บทที่ 38
ในใจของนางสงบลงในทันที ราวกับเพียงมีสิ่งนี้อยู่ในมือ นางก็สามารถกำหนดเป็นตายของผู้คนได้
“ดีมาก”
นางพยักหน้าชื่นชม
“ลำบากท่านแล้ว เถ้าแก่ซู”
“คำว่าเหนื่อยของคุณหนู ข้าน้อยไม่กล้ารับหรอกขอรับ”
เถ้าแก่ซูรินชาให้นางด้วยตนเอง พลางพูดคุยอย่างสบาย ๆ
“เมื่อต้นปี ลูกชายคนเล็กของช่างตีเหล็กหวังเป็นโรคลมชักจากไข้ ตัวแทบไม่รอดชีวิต โชคดีที่ซูจ้านใช้ยาเม็ดจื่อเสวี่ยตันเพียงเม็ดเดียวก็ช่วยชีวิตไว้ได้ ช่างตีเหล็กหวังจึงพาลูกชายมาขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ครั้งนี้ พอข้าน้อยไปหา เขาก็เร่งตีเข็มที่คุณหนูต้องการให้เสร็จภายในคืนเดียว”
ซูจ้านเป็นบุตรชายของเถ้าแก่ซู ตั้งแต่ยังเด็กก็ได้รับการปลดจากทะเบียนทาส แล้วถูกส่งไปเป็นเด็กฝึกยาข้างกายเฉินไป๋จู๋เพื่อศึกษาวิชาแพทย์ หลังสำเร็จวิชาแล้วก็มาเป็นหมอประจำห้องยาไป่จี้ถัง
กู้จือจั๋วจิบชาคำหนึ่ง ก่อนถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“แล้วซูจ้านล่ะ”
วันนี้ภายในห้องยาไป่จี้ถังมีเพียงหมอชราผมหงอกคนหนึ่งนั่งตรวจโรค
“ไปที่ร้านโอสถตระกูลหลินขอรับ พวกเขาเพิ่งได้รากเป่ยซาเซินมาล็อตหนึ่ง ซูจ้านไปดูว่าการปรุงยาทำได้ดีหรือไม่ ถ้าดีก็จะซื้อกลับมาบ้าง”
เถ้าแก่ซูเสริมอีกประโยค
“ตระกูลหลินเชี่ยวชาญการปรุงตัวยา รากเป่ยซาเซินที่ผ่านการปรุงจากร้านพวกเขา นับว่าเป็นของชั้นเลิศ”
กู้จือจั๋วพลันนึกอะไรขึ้นได้
“ข้าจำได้ว่าซูจ้านเชี่ยวชาญด้านโรคเด็กใช่หรือไม่”
เถ้าแก่ซูยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม
“ใช่ขอรับ ใช่เลย คุณหนูยังจำได้ด้วย”
กู้จือจั๋วยิ้มบาง ๆ
“พอเขากลับมาแล้ว ช่วยบอกเขาหน่อยว่า คราวหน้าที่ปรุงจื่อเสวี่ยตัน ให้ลองใช้หม้อทองกับพายเงินดู”
เถ้าแก่ซูทวนคำอย่างงุนงง
“หม้อทองกับพายเงินหรือขอรับ”
นางพยักหน้า
จื่อเสวี่ยตันเป็นตำรับยาโบราณ เพียงแต่ปัจจุบันจื่อเสวี่ยตันของแต่ละสำนักมีสีค่อนข้างอ่อน ฤทธิ์ยาก็ธรรมดา
ในชาติก่อน นางค้นพบโดยบังเอิญว่า หากใช้พายทองกับหม้อเงิน จะทำให้จื่อเสวี่ยตันมีสีม่วงเข้มยิ่งขึ้น ตรงตามคำบรรยายในตำรับโบราณที่ว่า “สีม่วงดุจน้ำค้างแข็งหิมะ”
เช่นนี้จึงจะนับว่าเป็นจื่อเสวี่ยตันที่แท้จริง และสรรพคุณของยาก็ดีขึ้นมากกว่าสองเท่าเสียอีก (หมายเหตุ)
เถ้าแก่ซูไม่คิดสงสัยแม้แต่น้อย
“รอซูจ้านกลับมา ข้าน้อยจะให้เขาลองทันที”
ระหว่างพูดคุย กู้จือจั๋วก็นั่งลงด้านใน รออย่างเบื่อหน่าย
“คุณหนู”
เห็นนางว่างจนเบื่อ ฉงฟางก็ออกความคิด
“บ่าวเอาหนังสือนิยายที่คุณหนูสามให้มาด้วย ท่านจะอ่านหรือไม่เจ้าคะ”
กู้จือจั๋วตั้งใจจะตอบว่า “ไม่”
แต่พอคำมาถึงริมฝีปาก กลับอดใจไม่ไหว
“เอาสิ”
นางรับหนังสือนิยายจากฉงฟาง พลิกอ่านอย่างสนอกสนใจ พอถึงตอนที่น่าสนุกก็เอาหนังสือปิดหน้าไว้พลางหัวเราะ
ฉงฟางมองด้วยความงุนงง
เมื่อก่อนเวลาคุณหนูอ่านนิยาย มักจะอ่านจนตาแดงน้ำตาคลอ เศร้ากับฤดูใบไม้ผลิคร่ำครวญถึงใบไม้ร่วง แล้วเหตุใดตอนนี้จึงหัวเราะได้สนุกถึงเพียงนี้
