บทที่ 80
"เฮ้อ..."
กู้จือจั๋วถอนหายใจราวกับไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปช้า ๆ หนึ่งก้าว
ร่างอ้อนแอ้นของนางทอดเงาปกคลุมฮูหยินป๋อ
"ตอนข้าออกมา ท่านอาหญิงยังพร่ำบ่นอยู่เลย บอกว่าฝันร้าย ฝันเห็นอาหม่านจมน้ำ นางอยากก่อไฟสักกองให้อาหม่านผิงกายให้อุ่น"
หัวใจของฮูหยินป๋อกระตุกวูบ
นางหมายความว่าอะไรกัน?
กู้จือจั๋วเลิกหางคิ้ว ดวงตาหงส์ปรายมองอีกฝ่ายเฉียง ๆ มุมปากที่ยกขึ้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
"เฮ้อ ข้าหวังดีต่อตระกูลฉินจริง ๆ แต่ในเมื่อท่านไม่ซาบซึ้ง ข้าก็จนปัญญา"
"ท่านเป็นผู้ใหญ่ ในเมื่อท่านเอ่ยปากแล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะให้ท่านอาหญิงกลับมา"
"ใช้ชีวิตดี ๆ ด้วยกันต่อไป"
สี่คำสุดท้ายถูกกล่าวอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า แต่กลับทำให้แผ่นหลังของฮูหยินป๋อเย็นวาบ
ทั้งที่ตระกูลกู้ยอมถอยแล้ว
เหตุใดนางกลับยิ่งหวาดหวั่นกว่าเดิม?
กู้จือจั๋วกล่าวต่อ
"เพียงแต่ว่า...ท่านอาหญิงคงมีปมในใจไปแล้ว"
"ตราบใดที่ยังหาอาหม่านไม่พบ โรคทางใจก็คงไม่หาย"
"หากกลางดึกคืนนี้ ท่านอาหญิงฝันร้ายอีก คิดว่าอาหม่านตกน้ำ ตัวเย็นเฉียบ อยากจุดไฟให้นางผิงกาย ก็เป็นเรื่องปกตินี่"
กู้จือจั๋วยิ้ม
รอยยิ้มนั้นราวกับอาบยาพิษ เพียงมองก็ชวนให้หวาดผวา
น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ ราวกับดังมาจากยมโลก
"ฮูหยินป๋อ...ก็ขอให้ท่านเห็นใจด้วย"
สมองของฮูหยินป๋อขาวโพลน หนังศีรษะชาวาบ
นางเค้นคำพูดออกมาจากไรฟันอย่างยากลำบาก
"เจ้ากล้า!"
กู้จือจั๋วกอดอก ยิ้มตาหยี
"สะใภ้โจว ไม่ต้องเก็บแล้ว อีกเดี๋ยวท่านอาหญิงก็จะกลับมา"
"จริงสิ ให้คนเตรียมฟืนกับน้ำมันไว้เยอะ ๆ ด้วย"
ไม่เพียงฮูหยินป๋อ แม้แต่แม่นมชิวก็ยังตัวสั่น
"เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ!"
"ท่านพูดอะไรเช่นนั้นกัน" กู้จือจั๋วยิ้มบาง "ท่านอาหญิงของข้าเพียงเป็นห่วงอาหม่านเท่านั้น พอหาอาหม่านเจอ โรคทางใจก็หายเอง"
นางเอ่ยถามอีกครั้ง
"ฮูหยินป๋อ...อาหม่านอยู่ที่ไหน"
หัวใจของฮูหยินป๋อสั่นระริก อดหันไปมองทางประตูเรือนไม่ได้
เหตุใดท่านป๋อถึงยังไม่มาอีก!
"ฮูหยิน! ฮูหยิน!"
ดวงตาของฮูหยินป๋อเป็นประกาย นึกว่าท่านป๋อมาถึงแล้ว
แต่กลับเป็นสาวใช้ตัวน้อยวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
สาวใช้เหงื่อท่วมตัว รีบรายงานว่า
"ฮูหยิน...ท่านป๋อบอกว่า ให้ท่านเป็นผู้ตัดสินใจเอง เรื่องเล็ก ๆ ในเรือนหลัง หากต้องถามท่านทุกอย่างก็เสียศักดิ์ศรีบุรุษเกินไป"
นางเหลือบมองฮูหยินป๋ออย่างระมัดระวัง ก่อนพูดต่อ
"ท่านป๋อเชิญคุณชายจางกับคุณชายเฉิงมาแล้ว แล้วก็เชิญแม่นางชิงหงกับแม่นางม่านเอ๋อร์จากหอเทียนเซียงมาด้วย ตอนนี้กำลังวาด...ภาพหญิงงามอาบน้ำอยู่เจ้าค่ะ"
กู้จือจั๋วหัวเราะเบา ๆ อย่างจงใจ
ฮูหยินป๋อรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
หัวเราะอะไร!
เดี๋ยวนะ...นางถืออะไรอยู่?!
