เราลืมที่จะใช้ชีวิตให้ช้าลงหรือเปล่านะ?
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่... ที่ฉันเลิกใช้ชีวิตจริง ๆ แต่เปลี่ยนมาเป็นแค่จัดการชีวิตให้รอดไปวันๆ
ก่อนหน้านี้ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นความเร่งรีบของตัวเอง ฉันอดที่จะต้องกลับมานั่งคิดทบทวนไม่ได้เลยค่ะ
วันนั้นฉันยืนอยู่ตรงเค้าเตอร์ครัว มือนึงก็แค่ตักข้าวยัดๆเข้าปาก ทั้งๆ ที่มันเป็นมื้อที่หิวมาทั้งวัน ยืนกินไปไถโทรศัพท์ไป ในหัวก็คิดล่วงหน้าไปถึงเรื่องอื่น ๆ
เหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว
“เมื่อกี้ ข้าวที่เพิ่งกินไป รสชาติคำนั้นมันเป็นยังไงนะ จำไม่ได้เลยสักนิด”
จริงๆ ที่พูดมามันก็ดูจะเป็นเรื่องเล็กๆ แหละ
พอลองนั่งคิดๆดู พักหลังมานี้ฉันทำแบบนี้บ่อยมาก
แล้วมันไม่ใช่แค่เรื่องกินข้าว ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นกับทุกเรื่องเลย มันเหมือนเป็นบุคลิกและตัวตนของฉันไปแล้วหรือเปล่านะ?
ขนาดตอนอาบน้ำ ยังต้องรีบอาบเพราะในหัวมัวแต่วางแผนนู่นนี่
เวลาทำความสะอาดบ้าน ก็รีบทำให้มันเสร็จๆ ไปซะที
แม้แต่ตอนนั่งดูซีรีส์ ตาดูจอใหญ่ แต่มือก็ยังกดเช็กโทรศัพท์ไปด้วย
หรือเวลาเดินไปไหนมาไหน ฉันก็รู้สึกใจมันล่วงหน้าไปถึงจุดหมายอื่นมากกว่า
จริง ๆ ก็แอบคิดนะ.. คงไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวหรอกที่ใช้ชีวิตแบบนี้
พวกเราส่วนใหญ่น่าจะชินกับการรีบเร่งไปซะทุกเรื่อง จนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังรีบอยู่ ทุกวันนี้ทุกอย่างเหมือนโดนจับเวลาไปหมด
ต้องตอบแชทให้เร็วแค่ไหน? ถึงจะเรียกว่าปกติ
วันนี้ต้องทำโน่นทำนี่ให้คุ้มค่าที่สุดยังไง?
จะรีบเคลียร์งานนี้ให้เสร็จไวๆ
ลามไปถึงขนาดที่ว่า ‘ขนาดเวลาพักผ่อน’ เรายังต้องพยายามเค้นมันออกมาให้คุ้มที่สุดเลย
พอนานๆ เข้า... มันเลยไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตจริง ๆ แต่เหมือนเรากำลังวิ่งไล่ตามอะไรให้ทันอยู่ตลอดเวลาซะมากกว่า จนเหมือนคำว่าเร่งรีบมีความหมายเปลี่ยนไปสะแล้ว
ฉันว่านี่แหละ! อาจเป็นสิ่งที่พวกเราหลายคนในตอนนี้ทำหล่นหายไป
เราอยู่กับสิ่งตรงหน้า แต่ใจเรากลับไม่ได้จดจ่อที่จะมองมันให้ชัด ๆ เลยด้วยซ้ำ
วันแต่ละวันผ่านไปเร็วมาก เผลอแปบเดียวสัปดาห์หนึ่งก็ผ่านไปแล้ว ยิ่งถ้ากะพริบตาอีกที... อ้าว หมดไปอีกเดือนซะงั้น
แถมเราแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้ใช้ชีวิตในเดือนนั้นจริงๆ หรือเปล่า เพราะในหัวมัวแต่วิ่งวุ่นคิดถึงเรื่องอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด
ฉันคิดจริงๆ นะว่า โลกยุคนี้มันฝึกให้เราชอบรู้สึกผิดเวลาที่ใช้ชีวิตช้าลง
ถ้าวันไหนเราไม่ได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์ ไม่ได้พัฒนาตัวเอง ไม่ได้ทำหลายๆ อย่างพร้อมกัน หรือไม่ได้ทำตัวให้ดูยุ่งๆ เข้าไว้ เราจะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไปเฉยเลย
เราก็เลยต้องกดปุ่มเร่งทุกอย่างในชีวิตให้มันเร็วขึ้น
เรากินข้าวเร็วขึ้น
เดินเร็วขึ้น
ตอบแชทเร็วขึ้น
คิดเร็วขึ้น
แม้กระทั่งการพูดเรายังเปลี่ยนให้มันเร็วขึ้น
บางที นี่อาจเป็นเหตุผลส่วนหนึ่งว่า ทำไมเราถึงรู้สึกเหนื่อยล้าทางอารมณ์กันแทบจะตลอดเวลา
ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่รอบตัวเราเงียบสงบที่สุดแล้ว แต่ข้างในหัวกลับไม่ได้รับอนุญาตให้พักและปล่อยวาง
มันเหมือนมีความกดดันลึกๆ คอยไล่หลังให้ต้องรีบข้ามไปทำเรื่องต่อไปอยู่ตลอดเวลา
ในที่สุดฉันก็รู้ตัว... ว่าตัวเองแทบจะนั่งกินข้าวให้หมดมื้อโดยไม่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสักครั้งไม่ได้เลย
ความจริงข้อนี้มันแอบทำให้เสียดายเวลาอยู่เหมือนกันนะ
ที่ผ่านมา มีกี่ช่วงเวลาในชีวิตแล้วนะ ที่ฉันพลาดอะไรไปบ้าง?
มีกี่บทสนทนาที่ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังคนตรงหน้าพูดแบบจริงๆ?
หรือพวกเรามัวแต่โฟกัสกับการทำชีวิตให้มันรวดเร็วและคุ้มค่าที่สุด จนลืมที่จะสัมผัสและรับรู้ความรู้สึกของชีวิตชีวาจริงๆ ไปแล้วกันนะ?
คิดไหม? นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ลึกๆแล้วพวกเราหลายคนกำลังโหยหาอยู่ตอนนี้ก็ได้นะ
ไม่ใช่การขวนขวายอยากมีชีวิตใหม่ที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงนะ
เราแค่ต้องการชีวิตเดิมนี่แหละ... แต่เป็นเวอร์ชันที่รีบร้อนน้อยลงกว่านี้อีกสักหน่อย...
#แรงบันดาลใจ #ข้อคิด #เสียงในใจ
ขอบคุณที่อ่านและแวะมานะคะ
ส่งความสงบสุขและความสุขไปให้คุณ
— quiet.notes
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