“คุณหนู เขียนว่าอะไรหรือเจ้าคะ”
นางอยากรู้เต็มที
“มีบัณฑิตคนหนึ่งบังเอิญพบคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้งสองตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ แล้วแอบให้คำมั่นสัญญาต่อกัน คุณหนูผู้นั้นนำเงินเก็บทั้งหมดออกมาสนับสนุนให้บัณฑิตเข้าเมืองหลวงไปสอบ”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะเจ้าคะ”
“บัณฑิตสอบได้จ้วงหยวน แล้วในท้องพระโรงก็ได้รับพระราชทานสมรส กลายเป็นพระสวามีขององค์หญิง”
ฉงฟางถามอย่างร้อนใจ
“แล้วคุณหนูตระกูลใหญ่นั่นล่ะเจ้าคะ”
“คุณหนูตระกูลใหญ่น่ะหรือ”
กู้จือจั๋วปิดหนังสือลง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ก็ไปแทงบัณฑิตคนนั้นจนตาย”
ฉงฟางเบิกตากลมโต สีหน้าเต็มไปด้วยคำเดียว
...หา???
ชิงเหมยเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
คุณหนูชอบหลอกคนจริง ๆ นิยายประเภทนี้แปดในสิบคงลงเอยด้วยการที่ภรรยาสองคนอยู่ร่วมสามีคนเดียว ไม่รู้ว่าบัณฑิตยากจนคนใดเป็นคนเพ้อฝันเขียนขึ้นมา
กระดิ่งทองเหลืองที่หน้าประตูดังกรุ๊งกริ๊ง
มีคนเข้ามาแล้ว
หรือว่าจะเป็นคุณชาย?
กู้จือจั๋วรีบซ่อนหนังสือนิยายไว้ด้านหลังทันที
“คุณหนู...เป็นคุณชายฉินเจ้าค่ะ”
ผู้ที่มามีเพียงฉินเฉินคนเดียว
หลังจากเดินเข้ามา ทักทายด้วยรอยยิ้มเรียบร้อยแล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหนังสือนิยายที่นางซ่อนไว้ทันที
จากหน้าปกที่โผล่ออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนจะเขียนว่า...
เขาเอียงศีรษะ พยายามมองให้ชัด
กู้จือจั๋วเอนตัวไปด้านหลัง ใช้แผ่นหลังบังหนังสือนิยายไว้จนมิด
ฉินเฉิน : ?
กู้จือจั๋วจ้องเขาเขม็ง ก่อนถามว่า
“คุณชายออกมาไม่ได้หรือ”
ฉินเฉินยกมือแตะปลายจมูก
“ใช่”
กู้จือจั๋วพลันห่อไหล่ ก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ฉินเฉินกล่าวว่า
“วันที่หนึ่งเดือนห้า คุณชายจะไปอารามไท่ชิงนอกเมือง เรื่องนี้เป็น...” เขาขยับริมฝีปากโดยไร้เสียงเป็นคำว่า ‘ฮ่องเต้’ “...ทรงอนุญาตแล้ว”
“คุณชายบอกว่า หากคุณหนูมีเวลาว่าง...”
“ไปสิ!”
กู้จือจั๋วกลับมาสดใสขึ้นทันที
หลังตอบรับแล้ว นางก็ถามต่อ
“คุณชายฉิน ท่านรู้หรือไม่ว่าแถวนี้มีที่ไหนซ่อมคันธนูได้บ้าง”
แต่ก่อนนางจำได้เพียงว่าร้านแป้งหอมร้านใดมีสีสวยที่สุด ร้านปักผ้าร้านใดมีลวดลายทันสมัยที่สุด ร้านขนมร้านใดทำขนมอร่อยที่สุด
เรื่องอื่น ๆ นั้น นางไม่เคยสนใจเลย
“ซ่อมคันธนู...คันนี้หรือ”
ฉินเฉินชี้ไปที่ห่อผ้าสีดำซึ่งวางอยู่ข้างมือกู้จือจั๋ว ก่อนอาสาอย่างกระตือรือร้น
“มันเสียตรงไหน ข้าซ่อมเป็น!”
“ท่านซ่อมเป็นหรือ?”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a45381875813fac78fa15fe
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a453aea982b0b27ca9762c2
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
