บทที่ 63
มุมปากของเซี่ยอิงเฉินยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“เจ้าช่างเก่งจริงๆ!”
บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยแววชื่นชม หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาชื่นชอบวิธีจัดการเรื่องของนาง วิธีที่ไม่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ และไม่ตัดสินใจเพราะความรู้สึก
สุขุม เด็ดขาด และไม่ยืดเยื้อ
“ถ้าอย่างนั้น...” กู้จือจั๋วทำหน้าเคร่ง “เหตุใดท่านถึงไม่เชื่อฟัง!”
เพียงมอง สีหน้า กลิ่นอาย และสภาพร่างกายของเขา นางก็รู้ทันทีว่าช่วงนี้เขาพักฟื้นได้ไม่ดีเลย
เซี่ยอิงเฉินไม่เถียงแม้แต่น้อย รีบยอมรับผิดอย่างน่าสงสาร
“ข้าผิดไปแล้ว”
กู้จือจั๋วหัวเราะคิกคัก ใบหน้าพลันสดใสราวกับมีแสงส่อง นางยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“เอามือมา”
เซี่ยอิงเฉินเลิกแขนเสื้อกว้างขึ้น เผยให้เห็นข้อมือที่ผอมจนเห็นกระดูก
ปลายนิ้วของกู้จือจั๋ววางลงบนชีพจรอย่างมั่นคง นางตรวจชีพจรอย่างละเอียด ก้มตาลง ไม่เอ่ยคำใด
ฉินเฉินใช้ศอกสะกิดหวายจิ่งจือ พลางกระซิบถาม
“เจ้าดูอะไรออกบ้างหรือยัง”
หวายจิ่งจือไม่สนใจ
ฉินเฉินแอบขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว...แล้วอีกก้าว
“เหล่าหวาย”
หวายจิ่งจือพูดเพียงสองคำ
“อย่าส่งเสียง”
น้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์ แม้แต่คิ้วยังไม่ขยับ ทำให้ใบหน้าธรรมดาของเขายิ่งดูจืดชืดเข้าไปอีก
ตอนแรกหวายจิ่งจือคิดว่า กู้จือจั๋วเสี่ยงชีวิตช่วยนายของตน ทั้งยังไม่เรียกร้องผลประโยชน์ใดๆ คงเป็นเพราะตกหลุมรักนายของตนเข้าแล้ว
แต่เมื่อได้พบจริงๆ จึงพบว่า ทุกคำพูด ทุกการกระทำของนาง ล้วนบริสุทธิ์ใจและเปิดเผยตรงไปตรงมา
หากจะเรียกว่าความรักหนุ่มสาว มิสู้เรียกว่าเป็น...ความเคารพ ความเชื่อมั่น ความชื่นชม หรือแม้แต่ความพึ่งพาอาศัยจะเหมาะกว่า
มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่มี นั่นคือความเขินอายแบบหญิงสาวที่กำลังมีใจ
กลับกัน คนที่หวั่นไหวกลับเป็นคุณชายของเขาเสียมากกว่า
สายตาอ่อนโยนของคุณชายราวกับจะหยดน้ำได้ แสดงชัดว่า...หัวใจได้เริ่มหวั่นไหวแล้ว
กู้จือจั๋วเก็บมือกลับ สีหน้าครุ่นคิด
หวายจิ่งจือจึงเอ่ยขึ้น
“คุณหนูกู้ ช่วงนี้คุณชายรู้สึกหนาวในร่างกายอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังมีเหงื่อออกโดยไม่มีสาเหตุ”
มุมปากของกู้จือจั๋วเม้มแน่น เอ่ยอย่างไม่พอใจ
“เป็นเพราะกินของที่ตีกัน”
แววตาของหวายจิ่งจือไหววูบ เขาเอ่ยอย่างประหลาดใจ
“ตีกันหรือ?”
แม้แต่น้ำเสียงยังสูงขึ้นเล็กน้อย
กู้จือจั๋วชายตามองเขาอย่างรังเกียจ ราวกับกำลังพูดว่า
เลิกแกล้งได้แล้ว เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร
หวายจิ่งจือ “...”
ชื่อเสียงของกู้จือจั๋วในเมืองหลวงไม่ดีนัก
เท่าที่เขาเคยได้ยินมา มีทั้งคำว่าเอาแต่ใจ ฟุ่มเฟือย ไม่กตัญญู โง่เขลาไร้ปัญญา
ก็ไม่รู้ว่าคำลือเหล่านั้นมาจากไหน
แต่วันนี้เมื่อได้พบจริง อย่างอื่นไม่พูด อย่างน้อยนางก็ไม่ใช่คนโง่
ตรงกันข้าม เพียงแวบเดียวก็มองออกว่าเขากำลังหยั่งเชิงนาง
น่าสนใจ!
