✨
น้ำหนักอุ่นๆ ที่ทับอยู่ตรงปลายเท้าทำให้ฉันต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันอังคาร..ที่มีนัด ต้องออกเดินทางไปขึ้นบ้านใหม่ในบ้านหลังเก่า
พอลืมตาขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตากลมโตคู่หนึ่ง... จ้องราวสะกดจิตทว่าจิตหลุด ขำซะก่อน เพราะตาคู่นั้นเหล่เหลือทน
หม่อมมี๊ คือเจ้าเหมียวอ้วนสีเทาลายจุดนอนเหยียดตัวกลมอยู่บนที่นอน อ้าปากกว้างราวจะกินปลาวาฬได้ทั้งตัว หาวฟอดใหญ่หนึ่งที ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นเดินนวยนาดข้ามตัวก้าวขึ้นมาคลอเคลียที่หัว เสียงครางในลำคอเบาๆ ของมันเหมือนจะเตือนว่า * ‘ได้เวลาตื่นมาใช้ชีวิตแล้วนะมนุษย์’ *
ฉันลูบขนนุ่มๆ ของหม่อมมี๊เบาๆ สัมผัสที่ไร้เดียงสานั้นเหมือนเป็นปุ่มรีเซ็ตความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ให้มลายหายไปในพริบตา
หลังจากจัดการอาหารให้เจ้าตัวอ้วนเรียบร้อย มุมโปรดประจำเช้าวันธรรมดา ทุกวันก็เพรียกหา
ฉันหยิบกาดริปและผงกาแฟคั่วบดขึ้นมา เลือกแบบ floral ถ้าอยากดื่มกาแฟรสเบา แต่คาเฟอีนเต็มเปี่ยม การแฟคั่วอ่อน ปลายโน๊ต ดอกไม้ floral นี่คือคำตอบ
ฉันนั่งฟัง เสียงน้ำร้อนเดือน ฉ่ๆๆฉ่าๆ จากนั้น ค่อยๆยก กาน้ำร้อน ที่ ตั้งอุณหภูมิไว้ 92 องศา เพื่อสกัด กลิ่นอโรมา ออกมาให้ชื่นอารมณ์ ฉันค่อยๆ เทน้ำจากกาดริปลงไป รอบแรก เพื่อ incubate จากนั้น ฉัน ดริปช้าๆ ค่อยๆวนเป็นวงกลม 5ที ทำซ้ำ 3รอบ ห่างกัน 15วินาที น้ำร้อนค่อยๆไหลลง ลงกระทบผงกาแฟดริปดังกังวานเบาๆ ตามgravity และ echoในความเงียบ
กลิ่นหอมอบอวลลอยฟุ้งขึ้นมาพร้อมควันฉุยในห้องครัวสไตล์มินิมอล แบบจำใจ ตามงบน้อย นอกจากบ้านจะมินิมอลแล้ว เงินในกระเป๋านั้น นับได้ว่า more than less แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทาบทับลงบนโต๊ะไม้ ..วันสบาย รำพึงในใจ สามเดือน ที่ออกจากงาน มันดีจริงๆ รึ..??
ฉันมองหยดกาแฟที่ร่วงหล่นผ่านฟิลเตอร์กระดาษอย่างเชื่องช้า... ในโลกภายนอกที่ทุกอย่างหมุนไวเหลือเกิน ความเชื่องช้าของกาแฟแก้วนี้กลับกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่อนุญาตให้ฉันได้ 'อยู่กับปัจจุบัน' และได้ใช้ประสาทสัมผัสซึมซับความสุขตรงหน้าจริงๆ
ข้างๆ ถ้วยกาแฟ มีสมุดบันทึกสีน้ำเล่มกะทัดรัดและกล้องถ่ายรูปคู่ใจที่มีสายคล้องสีแดงจางๆวางคู่กันอยู่
พวกมันกำลังจะออกเดินทางไกล ใกล้ ไปพร้อมกับฉันในอีกไม่ช้า... ทริปใหญ่ในการเดินทางคนเดียวที่กำลังจะมาถึงนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปเพื่อเก็บแลนด์มาร์กชื่อดังหรือวิ่งวุ่นตามตารางเที่ยวแน่นเอี๊ยด แต่ตั้งใจจะออกไปเพื่อ 'ชิมชีวิต' ในมุมที่เรียบง่าย ไปนั่งมองผู้คน ไปเปิดรับรูป รส กลิ่น เสียง ในดินแดนแปลกถิ่น วาดภาพสีน้ำเก็บความทรงจำ และไปหาคำตอบให้หัวใจว่า *จริงๆ แล้ว เราต้องการพื้นที่กว้างใหญ่แค่ไหนกันแน่ เพื่อให้ใจเราได้หายใจอย่างเป็นอิสระ*
การเดินทางครั้งใหญ่นี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้น... และฉันไม่ได้อยากเดินไปคนเดียว
หากคุณเป็นอีกคนที่กำลังเหนื่อยล้ากับการวิ่งตามโลก แล้วอยากหยุดพักเพื่อฟังเสียงหัวใจตัวเอง... ก้าวขึ้นรถไฟขบวนนี้มาด้วยกันไหมคะ? ฉันเตรียมที่นั่งข้างหน้าต่างและกาแฟอุ่นๆ ไว้รอคุณแล้ว
ในตอนต่อไป... ฉันจะพาคุณสะพายเป้ใบเล็ก สลัดความกังวลทิ้งไป แล้วออกเดินทางข้ามกรุงเข้าพระนครไปด้วยกัน มาดูกันว่า ประสาทสัมผัสแรกเมื่อก้าวเท้าสู่เมืองเก่าในย่านใหม่ จะสั่นสะเทือนหัวใจเราได้แค่ไหน ชิมลาง ก่อนนั่งข้างหน้าต่างรถไฟ ..ชมโลก
ถ้าชอบการเดินทางสายละมุนแบบนี้ กดติดตาม (Follow) บันทึก [สบตาโลก...ละเมียดวัน] ไว้ แล้วพบกันตอนหน้านะคะ
🧭☕🐱
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
