บทที่ 55
เดิมทีฉินซู่ตั้งใจเพียงจะแวะมานั่งสักครู่ แต่ท่ามกลางคำพูดอ่อนโยนและเอาใจใส่ของซุนเหยาหนียง เขากลับไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาล่วงเลยจนตะวันลับขอบฟ้า
ทว่าเมื่อกลับมาถึงเรือนของสามีภรรยา สิ่งที่ต้อนรับเขากลับมีเพียงความว่างเปล่า
ความมืดมิดที่อยู่ตรงหน้าช่างคล้ายกับดวงตาดำสนิทของกู้เหลียวเหลียวในตอนที่เอ่ยคำว่า "แยกเรือนแยกทรัพย์" ไม่มีผิด
คืนนั้นฉินซู่นอนกระสับกระส่าย ไม่อาจข่มตาหลับได้แม้แต่น้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น เขายังต้องเข้าวังไปปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ
---
วันที่หนึ่งเดือนห้า เซี่ยอิ้งเฉินมีกำหนดเดินทางไปยังสำนักเต๋าไท่ชิง ส่วนฉินซู่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ติดตามอารักขา
หลังกลับเมืองหลวง เซี่ยอิ้งเฉินพำนักอยู่ภายในพระราชวังมาตลอด
เขามิใช่องค์ชาย อีกทั้งบรรลุนิติภาวะแล้ว การอาศัยอยู่ในเขตฝ่ายในย่อมไม่เหมาะสม
ตอนที่เขาเพิ่งกลับมา ขุนนางอาวุโสหลายคนถึงกับยกแบบอย่างจากราชวงศ์ต่าง ๆ ขึ้นมาโต้แย้งว่า ไม่เคยมีธรรมเนียมเช่นนี้มาก่อน พร้อมทูลขอให้ฮ่องเต้พระราชทานจวนในเมืองหลวงแก่เซี่ยอิ้งเฉิน
แต่ฮ่องเต้ทรงปฏิเสธ โดยอ้างว่าเซี่ยอิ้งเฉินสุขภาพอ่อนแอ จำเป็นต้องอยู่ใกล้เพื่อสะดวกแก่การดูแล
ท้ายที่สุด จึงโปรดให้เขาพำนักที่ ซีอวิ๋นอู้
ซีอวิ๋นอู้มีทะเลสาบกั้นอยู่ด้านหนึ่งของเขตพระราชฐานฝ่ายใน ถือเป็นการแยกพื้นที่ออกจากวังหลัง อีกทั้งฮ่องเต้ยังพระราชทานพระเมตตา อนุญาตให้เซี่ยอิ้งเฉินพาผู้ติดตามส่วนตัวเข้าไปพำนักด้วย
ปัจจุบัน ฉินซู่ก็ปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ซีอวิ๋นอู้นั่นเอง
---
การเสด็จออกนอกวังครั้งนี้เป็นการเสด็จแบบสามัญชน จึงต้องเตรียมการทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ไม่น้อย
ฉินซู่ยุ่งเสียจนหัวหมุน
แต่ความยุ่งนี้กลับช่วยกลบความอึดอัดในใจของเขาได้ไม่น้อย
หลายวันติดต่อกัน เขาพักอยู่ที่ห้องเวรภายในวัง
วันที่ออกเดินทาง เป็นฤกษ์ที่สำนักโหรหลวงคัดเลือกไว้โดยเฉพาะ
ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ
แสงแดดอุ่นในเดือนห้าทำให้แม้แต่ฉินซู่ที่เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าบางแล้ว ยังรู้สึกร้อน
ทว่าเมื่อเซี่ยอิ้งเฉินเดินออกมา เขากลับยังคงสวมเสื้อคลุมหนาหนักดังเดิม
“คุณชายใหญ่”
ฉินซู่ประสานมือคารวะ
นับตั้งแต่ใต้เท้าซ่ง มหาอำมาตย์ เรียกเซี่ยอิ้งเฉินว่า "คุณชายใหญ่" ฮ่องเต้ก็ทรงยอมรับการเรียกขานนี้โดยปริยาย
เซี่ยอิ้งเฉินยิ้มบาง พลางยกมือเป็นเชิงให้ไม่ต้องมากพิธี
เรือนผมดำถูกรวบด้วยมงกุฎหยก กิริยาท่าทางสง่างาม ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความสูงศักดิ์และสุขุม
เมื่อเดินออกจากประตูวังแล้ว เขาจึงขึ้นรถม้า
ฉินเฉินปล่อยม่านรถลง ก่อนเดินมาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ
“ท่านผู้บัญชาการฉิน ออกเดินทางได้แล้วขอรับ”
สายตาของฉินซู่พลันหยุดอยู่ที่ผ้าพันแผลสีขาวบางบนลำคอของฉินเฉิน
ที่น้องชายคนที่ห้าของเขาบาดเจ็บ...
