[PataSecaYoo] สิ่งที่เราคิดถึงที่สุดอาจไม่ใช่ คำพูดที่ยิ่งใหญ่แต่กลับเป็น “เสียงกระซิบ”ที่ครั้งหนึ่งเคย ทำให้หัวใจรู้สึกว่าตัวเองมีที่พัก เมื่อคนคนหนึ่งจากไปสิ่งที่ยัง อยู่มิเพียงความทรงจำแต่ว่า เป็นความเงียบที่มีร

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

2 ก.ค. เวลา 13:19 • ความคิดเห็น

สิ่งที่เราคิดถึงที่สุดอาจไม่ใช่

คำพูดที่ยิ่งใหญ่แต่กลับเป็น

“เสียงกระซิบ”ที่ครั้งหนึ่งเคย

ทำให้หัวใจรู้สึกว่าตัวเองมีที่พัก

เมื่อคนคนหนึ่งจากไปสิ่งที่ยัง

อยู่มิเพียงความทรงจำแต่ว่า

เป็นความเงียบที่มีรูปร่างเป็น

ชื่อของเขา

ปะต้าว่าเราไม่ได้โหยหานะ

แต่ไม่ยอมรับความจริงต่างหาก

ว่าโหยหาที่เคยมีใครบางคน

ทำให้โลกทั้งใบอ่อนโยนขึ้นด้วยน้ำเสียงเพียงแผ่วเบา

เสียงกระซิบที่อยากฟังอีกครั้ง

จึงไม่ใช่เสียงที่ดังที่สุดแต่เป็นเสียงที่เคยปลอบเราในวันที่โลกทั้งใบไม่เข้าใจเราเป็นเสียงที่เคยเรียกชื่อเราแล้วทำให้ความเหนื่อยล้าหายไป

เสียงที่ทำให้เรามั่นใจว่าต่อให้

ทั้งโลกหันหลังยังมีใครคนหนึ่ง

หันหน้ามาหาเราเสมอ(เคยนะ)

เคยมีแต่ตอนนี้ม่ะมี

บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตตามหาเสียงนั้นอีกครั้งทั้งที่ความจริง

แล้วเสียงกระซิบที่เราคิดถึงนั้น

ไม่ได้อยู่ในสายลมแต่ยังอยู่ใน

ตัวตนที่เขา

บางทีความรักอาจไม่ใช่การ

ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแต่คือ

การที่แม้วันหนึ่งจะเหลือเพียงความเงียบหัวใจก็ยังจำจังหวะ

ของเสียงกระซิบนั้นได้อย่างไม่เคยลืมเลือน

ปะต้าคิดว่านะ!

เพราะบางคนไม่ได้เดินจากชีวิตเราไปเขาแค่เพียงย้ายจากข้างกายมาอยู่ข้างในหัวใจตลอดกาล

เท่านั้นแหละ“ที่รัก”

“เมื่อพบกันใหม่ๆเธอคนนั้นอยู่กลางใจ

แต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปไหนรึอยู่

ในใจเรานั่นเอง”

โฆษณา