บทที่ 67
อาหม่านยังอยู่ในจวน
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กู้จือจั๋วกลับยิ่งกระวนกระวาย หัวใจเต้นรัวราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
นางไม่ได้ซักถามอะไร รีบเดินลัดผ่านระเบียงเชื่อมตะวันออก–ตะวันตกตรงไปยังเรือนหลัก แต่เมื่อไปถึงกลับพบว่าจี้ซื่อไม่ได้อยู่ที่นั่น บ่าวรับใช้บอกว่านางไปที่สวนแล้ว
กู้จือจั๋วจึงรีบตามไปยังสวน คอยถามคนรับใช้ไปตลอดทาง ในที่สุดก็พบจี้ซื่อและกู้เยี่ยนที่ศาลาริมน้ำสุ่ยอวิ๋น
กู้เยี่ยนมีรูปร่างแข็งแรงน่ารัก ใบหน้ากลมดิก คิ้วตางดงาม ในมือถือหนังสติ๊ก วิ่งเล่นไปรอบศาลาเป็นระยะ ๆ คอยยิงลูกแก้วใส่นกเป็นพัก ๆ
เพราะยังเด็ก ความแม่นยำจึงไม่ดี ยิงไม่ถูกก็เริ่มขว้างลูกแก้วแทน จนนกแตกตื่นบินหนีเข้าพุ่มไม้กันหมด
ไม่นานรอบตัวก็ไม่มีนกเหลือสักตัว
กู้เยี่ยนกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด
กู้จือจั๋วขมวดคิ้วแน่น
เวลานี้กู้เยี่ยนอายุยังไม่ถึงหกขวบ ยังไม่ได้ย้ายไปอยู่เรือนด้านหน้า จึงพักอยู่กับจี้ซื่อที่เรือนหลัก
นับตั้งแต่เกิดใหม่ นางจงใจหลีกเลี่ยงการพบกู้เยี่ยนมาตลอด
เพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าควรใช้ท่าทีแบบใดกับเขา
ชาติที่แล้ว กู้เยี่ยนสืบทอดตำแหน่งกั๋วกง รับช่วงต่อจวนเจิ้นกั๋วกงอันกว้างใหญ่แห่งนี้
เดิมทีนางควรรู้สึกยินดี
อย่างน้อยตระกูลกู้ก็ยังมีสายเลือดหลงเหลืออยู่
แต่แล้วอย่างไรเล่า?
ผ่านไปเพียงไม่กี่ปี กู้เยี่ยนกลับกล่าวต่อหน้าผู้คนว่า ท่านปู่มีใจคิดกบฏจริง แอบเลี้ยงกองกำลังส่วนตัว
กล่าวหาว่าบิดาของนางสมคบกับโจรม้าแห่งชายแดนเหนือ ยักยอกเบี้ยหวัดกองทัพของราชสำนัก
กล่าวหาว่าบุรุษหลายชั่วอายุคนของตระกูลกู้ที่เสียชีวิตในสนามรบ ล้วนยอมจำนนต่อศัตรู หนีทัพก่อนศึก และสมควรตายแล้ว!
เมื่อได้พบกู้เยี่ยนอีกครั้งหลังผ่านมาหนึ่งชาติ ความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยายก็เอ่อล้นขึ้นในใจของกู้จือจั๋ว
“จั๋วเอ๋อร์”
จี้ซื่อเรียกนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
จี้ซื่อเป็นหญิงม่าย นางสวมเพียงชุดสีอ่อนเรียบง่าย แต่งหน้าเพียงบางเบา ทว่าก็ยังไม่อาจกลบรัศมีความงดงามของนางได้
กู้จือจั๋วมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นอาหม่าน จึงก้าวเข้าไปคารวะก่อน
“ท่านแม่”
เดิมทีนางตั้งใจจะถามถึงอาหม่าน แต่พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับม้านั่งยาวข้างศาลาที่จี้ซื่อนั่งอยู่
บนนั้นมีนกสีสันสดใสตัวหนึ่งนอนแน่นิ่ง หายใจรวยริน ไม่รู้เป็นหรือตาย
กู้จือจั๋วจำนกตัวนี้ได้ดี
มันคือนกที่บินมาจัดแต่งขนในลานเรือนของท่านอาทุกวันตอนเที่ยง
และเป็นนกที่อาหม่านชอบที่สุด
เมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านอาพาอาหม่านไปตลาดนกโดยเฉพาะ
อาหม่านดูนกอยู่ทั่วตลาดแต่ไม่เลือกสักตัว กลับชอบเจ้าตัวนี้เพียงตัวเดียว
ถึงมันจะไม่ค่อยสนใจนาง แต่นางก็ยังไปนั่งรอมันทุกวันอย่างมีความสุข คอยดูมันจัดแต่งขน ทั้งยังเตรียมของกินอร่อย ๆ ไว้ล่อให้มันบินมาทุกวัน
เกิดอะไรขึ้น...