ต้นเหตุก็มาจากฉินเฉิน
ฮูหยินจิ้งอันป๋อทำอะไรกู้จือจั๋วไม่ได้ จึงระบายโทสะไปที่อนุจ้าว ผู้ให้กำเนิดฉินเฉิน
แต่ใครจะคิดว่าในวังกลับมีพระราชทานรางวัลลงมาอย่างกะทันหัน พร้อมระบุชัดเจนว่าเป็นพระราชทานแก่อนุจ้าว เพื่อยกย่องผลงานของฉินเฉินตลอดหลายปีที่ผ่านมา
คิดดูก็รู้...
ต้องเป็นพระประสงค์ขององค์ฮ่องเต้ที่ คุณชายใหญ่ ไปทูลขอมาแน่นอน
เมื่อมีพระราชทานเช่นนี้ ต่อให้มารดาจะโกรธเพียงใด ก็ทำได้เพียงอดกลั้น
เซี่ยอิ้งเฉินปฏิบัติต่อฉินเฉินเช่นนี้...
ย่อมไม่ใช่เพียงองครักษ์ธรรมดา แต่ใกล้เคียงกับ คนสนิท มากกว่า
สีหน้าฉินซู่เคร่งขรึม ไร้รอยยิ้ม
“ฉินเฉิน...”
“คุณชายใหญ่!”
เสียงแหลมของขันทีหน้าพระที่นั่งดังแทรกขึ้น
ขันทีหลวงรีบวิ่งเข้ามา พร้อมร้องเรียก
“คุณชายใหญ่ โปรดรอสักครู่ ฝ่าบาทจะเสด็จไปพร้อมกับท่าน”
ฮ่องเต้จะเสด็จด้วยหรือ?
ฉินซู่ตกใจ รีบกลืนคำพูดที่ยังไม่ทันเอ่ยกลับลงไป
เซี่ยอิ้งเฉินก้าวลงจากรถม้าเพื่อรอรับเสด็จ
ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ขบวนเสด็จก็มาถึง
ฮ่องเต้ทรงมีพระชนมายุราวสี่สิบกว่าพรรษา ฉลองพระองค์แพรสีน้ำเงินเข้ม พระพักตร์ละม้ายคล้ายเซี่ยจิ่งอย่างมาก เพียงแต่ทรงมีพระบารมีที่ทำให้ผู้คนครั่นคร้ามโดยไม่ต้องกริ้ว
พระองค์ยกพระหัตถ์ให้ทุกคนไม่ต้องถวายบังคม ก่อนตรัสกับเซี่ยอิ้งเฉินด้วยพระอารมณ์ดี
“วันนี้เราว่างพอดี จึงจะออกไปเดินเล่นกับเจ้า”
“ไม่ต้องมากพิธี อาเฉิน รีบขึ้นรถม้าเถิด ข้างนอกลมแรง ระวังจะไม่สบาย”
นอกจากองครักษ์แล้ว ฮ่องเต้ทรงพาเพียงองค์ชายสามพระองค์และขุนนางคนสนิทอีกไม่กี่คนติดตามมา ทุกคนแต่งกายราวกับเศรษฐีผู้มั่งคั่งทั่วไป
---
สำนักเต๋าไท่ชิงตั้งอยู่นอกเมืองหลวง
ขบวนรถม้าใช้เวลาเดินทางเพียงกว่าหนึ่งชั่วยามก็ถึง
ฉินซู่ได้มาบอกกล่าวล่วงหน้าหลายวันแล้ว
เจ้าอาวาสทราบว่าวันนี้จะมีแขกผู้สูงศักดิ์มาเยือน จึงให้ศิษย์น้อยออกมายืนรออยู่หน้าประตูเขาตั้งแต่เช้า
ทันทีที่เห็นผู้มาเยือน ศิษย์น้อยก็รีบออกมาต้อนรับ
สำนักเต๋าไท่ชิงมีประวัติยาวนานกว่าร้อยปี
แม้ในยุคราชวงศ์ก่อนที่บ้านเมืองระส่ำระสาย ธูปเทียนก็ยังไม่เคยขาด ดูราวกับเป็นสถานที่ที่อยู่เหนือโลกีย์