หวายจิ่งจือกำลังจะพูดต่อ แต่คุณชายของเขากลับยอมแพ้เสียก่อน
“ใช่”
เพียงคำเดียว แต่เอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยนละมุนละไม
เมื่อเห็นหวายจิ่งจือพูดไม่ออก ฉินเฉินแทบหลุดหัวเราะ รีบหันหน้าไปอีกทาง ยกแขนเสื้อขึ้นปิดปากแล้วไอแห้งๆ สองสามครั้ง
กู้จือจั๋วยื่นมือไปทางหวายจิ่งจือ
“เอาบันทึกชีพจรกับใบสั่งยาของหมอหลวงมาให้ข้า”
หวายจิ่งจือหยิบกระดาษคัดลอกบันทึกชีพจรกับใบสั่งยาออกมาจากถุงแขนเสื้อ พร้อมขวดกระเบื้องเล็กๆ ภายในบรรจุน้ำยาสมุนไพรเล็กน้อย
กระดาษมีเพียงแผ่นเดียว แต่ตัวอักษรที่คัดลอกไว้เล็กมาก แน่นเต็มหน้า
กว่าจะอ่านจบต้องใช้เวลาไม่น้อย
เซี่ยอิงเฉินค่อยๆ แกะเมล็ดสนจากจานตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน
นิ้วของเขาเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ผิวมือขาวซีด เป็นความขาวแบบคนป่วย
เมื่อแกะเมล็ดสนหมดทั้งจาน กู้จือจั๋วก็อ่านจบพอดี
นางยื่นกระดาษผืนบางเข้าไปใกล้เปลวไฟของเตาดินแดง
น้ำในกาต้มยังเดือดปุดๆ ไม่นานกระดาษแผ่นนั้นก็เหลือเพียงเถ้าสีดำกองหนึ่ง
กู้จือจั๋วกล่าว
“เป็นเพียงตำรับบำรุงทั่วๆ ไป ไม่มีพิษไม่มีคุณ”
บันทึกชีพจรไม่มีข้อผิดพลาดสำคัญ ระบุเพียงว่าร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด มีโรคเรื้อรังสะสม
ส่วนใบสั่งยาก็ไม่มีดีเด่นหรือเลวร้าย เป็นเพียงตำรับบำรุงร่างกายที่ถือว่าดี
ฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทรงเชี่ยวชาญเรื่องการสร้างภาพมาโดยตลอด
ของที่วางไว้ให้ผู้คนเห็นอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาด
นางเทน้ำยาสมุนไพรลงบนฝ่ามือ ดมกลิ่น แล้วรับผ้าเช็ดหน้าที่ฉงฟางส่งมา เช็ดมือให้สะอาด
“ยานี้ขัดกับสภาพร่างกายของคุณชาย มีแต่โทษ ไม่มีประโยชน์”
ต่อหน้าเซี่ยอิงเฉิน นางพูดตรงมาเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน
“คุณชายเซี่ย โรคเรื้อรังของท่านควรรักษาด้วยการบำรุงรากฐาน เสริมด้วยตัวยาอุ่นร้อน...”
“ตำรับนี้ดัดแปลงมาจากตำรับ เปี้ยนเชวี่ยช่วยชีวิต จริงอยู่ที่ช่วยบำรุงเลือด บำรุงตับ และเสริมหยางได้”
“แต่ในตำรับกลับลดปริมาณ ฟู่จื่อ แล้วเพิ่ม ไป๋เสา มากขึ้น สำหรับคนทั่วไปอาจไม่มีปัญหา แต่สำหรับท่าน หยินหยางไม่สมดุล จะยิ่งทำให้อาการหนาวกำเริบหนักขึ้น ท่านเองก็น่าจะรู้สึกได้”
ระหว่างพูด กู้จือจั๋วมองไปยังเสื้อคลุมที่ฉินเฉินกำลังถืออยู่
“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป อาการไอของท่านจะยิ่งหนักขึ้น และหลอดลมจะหดเกร็ง”
จากนั้นจะลุกลามเป็นฝีในปอด
ต่อมาร่างกายจะค่อยๆ อ่อนแอลง อวัยวะภายในเสื่อมถอย
จนสุดท้าย...ต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยไม่ได้
เหมือนกับจุดจบในชาติที่แล้วทุกประการ
กู้จือจั๋วตบโต๊ะหินดังป้าบๆ
“อยู่ในวังต่อไปไม่ได้แล้ว!”
เมื่ออยู่ในวัง คุณชายก็เป็นเพียงนกในกรง
ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำที่พูด ทุกสิ่งที่กิน ล้วนอยู่ใต้สายตาของผู้อื่น
เพียงดูจากท่าทีของหวายจิ่งจือก็รู้ว่า คุณชายน่าจะรู้มานานแล้วว่ายามีปัญหา
แต่ถึงรู้...ก็ยังจำต้องกิน
เซี่ยอิงเฉินยิ้ม ดวงตาเรียวยาวเต็มไปด้วยแววอ่อนโยน
“แม่นางพูดถูก”
เขาเอ่ยถึงแผนการของตนอย่างเปิดเผย
“มียาอะไร...ที่ทำให้ข้าป่วยหนักกะทันหันได้หรือไม่”
กู้จือจั๋วก้มตาลง แพขนตาทอดเงาจางๆ ลงบนเปลือกตา
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a478a637a5f4339e066dc6e
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a478a9aee0c4dd34c04b639
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