นกสีสดกระตุกขาเบา ๆ
กู้จือจั๋วรีบใช้สองมือประคองมันขึ้นมาตรวจดูอย่างคร่าว ๆ
พบว่ากระดูกปีกซ้ายหัก เพราะถูกกระแทกอย่างแรง
นางเหลือบมองลูกแก้วที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
โชคดี...
ไม่ใช่บาดแผลถึงตาย
หากพากลับไปรักษาดี ๆ ก็น่าจะรอดชีวิต
ไม่เช่นนั้นอาหม่านคงเสียใจมากแน่
“ของข้า!”
เมื่อเห็นกู้จือจั๋วหยิบ "เหยื่อ" ของตน กู้เยี่ยนก็รีบวิ่งกลับมา ยื่นมือออกทันที
“คืนมา!”
ช่างไร้มารยาทเสียจริง
แม้อาหม่านจะอายุน้อยกว่า ยังรู้จักคารวะพี่ชายพี่สาวก่อนทุกครั้งที่พบ
กู้จือจั๋วตั้งใจเมินเขา ก่อนหันไปถามจี้ซื่อ
“ท่านแม่ อาหม่านอยู่ที่ไหน?”
“จั๋วเอ๋อร์”
จี้ซื่อยิ้มอ่อนโยน
“เจ้ามาหาอาหม่านหรือ นาง...”
“กลับบ้านของตัวเองไปแล้ว!”
จู่ ๆ กู้เยี่ยนก็โพล่งขึ้นมา พร้อมยื่นมือมาอีกครั้ง
“คืนมา!”
กู้จือจั๋วสีหน้าเปลี่ยนทันที
“เจ้าว่าอะไรนะ?!”
เมื่อเห็นนางไม่มีทีท่าจะคืนนกให้ กู้เยี่ยนก็กระโดดเข้ามาแย่ง
มือเพิ่งยื่นออกไปยังไม่ทันแตะตัวนก
เพียะ!
กู้จือจั๋วฟาดลงบนหลังมือของเขาเต็มแรง
นางถามซ้ำอีกครั้ง
“อาหม่านอยู่ที่ไหน?”
หลังมือของกู้เยี่ยนแดงเป็นปื้น ใบหน้าที่น่ารักเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น
เขาตะโกนเสียงดัง
“กู้จือจั๋ว ข้าเกลียดเจ้า!”
“จั๋วเอ๋อร์!”
จี้ซื่อพลันเปลี่ยนสีหน้า ใบหน้าอ่อนโยนที่เคยมีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธอยู่ชั่วขณะ
“เจ้ากำลังทำอะไร!”
จี้ซื่อรีบยื่นมือจะดึงบุตรชายเข้ามากอด
แต่กู้จือจั๋วกลับกดไหล่ของกู้เยี่ยนไว้โดยไม่ไว้หน้า ทั้งยังจงใจไม่ผ่อนแรง
ไม่รู้เพราะเจ็บหรือเพราะตกใจ
กู้เยี่ยนร้องไห้โฮออกมาทันที
จี้ซื่อรีบเข้ามาดึงนางออก บรรดาแม่นมและสาวใช้ด้านข้างก็ตกใจ รีบวิ่งเข้ามา
“ใครกล้าขยับ!”
กู้จือจั๋วทำหน้าขรึม เอ่ยเสียงเย็น
“วันนี้ข้าจะเรียกพ่อค้าค้ามนุษย์มาที่นี่”
“ตอนที่ท่านแม่แต่งเข้าจวน ท่านพาเพียงบ่าวติดตัวมาสามครอบครัวเท่านั้น ส่วนแม่นมและสาวใช้ที่อยู่ข้างกายท่านตอนนี้ ล้วนเป็นบ่าวกำเนิดของตระกูลกู้ทั้งสิ้น”
“หนังสือขายตัวของพวกนาง...คงไม่ได้อยู่ในมือท่านหรอกกระมัง ท่านแม่”
ร่างของจี้ซื่อสั่นเล็กน้อย ทั้งอับอายทั้งโกรธ
เหล่าบ่าวรับใช้มองหน้ากันไปมา ไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้า
กู้จือจั๋วจ้องกู้เยี่ยนเขม็ง
“พูดมา”
เมื่อเห็นจี้ซื่อช่วยตนไม่ได้ กู้เยี่ยนก็หยุดร้องไห้ สูดน้ำมูก ก่อนพูดอย่างโมโห
“ก็กลับบ้านของนางไปแล้ว!”
“นางไม่ยอมให้คุณชายอย่างข้ายิงนก ข้าก็เลยให้คนตระกูลฉินพานางกลับไป ใครใช้ให้นางห้ามข้ายิงนกล่ะ!”
กู้เยี่ยนพูดวกไปวนมา ฟังแทบไม่รู้เรื่อง
แต่มีประโยคหนึ่งที่กู้จือจั๋วเข้าใจชัดเจน—
คนตระกูลฉินพาอาหม่านกลับไปแล้ว
“พูดต่อ”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a478ada6983a0c1ed090114
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a478b0dee0c4dd34c04f07f
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