เพียงชั่วพริบตาที่นางเผลอ ก็เห็นว่าในมือของกู้จือจั๋วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร มีเชิงเทียนทองลงยาชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
นางหมุนเล่นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทุกคำที่พูดกลับทำให้ฮูหยินป๋อขวัญผวา
"เชิงเทียนอันนี้ใช้ได้เลยนะ"
"ผลักเบา ๆ ก็ล้มแล้ว"
"วันนี้ลมก็ดีเสียด้วย"
"พอลุกไหม้ขึ้นมา...วูบเดียว ทุกอย่างก็คงมอดเป็นเถ้าหมด"
นางยิ้มบาง ๆ
"อ้อ ได้ยินมาว่าอนุในจวนใกล้คลอดแล้ว แถมยังเป็นบุตรชาย"
"ยินดีด้วยนะ"
นี่คือการข่มขู่กันอย่างโจ่งแจ้ง!
ไร้ยางอาย! หน้าด้านที่สุด!
ฮูหยินป๋อกุมหัวใจที่เต้นระรัว
คนตระกูลกู้โหดเหี้ยมมาแต่ไหนแต่ไร
นางเคยได้ยินมานานแล้วว่า ท่านกั๋วกงรุ่นก่อนเคยวางเพลิงเผาศัตรูตายเป็นหมื่นคน
ส่วนกู้เหลียวเหลียว ตอนอยู่ชายแดนเหนือก็ฆ่าคนมาไม่น้อย
มือทั้งสองเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน
คนพวกนี้...
กล้าวางเพลิงจริง!
แล้วก็กล้าฆ่าคนจริง!
อีกไม่กี่วันอนุเหยาก็จะคลอดแล้ว
หากหลานชายทองคำที่นางเฝ้ารออย่างยากลำบากเกิดเป็นอะไรขึ้น...
"หย่า!"
ยิ่งคิดฮูหยินป๋อก็ยิ่งหวาดกลัว
"ห้ามกู้ซื่อก้าวเข้าประตูจวนนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว!"
ประโยคนี้แทบใช้แรงทั้งหมดของนาง
พูดจบก็หอบหายใจแรง
กู้จือจั๋วล้วงหนังสือหย่าด้วยความยินยอมที่กู้เหลียวเหลียวลงนามและประทับลายนิ้วมือไว้แล้วออกมาจากอกเสื้อ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
"เชิญฮูหยินป๋อลงลายนิ้วมือแทนท่านซื่อจื่อ"
สะใภ้โจวรีบให้หญิงรับใช้ยกโต๊ะกับเก้าอี้ออกมา พร้อมเตรียมพู่กันและหมึก
กู้จือจั๋ววางหนังสือหย่าลงบนโต๊ะดัง ปัง
"ฮูหยิน..."
แม่นมชิวเหงื่อท่วมศีรษะ
การหย่าไม่ใช่เรื่องเล็ก
หลายปีมานี้ หากไม่ได้ซื่อจื่อฮูหยินเป็นผู้ดูแลบัญชีในจวน เกรงว่าแม้แต่เงินเดือนของบ่าวไพร่ก็คงไม่มีจ่าย
เฮ้อ...
ฮูหยินใช้ชีวิตสุขสบายทุกวัน ดื่มรังนกเลือดทุกเมื่อเชื่อวัน คงลืมไปแล้วว่าก่อนซื่อจื่อฮูหยินแต่งเข้ามา นางยังได้กินเพียงซุปเห็ดหูหนูขาวเท่านั้น
"ฮูหยิน โปรดอย่าหุนหัน"
"รอซื่อจื่อกลับมาก่อน แล้วค่อยให้ซื่อจื่อตัดสินใจก็ยังไม่สาย"
แม่นมชิวร้อนใจแทบแย่
นางส่งสายตาให้ฮูหยินป๋อไม่หยุด อยากบอกว่า
คุณหนูกู้ก็แค่พูดขู่เท่านั้น นางจะไปกล้าวางเพลิงจริงได้อย่างไร
อย่าโดนหลอกสิ!
กู้จือจั๋วกล่าวอย่างเอื่อยเฉื่อย
"หลานชายทองคำของท่านได้มายากลำบาก"
"ท่านต้องคิดให้ดี"
"หากเกิดอะไรขึ้น..."
"ตระกูลฉินของท่าน คงได้ขาดลูกหลานสืบสกุลจริง ๆ"
คำว่า "ขาดลูกหลานสืบสกุล" ถูกนางเน้นทีละคำ ราวกับค้อนหนักทุบลงกลางอกฮูหยินป๋อ
แนวป้องกันสุดท้ายในใจของนางพังทลายลงในทันที
"ไม่รอแล้ว"
ฮูหยินป๋อตัดสินใจเด็ดขาด
ลูกชายของนางถูกกู้ซื่อหลอกจนหัวปักหัวปำมานาน
หากรอให้ฉินซู่กลับมา เขามีหรือจะยอม
ผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งยังคลอดลูกชายไม่ได้
หย่าไปแล้ว นางจะเอาตัวรอดอย่างไร?
หึ...
ไม่ช้าก็เร็ว นางก็ต้องกลับมาขอร้องตนอยู่ดี
ถึงตอนนั้น ค่อยจัดการบีบคั้นนางก็ยังไม่สาย
ดีกว่าปล่อยให้ทุกวันนี้ เอะอะก็ขู่จะตีจะฆ่าไม่หยุดเสียอีก
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a478c30bb9c315d95eb3c86
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4858f269eb6bdeca9d7896
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
