บทที่ 51
ฉินซู่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก จึงรีบฉวยโอกาสพูดต่อ
“เจ้ายังจำท่านนักพรตชิงผิงได้หรือไม่? เมื่อปีที่แล้ว จวนของเรายังเชิญท่านมาจัดค่ายกลฮวงจุ้ย ตอนนั้นท่านนักพรตชิงผิงก็บอกว่า...”
ท่านนักพรตชิงผิงกล่าวว่า วาสนาบุตรของเขาถูกดาวร้ายขัดขวาง มีชะตายากจะมีทายาท
ต่อมา ท่านแม่ก็ยื่นน้ำยันต์ถ้วยหนึ่งให้เขา พร้อมยืนยันหนักแน่นว่า เพียงดื่มลงไปก็จะได้บุตรสมปรารถนา
ตอนนั้นเขาไม่เชื่อ
แต่หลังจากนั้นไม่นาน วันหนึ่งเขาดื่มสุราจนเมา พอเหยาหนียงยกน้ำแก้เมามาให้ เขากลับเข้าใจผิดว่าเป็นอาเหลียว
ใครจะรู้ว่า เพียงครั้งเดียว เหยาหนียงกลับตั้งครรภ์
เขาใกล้อายุสามสิบแล้ว แต่ใต้เข่ายังว่างเปล่า บุตรเพียงคนเดียวก็เป็นเด็กใบ้
สหายร่วมงานและเพื่อนสนิทที่อายุไล่เลี่ยกัน หลายคนถึงขั้นมีบุตรชายที่กำลังจะหมั้นหมายแล้ว
เขากลับช้ากว่าผู้อื่นถึงหนึ่งชั่วรุ่น
แล้วจะให้เขาตัดใจจากเด็กคนนี้ ซึ่งราวกับเป็นของขวัญจากสวรรค์ได้อย่างไร
เฮ้อ...
ตอนนี้อาเหลียวกำลังโกรธจัด คำพูดเหล่านี้ เขาไม่กล้าเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว
จึงพูดเลี่ยง ๆ ว่า
“ท่านนักพรตชิงผิงมีความสามารถสมชื่อจริง ๆ เจ้าไม่สังเกตหรือ หลังจากจัดค่ายกลฮวงจุ้ยแล้ว หลายเรื่องในจวนของเราก็ราบรื่นขึ้น...”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า "ค่ายกลฮวงจุ้ย"
กู้เหลียวเหลียวก็ขยุ้มแขนเสื้อแน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
นางหัวเราะเยาะ
“ใช่สิ! ถูกต้อง! หลังจากจัดค่ายกลฮวงจุ้ยเสร็จ ตระกูลฉินของพวกเจ้าก็มีแต่เรื่องราบรื่นทุกอย่าง”
“แต่อาหม่านของข้ากลับมีไข้สูงไม่หยุด จนคอเสีย พูดไม่ได้!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินซู่แข็งค้าง
ไม่ใช่นะ!
นางกำลังจะบอกว่า ท่านแม่เชิญคนมาจัดค่ายกลฮวงจุ้ยเพื่อทำร้ายอาหม่านอย่างนั้นหรือ?
ฉินซู่รู้สึกว่าความเข้าใจผิดเช่นนี้ช่างน่าขันเหลือเกิน
“เจ้ามีอคติต่อท่านแม่มากเกินไป อีกทั้งท่านนักพรตชิงผิงก็...”
“พอแล้ว! ไม่ต้องพูด!”
กู้เหลียวเหลียวหายใจถี่ขึ้น พลันตวาดเสียงดัง
“อาหม่านจะไม่ไปหาท่านนักพรตชิงผิง! ท่านกลับไปได้แล้ว!”
“เจ้าอย่าไร้เหตุผลนัก ข้าก็ทำเพื่ออาหม่าน...”
เพื่ออาหม่าน?
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เขาเคยใส่ใจอาหม่านมากสักเพียงใด?
ตอนนี้กลับเอาแต่พูดว่า "เพื่ออาหม่าน"
ไฟโทสะในอกของกู้เหลียวเหลียวพลุ่งพล่าน นางสะบัดแขนเสื้อ ปัดมือที่เขายื่นเข้ามาออกอย่างแรง น้ำเสียงเฉียบขาด
“ไป!”
นางหอบหายใจแรงครั้งแล้วครั้งเล่า แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างรุนแรง
กู้จือจั๋วส่งสายตาเป็นสัญญาณ
ฉิงเหมยจึงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ยืนขวางหน้าฉินซู่ ก่อนยกมือทำท่าเชื้อเชิญ
“เชิญซื่อจื่อกลับเจ้าค่ะ”
ในใจของฉินซู่พลันเกิดความอัดอั้นที่รู้สึกว่าตนไม่ได้รับความเข้าใจ
อาเหลียวผู้นี้ คิดอะไรเป็นอย่างนั้นอยู่เรื่อย
ไม่ต่างอะไรกับสตรีชาวบ้านผู้ไร้ความรู้
ช่างเถิด...
