บทที่ 86
ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอันป๋อมีชะตาไร้บุตร แต่ตอนนี้กลับได้บุตรชายและกำลังจะจัดพิธีฉลองครบสามวันของทารก เช่นนั้นก็หมายความว่า...
“เข้าใจแล้ว!”
“จวนจิ้งอันป๋อต้องส่งเทียบเชิญให้ท่านแน่” กู้จือจั๋วยกมุมปาก ยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ศิษย์พี่ ลำบากท่านสักหน่อย ไปที่งานฉลองครบสามวัน แล้วช่วยอธิบายคำพูดที่คนตระกูลฉินฟังไม่เข้าใจ ให้พวกเขาฟังใหม่ทีละคำ ทีละคำ อย่างละเอียด จะได้ไม่เข้าใจผิดอีก แล้วไปก่อเรื่องเหลวไหลจนพลอยทำให้ท่านเดือดร้อน”
ชิงผิง “!”
แม่เด็กคนนี้...ร้ายจริง!
นางหมายจะให้เขาไปงานฉลองครบสามวัน แล้วเปิดโปงต่อหน้าแขกทั้งเมืองหลวงว่า ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอันป๋อถูกสวมเขา ทั้งยังไม่มีความสามารถมีบุตร จึงต้องสิ้นสายโลหิต!
แต่กลับพูดเสียสวยหรูว่าทำเพื่อเขา
ดูจากหัวใจแล้ว...ดำปี๋แน่!
อาจารย์ต้องคิดอะไรไม่ตก ถึงได้รับนางเป็นศิษย์!
ชิงผิงมองนางนิ่ง
หากเขาตอบตกลง เกรงว่าภายหน้าคงยากจะเดินเข้าออกจวนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงได้อีก เพราะไม่มีตระกูลใดอยากเชิญคนทื่อ ๆ ไปเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของบ้านตนต่อหน้าผู้คน
แม่เด็กใจดำคนนี้ คงคิดเช่นนั้นไว้แล้วเป็นแน่!
กู้จือจั๋วยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ปิดบัง
หากชิงผิงมองเรื่องเพียงเท่านี้ไม่ออก เขาก็คงไม่อาจเอาตัวรอดอยู่ท่ามกลางวังวนอำนาจของเมืองหลวงได้
“ศิษย์พี่ อาหม่านเพิ่งอายุสามขวบครึ่ง นางเกือบตายแล้ว นี่คือกรรมของท่าน”
เพียงประโยคเดียว ชิงผิงก็เหี่ยวลงทันที เขาโบกมือ
“อาตมาขอคิดดูก่อน”
กู้จือจั๋วกล่าวอย่างมีนัย
“ศิษย์พี่ก็ควรคิดให้ดีจริง ๆ”
“จริงสิ ศิษย์พี่”
กู้จือจั๋วมองไปทางที่เขากำลังจะเดิน ก่อนหยิบก้อนเงินเล็กสองก้อนยื่นให้
“นี่ ท่านออกมาซื้อชาดแดงใช่หรือไม่”
ชิงผิงงุนงง
“อาตมาพกเงินมาแล้ว”
“แน่ใจหรือ”
ชิงผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาเรียวยาวค่อย ๆ เบิกกว้าง รีบล้วงถุงแขนเสื้อ ก่อนจะล้วงอีกข้าง
ไม่มี!
ถุงเงินของเขาหายไปแล้ว!
เขาแทบไม่เชื่อสายตา รีบคลำแขนเสื้อ คลำกางเกง กระทั่งถอดรองเท้าออกมาคว่ำเขย่า
ก็ยังไม่มี
ชิงผิงเศร้าจนอยากเอาหัวโขกกำแพง
น่าสงสารจริง ๆ
กู้จือจั๋วเห็นว่าเขาใกล้จะร้องไห้ จึงใจดีเตือนว่า
“ศิษย์พี่ ที่ป่าไผ่ของอารามไท่ชิง ท่านก็ฝังเงินไว้ใช่หรือไม่”
ท่านรู้ได้อย่างไร?!
“พวกเรามาจากสำนักเดียวกัน จะคำนวณเรื่องแค่นี้ไม่ได้ได้อย่างไร ท่านมีชะตาห้าบกพร่องสามขาด เป็นคนชะตาเงินรั่วโดยกำเนิด”
กู้จือจั๋วยิ้มอย่างไร้เดียงสา ก่อนแทงใจเขาต่อ
“ข้าก็บอกแล้วว่า ฉายาของท่านไม่เป็นมงคล”
“ชิงผิง...ชิงผิน หากท่านไม่จน แล้วใครจะจน”
ปากอีกาดำ!
จะพูดว่าเขาอย่างไรก็ได้ แต่แช่งให้เงินรั่วนี่ เหมือนเอามีดแทงกลางใจชัด ๆ!
ชิงผิงกุมอก สีหน้าปวดร้าว จ้องนางเขม็ง
“เจ้านั่นแหละ ดาวหายนะ ตัวซวย!”
กู้จือจั๋วแค่นเสียง
เขายังรังเกียจนางเลย
คนหนึ่งดวงซวย คนหนึ่งเงินรั่ว ต่างก็ไม่ได้ดีกว่าอีกฝ่ายสักเท่าไร!
