม่พ้นบัณฑิตกับหญิงงาม รักแรกพบ บุพเพกำหนดสามชาติภพอะไรทำนองนั้น
ครั้งหนึ่งตอนออกไปเที่ยวชมธรรมชาติ ยังบังเอิญพบบัณฑิตผู้หนึ่งกำลังขายภาพเขียนและลายพู่กัน ตอนนั้นรุ่ยหวงพูดอะไรนะ...
เหมือนจะบอกว่า ในนิยายเรื่องหนึ่งก็เป็นเช่นนี้ คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์บังเอิญซื้องานเขียนของบัณฑิตตกอับ จนกลายเป็นคู่ครองที่เพียบพร้อม
รุ่ยหวงจึงยุให้นางเอาแบบอย่างจากนิยาย ใช้ปิ่นปักผมซื้อภาพเขียนจากบัณฑิตผู้นั้น
ตอนนั้นนางคงอายุเพียงสิบเอ็ดหรือสิบสองปี โชคดีที่ยังไม่โง่ถึงเพียงนั้น
ฉงฟางกล่าวต่อ
“ตอนนั้นท่านยังนัดกับองค์หญิงห้าไว้ด้วยว่าจะไปดูขบวนแห่ของบัณฑิตที่สอบได้ เพื่อจะดูว่าทั่นฮวาหลางจะหล่อเหลาสง่างามเหมือนในนิยายหรือไม่”
น่าอายเกินไปแล้ว!
กู้จือจั๋วรีบยกมือปิดหน้า
นางปัดเศษขนมที่ติดอยู่บนมือ โยนหนังสือนิยายกลับให้ฉงฟาง กระแอมเบา ๆ ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ไปกันเถอะ ออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนคุณหนูของเจ้า”
วันนี้เป็นวันที่นัดกับเซี่ยอิ้งเฉินไว้เพื่อตรวจอาการอีกครั้ง
ออกไปข้างนอก!
ฉงฟางพยักหน้าทันที คุณหนูบอกให้ออกก็ออก
“คุณหนู บ่าวจะไปสั่งคนเตรียมรถม้าเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้อง พวกเราขี่ม้าไป”
ชิงเหมยกะพริบตา ช่วงสองวันนี้นางมองออกแล้วว่า ฉงฟางเป็นคนใจกว้างมาก ต่อให้นางได้เลื่อนขึ้นมาดูแลเรือนแทน ฉงฟางก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย เพียงคอยอยู่ข้างกายคุณหนูใหญ่กู้ คุณหนูชี้ไปทางตะวันออก นางไม่มีทางเดินไปตะวันตก
ฉงฟางช่วยสวมผ้าคลุมหน้าให้นาง จากนั้นเขย่ากระดิ่งทองเหลืองเล็กบนโต๊ะ
เสวี่ยจงกับชุนซิ่นที่รออยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามา
สาวใช้ทั้งสองช่วยปรนนิบัติให้นางเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนฉงฟางก็เกล้ามวยผมทรงเด็กหญิงคู่ให้นาง
ก่อนออกจากเรือน กู้จือจั๋วยังไม่ลืมหยิบคันธนูสีดำที่แขวนอยู่ในห้องหนังสือไปด้วย
ฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดสดใส ลมอุ่นพัดต้องใบหน้า กู้จือจั๋วหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์
นางตรงไปยังคอกม้าก่อน
ทันทีที่เปิดประตูคอก ม้าหยกสิงห์ก็พุ่งเข้ามาหานางอย่างตื่นเต้น
กู้จือจั๋วตั้งตัวไม่ทัน ถูกชนจนเซถลา ม้าหยกสิงห์เอาหัวถูไถนางพลางออดอ้อน ขอขนมน้ำตาลกิน
นางรีบหยิบลูกอมมอลต์ออกมาจากถุงหอม
ไม่จำเป็นต้องจูงเชือกบังเหียนเลย หลังจากกินลูกอมหมดแล้ว ม้าหยกสิงห์ก็เดินกระดิกหางตามหลังนางอย่างร่าเริง กระโดดโลดเต้นตลอดทาง จนชิงเหมยมองอย่างไรก็ไม่เหมือนม้าดี ๆ สักตัว
ออกจากประตูเล็กของจวนแล้ว กู้จือจั๋วก็มุ่งตรงไปยังถนนจูเชวี่ย
ห้องยาไป่จี้ถังตั้งอยู่บนถนนจูเชวี่ยพอดี
“คุณหนู”
ทันทีที่ลงจากม้า เด็กรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งออกมายิ้มแย้ม รับม้าหยกสิงห์กับม้าของฉงฟางไปดูแล ส่วนเถ้าแก่ก็รีบออกมาต้อนรับนางเข้าไปด้านใน
เถ้าแก่ของห้องยาไป่จี้ถังแซ่ซู เป็นบ่าวรับใช้ประจำตระกูลหวังมาตั้งแต่เกิด บิดามารดาล้วนเป็นผู้ดูแลคนสำคัญของตระกูล
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องยาไป่จี้ถัง กู้จือจั๋วก็รีบถามอย่างอดใจไม่ไหว
“เถ้าแก่ซู หลายวันนี้มีใครมาหาข้าหรือไม่”
“ไม่มีขอรับ คุณหนูเคยกำชับไว้ ข้าน้อยจำได้ขึ้นใจ”
ก็ได้...
กู้จือจั๋วเดินเข้าไปด้านใน
เถ้าแก่ซูกล่าวต่อ
“คุณหนู เข็มเงินที่ท่านสั่งตีไว้ ทำเสร็จแล้วขอรับ”
“จริงหรือ”
กู้จือจั๋วดีใจจนดวงตาเป็นประกาย
“เร็วขนาดนี้เลย!”
สำหรับหมอแล้ว เข็มเงินก็เปรียบเสมือนมือและเท้า หลังจากเกิดใหม่ นางไม่มีเข็มเงินติดตัวสักชุด จึงรู้สึกไม่ค่อยอุ่นใจนัก
กู้จือจั๋วถนัดใช้เข็มขนาดเล็กมาก ต้องบางดุจเส้นผม ซึ่งแตกต่างจากเข็มเงินทั่วไป ภายในห้องยาไป่จี้ถังจึงไม่มีของสำเร็จรูป
ครั้งก่อนที่มา กู้จือจั๋วจึงให้เถ้าแก่ซูไปตามช่างตีเข็มเงินชุดหนึ่งให้
นางกล่าวด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข
“เอามาให้ข้าดูเร็ว”
เถ้าแก่ซูยิ้มกว้าง ก่อนหยิบซองใส่เข็มออกมาจากด้านในแล้วส่งให้นาง
เมื่อเปิดซองเข็ม กู้จือจั๋วหยิบเข็มเล่มหนึ่งออกมา
ปลายนิ้วของนางลูบผ่านลำเข็มเบา ๆ จากนั้นใช้นิ้วดีดเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
เข็มเงินส่งเสียงสั่นกังวานใสแผ่วเบา.
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a45342f9c15a18a176874e0
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4538f775813fac78fa951d
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