เขาถอนหายใจ
“อาเหลียว พอถึงวันหยุด ข้าจะมารับเจ้ากับอาหม่านกลับจวน”
แผ่นหลังของกู้เหลียวเหลียวเกร็งแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่าง
ทันทีที่ฉินซู่ออกไป
ร่างของนางก็อ่อนยวบลงในทันใด
เสียงหายใจพลันถี่และแรง ทั้งสั้นทั้งเร็ว
เม็ดเหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าผากในชั่วพริบตา
มือทั้งสองเริ่มกระตุกโดยควบคุมไม่ได้
เพียงไม่กี่อึดใจ รูม่านตาก็ค่อย ๆ เริ่มพร่าเลือน
แย่แล้ว!
กู้จือจั๋วเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
นี่คืออาการ "เจวียเจิ้ง" เกิดจากอารมณ์ที่รุนแรงเกินไปจนหายใจเร็วและถี่ผิดปกติ
ตามหลักแพทย์จีนกล่าวว่า "โทสะรุนแรงทำให้ชี่แตกสลาย" เป็นอาการอันตราย
หากพลาดเพียงนิด อาจถึงแก่ชีวิตได้
กู้จือจั๋วหยิบเข็มเงินออกมา
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เข็มแรกปักลงที่ลำคอทันที
ลมหายใจของกู้เหลียวเหลียวจึงค่อย ๆ ผ่อนลงเล็กน้อย
นางเอ่ยอย่างยากลำบาก
“เข็ม...เข็ม...”
“ท่านป้า เชื่อข้าเถิด”
กู้จือจั๋วยกมือเตรียมปักเข็มที่สอง
แต่กู้เหลียวเหลียวกลับคว้ามือนางไว้ พยายามฝืนพูดจนจบ
“อาหม่าน...กลัวเข็ม...จะ...จะไข้สูง...ชัก...”
กลัวเข็ม?
กู้จือจั๋วรีบหันไปมองอาหม่านโดยสัญชาตญาณ
เด็กน้อยราวกับสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น จึงก้าวขาสั้น ๆ วิ่งมาทางนี้
กู้จือจั๋วรีบใช้แผ่นหลังบังเข็มเงินไว้ แล้วร้องเรียกเสียงดัง
“อาหม่าน ช่วยไปเด็ดดอกไห่ถังมาให้พี่สาวได้ไหม เลือกดอกที่สวยที่สุดให้นะ สายตาของอาหม่านดีที่สุดแล้ว”
อื้ม! อาหม่านจะเลือกเอง!
อาหม่านพยักหน้าแรง ๆ อย่างดีใจ ก่อนวิ่งจากไปทันที
แม่นมและสาวใช้รีบเดินตามติดอยู่ด้านหลัง
กู้จือจั๋วจึงปักเข็มต่อ
“ทำตามข้า...”
“หายใจออก...”
“หายใจเข้า...”
กู้เหลียวเหลียวค่อย ๆ ปรับลมหายใจตาม
ไม่นาน มือทั้งสองก็หยุดสั่น
นางฝืนยกมุมปาก ยิ้มอย่างยากลำบาก
“เยาเยา...เจ้าไปเรียนวิชาแพทย์มาตั้งแต่เมื่อใด?”
มือที่กู้จือจั๋วจับเข็มยังมั่นคงไม่สั่นไหว
เรื่องที่นางเชี่ยวชาญทั้ง การแพทย์ การทำนาย โหราศาสตร์ และฮวงจุ้ย นั้น มีพิรุธมากเกินไป
หากเป็นคนอย่างเสิ่นซวี่ เพียงออกคำสั่งไม่กี่คำ
ไม่เกินสามวัน
แม้แต่ว่าตอนนางอายุเท่าใดเคยแกล้งป่วย หรืออายุเท่าใดเคยปีนหลังคาเปิดกระเบื้อง ก็สามารถสืบได้อย่างละเอียด
แต่แรก นางก็เคยคิดไว้ว่า จะหาโอกาส "บังเอิญ" พบกับท่านนักพรตอู๋เหวยอีกครั้ง
แล้วทำพิธีฝากตัวเป็นศิษย์ใหม่
เพื่อให้ความรู้ความสามารถทั้งหมดของตนมีที่มาที่ไป
ทว่า...
ตอนนี้นางไม่รู้เลยว่าท่านนักพรตอู๋เหวยอยู่แห่งหนใด
ยิ่งไปกว่านั้น นับแต่กลับมาเกิดใหม่ เรื่องราวต่าง ๆ ก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุด
จนไม่มีเวลาแม้แต่จะสร้างเรื่องปกปิด
ห่านบินผ่านย่อมทิ้งรอย
สายลมพัดผ่านย่อมมีเสียง
บนโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดไร้ร่องรอยโดยสิ้นเชิง
ในเมื่อคำโกหกย่อมถูกเปิดโปงได้ง่าย
เช่นนั้น...
สู้ไม่อธิบายเสียตั้งแต่แรกยังดีกว่า
กู้จือจั๋วไม่แม้แต่จะเลิกคิ้ว พลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“ท่านป้า ข้าน่ะ...บรรพาจารย์เมตตาประทานพรสวรรค์ให้”
“สิ่งที่ข้าทำได้ ยังมีอีกมากเลย”
“ตอนนี้...ท่านรู้สึกดีขึ้นมากแล้วใช่หรือไม่?”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a44f4a2dd91aa82ae62fa84
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a454571982b0b27ca9bf5f7
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