“ศิษย์พี่ เงินที่ท่านซ่อนไว้ในป่าไผ่ ระวังไว้หน่อยนะ ข้าลองคำนวณดูแล้ว...รักษาไว้ไม่อยู่ รักษาไว้ไม่อยู่จริง ๆ”
พูดจบ นางก็ประสานมือคำนับ แล้วจากไปเช่นนั้น
ชิงผิงยืนอยู่กับที่ ยิ่งคิดก็ยิ่งกระสับกระส่าย เขากำก้อนเงินในมือ รีบไปซื้อชาดแดง แล้วเร่งกลับอารามไท่ชิงทันที ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย
จากนั้นก็พุ่งตรงไปยังป่าไผ่ที่ซ่อนเงินไว้
ป่าไผ่ที่เคยเงียบสงบ วันนี้กลับมีผู้มาสักการะมากมาย ยิ่งเดินเข้าไปยิ่งอึกทึก เสียงจอแจทำให้ขมับเขาเต้นตุบ ๆ เกิดลางร้ายอย่างรุนแรง
“ศิษย์หลานผู้นี้”
ชิงผิงเรียกนักพรตน้อยคนหนึ่งไว้
“วันนี้เหตุใดคนมากเช่นนี้”
“ท่านอาชิงผิง ท่านกลับมาแล้ว!”
นักพรตน้อยวัยสิบเอ็ดสิบสองปี ดวงตาเป็นประกายกล่าวว่า
“มีสามีภรรยาผู้ศรัทธาคู่หนึ่งมาขอเซียมซี ปีที่แล้วแม่น้ำหวยเหอแตกตลิ่ง ท่วมไปแปดอำเภอ ได้ยินว่าครอบครัวนี้เดิมมีฐานะดี เห็นผู้ประสบภัยน่าสงสารก็แจกจ่ายเสบียงจนหมดตัว สุดท้ายบ้านของตนก็ถูกน้ำท่วมเหมือนกัน จำต้องอพยพมาเมืองหลวง ระหว่างทาง ลูกชายกับลูกสะใภ้ก็ตายไป ตอนนี้เหลือเพียงสองตายายกับหลานชายหลานสาว พวกเขาอยากกลับบ้านเกิด จึงมาขอเซียมซี เจ้าอาวาสเป็นผู้ทำนายให้ด้วยตนเอง ได้คำทำนายว่า ‘เมื่อหลิวอั้นฮวาหมิง’”
“หลังจากขอเซียมซีแล้ว สองตายายก็เดินเล่นอยู่ในสวนไผ่ จู่ ๆ ยายท่านนั้นก็สะดุดอะไรบางอย่าง พอดูจึงรู้ว่ามีห่อเงินฝังอยู่ในดิน นางสะดุดห่อเงินนั้นเข้า”
นักพรตน้อยพูดอย่างมั่นใจ
“ต้องเป็นของที่บรรพจารย์ประทานให้แน่นอน!”
ชิงผิงอึ้งตาค้าง
อยู่นานกว่าจะได้สติ
ไม่ใช่!
มันเกี่ยวอะไรกับบรรพจารย์ นั่นเงินของข้า! เงินของข้า!! เงินที่ข้าฝังไว้!!
สีหน้าชิงผิงเปลี่ยนทันที รีบวิ่งเข้าไป แหวกฝูงชน แล้วเห็นสองตายายในชุดเก่าโทรมกำลังอุ้มห่อผ้าลายดอกที่อัดแน่นไว้ในอ้อมแขน คุกเข่าหันไปทางตำหนักซานชิง ก้มกราบไม่หยุด
ผู้คนรอบด้านต่างมีสีหน้าเลื่อมใสศรัทธา
“ศิษย์น้องชิงผิง เจ้าก็ได้ยินข่าวแล้วหรือ”
เจ้าอาวาสเห็นเขา จึงกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยน
“อา...อุทกภัยครั้งนี้ คร่าชีวิตชาวบ้านไปหลายแสนคน”
“สองสามีภรรยาผู้ศรัทธาคู่นี้บอกว่า พรุ่งนี้จะนำพระเมตตาของบรรพจารย์กลับบ้านเกิดแล้ว”
สองตายายคู่นี้มีโหงวเฮ้งแห่งผู้มีเมตตาอย่างยิ่ง ไม่น่าแปลกที่จะได้รับวาสนาเช่นนี้ เจ้าอาวาสรู้สึกยินดีอย่างมาก
ชายชรากล่าวว่า
“ท่านเจ้าอาวาส พวกเราหนีภัยมาด้วยกัน น่าจะยังมีคนอีกไม่น้อยที่รอดชีวิต อีกไม่นานก็ถึงฤดูเพาะปลูกแล้ว พวกเราจะซื้อเมล็ดพันธุ์ดี ๆ กลับไป ปลูกนาร่วมกับชาวบ้าน สร้างบ้านขึ้นใหม่ อีกทั้งยังมีเด็กหลายคนที่เสียพ่อแม่ไป สองตายายอย่างพวกเราจะเลี้ยงดูเอง!”
“ขอท่านวางใจ เงินเหล่านี้ ทุกอีแปะทุกสลึง จะถูกใช้เพื่อชาวบ้านผู้ประสบภัยทั้งหมด จะไม่ใช้สุรุ่ยสุร่ายแม้แต่น้อย”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a48597aee0c4dd34c8d5542
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485a2ade6bdd4ccc8f10cd
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