เมื่อได้เห็นพระพักตร์ฮ่องเต้ เจ้าอาวาสก็แสดงความประหลาดใจเพียงชั่ววูบ ก่อนยิ้มอย่างสงบ
“ท่านเซี่ย เชิญขอรับ”
ฮ่องเต้ทรงโบกพัดพับ พลางตรัสอย่างอารมณ์ดี
“ครั้งก่อนที่ข้า...แค่ก...ที่ข้ามาที่สำนักไท่ชิง ก็เมื่อสามปีก่อน”
“เจ้าอาวาสยังคงสง่างามไม่ต่างจากเดิม”
เจ้าอาวาสมีบุคลิกดุจเซียน ใบหน้าเมตตา ยิ้มอ่อนโยน
“ไม่ได้พบท่านเซี่ยมาสามปี ไอม่วงแห่งวาสนารอบกายท่านยิ่งเข้มข้นกว่าเดิม”
คำว่า ไอม่วง หมายถึงวาสนาแห่งผู้สูงศักดิ์
เมื่อใช้กับฮ่องเต้ ย่อมหมายถึง พลังมังกร โดยปริยาย
คำกล่าวนี้ทำให้ฮ่องเต้ทรงพระสรวลเสียงดังอย่างอารมณ์ดี ก่อนเสด็จนำทุกคนเข้าสำนักเต๋าไท่ชิง
สำนักแห่งนี้มีผู้ศรัทธามากมาย
เจ้าอาวาสเป็นกันเอง ผู้คนจำนวนไม่น้อยจึงรู้จักเขา ระหว่างทางมีผู้ศรัทธาหยุดทักทายเป็นระยะ ๆ และเจ้าอาวาสก็ยกมือคำนับตอบทุกคน
ฮ่องเต้ไม่ถือสา เดินไปพลางตรัสถาม
“ได้ยินว่าที่นี่มีท่านนักพรตชิงผิง ไม่ทราบว่าวันนี้อยู่หรือไม่”
แม้แต่ในวัง ฮ่องเต้ก็ทรงได้ยินชื่อของนักพรตชิงผิงอยู่บ่อยครั้ง
โดยเฉพาะช่วงก่อนหน้านี้ มีข่าวลือไปทั่วเมืองว่าเหนือสำนักไท่ชิงเกิดปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้า และท่านนักพรตชิงผิงที่กำลังปิดด่านบำเพ็ญเพียรได้รับสัญญาณจากสวรรค์ เรื่องเล่าถูกถ่ายทอดกันอย่างมีสีสัน
เจ้าอาวาสตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านนักพรตชิงผิงเพิ่งออกจากการปิดด่านเมื่อสองวันก่อน ช่วงนี้ยังไม่ได้ออกไปที่ใด”
พูดจบก็สั่งศิษย์น้อยคนหนึ่งไปเชิญนักพรตชิงผิง
“เชิญทุกท่านขอรับ”
อาคารหลักของสำนักคือ ตำหนักซานชิง
ฮ่องเต้เพิ่งก้าวขึ้นบันไดได้ขั้นหนึ่ง กำลังจะตรัสถามเรื่องปรากฏการณ์บนท้องฟ้า
ทันใดนั้น...
เด็กสาวในชุดกระโปรงสีแดงชาดคนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านใน
และเผชิญหน้ากับพระองค์พอดี.
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4545c06028f2458eac237e
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a454609dd91aa82ae8e02ec
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
