บทที่ 87
ชิงผิงปวดใจจนแทบยืนไม่อยู่ สายตาจับจ้องอยู่แต่ห่อผ้าลายดอกนั้น เขาขยับเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วก็ขยับอีกครั้ง ฟังสองตายายพูดถึงความหวังว่าจะสร้างบ้านเกิดขึ้นมาใหม่อย่างไร สุดท้ายก็ยังเดินเข้าไปบอกไม่ได้ว่า...เงินก้อนนั้นเป็นของเขา
แต่เงินก้อนนั้นเป็นของเขาจริง ๆ!
เขามาเมืองหลวงตั้งนาน กว่าจะหาเงินได้เท่านี้ นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามี แต่กลับ...หายไปหมดแล้ว
ดูต่อไม่ได้แล้ว
หากดูต่อไป หัวใจคงยิ่งปวดร้าว
ชิงผิงยกมือปาดน้ำตา ก่อนออกวิ่งทันที
เขาอดนึกถึงคำพูดของคุณหนูกู้ไม่ได้ การที่เขาออกไปซื้อชาดแดงเป็นการตัดสินใจเฉพาะหน้า คุณหนูกู้ไม่มีทางจัดคนมาหลอกเอาเงินของเขาไว้ล่วงหน้าได้แน่
นั่นก็หมายความว่า...
นางมีความสามารถอยู่จริง
หรือว่านางจะเป็นศิษย์ปิดสำนักที่อาจารย์รับไว้จริง ๆ?
คราวนี้ชิงผิงเชื่อเต็มร้อย
อาจารย์รับศิษย์น้องเพิ่มทั้งคน เหตุใดถึงไม่บอกเขาสักคำ!
ชิงผิงหยุดเดิน ล้วงก้อนเงินเล็กที่ศิษย์น้องให้ไว้จากอกเสื้อ นางให้เขามาสองก้อน หนึ่งก้อนใช้ซื้อชาดแดงไปแล้ว ตอนนี้เหลืออีกหนึ่งก้อนกับเหรียญทองแดงอีกเล็กน้อย
ทั้งหมดนี้คือทรัพย์สินทั้งหมดของเขา
และทรัพย์สินทั้งหมดนี้ก็เป็นศิษย์น้องที่ให้มา เขายังไม่ได้มอบของรับขวัญให้นางเลย
ไม่รู้ว่าระหว่างเขากับศิษย์น้องผู้โชคร้าย ใครน่าเวทนากว่ากันแน่
เฮ้อ...
ช่วยศิษย์น้องทำเรื่องเล็ก ๆ สักเรื่อง ก็คงไม่เป็นไรหรอกกระมัง
พูดไปแล้ว ต้นเหตุแห่งกรรมของจวนจิ้งอันป๋อก็เป็นเพราะเขาเองจริง ๆ
เพียงแต่...
ศิษย์น้องบอกว่าจวนจิ้งอันป๋อจะส่งเทียบเชิญมาให้เขา หากพวกนั้นไม่ส่งมา เขาคงต้องหาวิธีไปขอเทียบเชิญสักใบกระมัง?
แต่เรื่องนี้จะทำให้ดูจงใจเกินไปก็ไม่ได้
ชิงผิงครุ่นคิดไปมา สุดท้ายก็พบว่าตนเองคิดเปล่าเสียแล้ว
ไม่รู้ว่าจวนจิ้งอันป๋อไม่ได้จัดงานมงคลมานานหรืออย่างไร ถึงได้เอิกเกริกเสียเหลือเกิน ยังไม่ทันได้นั่งพัก เทียบเชิญจากจวนก็ถูกส่งมาถึงแล้ว
เป็นเทียบเชิญพื้นแดงปั๊มทอง พร้อมของกำนัลชั้นหนึ่งสี่อย่าง ดูยิ่งใหญ่อย่างมาก
“ท่านนักพรต ฮูหยินของพวกเราขอเชิญท่านไปยังจวนในวันงานครบสามวันของคุณชายน้อย เพื่อทำนายดวงและอวยพรให้ขอรับ”
ชิงผิงลูบหนวดเคราเล็ก ๆ ของตน พยักหน้าอย่างเรียบเฉย วางท่าผู้บำเพ็ญผู้ทรงคุณธรรม
ไป!
แน่นอนว่าต้องไป!
เขาลูบก้อนเงินในอกเสื้อ เรื่องที่ศิษย์น้องฝากไว้ อย่างไรก็ต้องทำให้งดงามที่สุด
เมื่อได้รับคำรับปากนี้แล้ว แม่นมชิวก็โล่งใจ
ทุกวันนี้นักพรตชิงผิงไม่เหมือนเมื่อหนึ่งปีก่อน เชิญตัวยากมาก มีตระกูลใหญ่จำนวนไม่น้อยอยากเชิญเขาไปที่จวน แต่ล้วนถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ
แม่นมชิวกลับจวนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
ทั่วทั้งจวนแขวนผ้าแดงไว้เต็มไปหมด บ่าวไพร่ต่างได้รับเงินรางวัล ผู้คนล้วนเต็มไปด้วยความยินดี คึกคักยิ่งกว่าช่วงปีใหม่เสียอีก
แม่นมชิวตรงไปยังเรือนใหญ่ รายงานเรื่องทั้งหมด ก่อนจะประจบประแจงเสียยกใหญ่
“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านไม่ทราบหรอกเจ้าค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อน ฮ่องเต้ยังทรงเรียกนักพรตชิงผิงเข้าเฝ้าเลย ตอนนี้ในเมืองหลวงเขาเป็นผู้มีชื่อเสียงอันดับต้น ๆ แล้ว บ่าวเพียงบอกว่าเชิญไปงานครบสามวันของคุณชายน้อย เขาก็ตอบรับทันทีเจ้าค่ะ”
ฮูหยินจิ้งอันป๋อเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง รู้สึกเพียงว่าตระกูลกู้กำลังจะรุ่งเรืองแล้ว จึงถามว่า
“ส่งเทียบเชิญออกไปหมดแล้วหรือ”
“ส่งหมดแล้วเจ้าค่ะ”
“จวนเจิ้นกั๋วกงล่ะ”
“ก็ส่งแล้วเจ้าค่ะ”
ฮูหยินจิ้งอันป๋อพยักหน้าอย่างวางท่า
“เด็กผู้ชายอ้วนขาวน่ารักเช่นนี้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพอคุณหนูกู้เห็นแล้วจะไม่อิจฉา ฮึ! ที่จริงหากนางมีความเป็นกุลสตรีกว่านี้ หลานชายทองคำของข้าก็ยังเรียกนางว่ามารดาได้ อีกทั้งหลังจากนางตายไป ก็ยังมีคนเซ่นไหว้บูชานาง ใครใช้ให้นางไม่รู้จักวางตัวกันเล่า!”
เอ่อ...
เหตุใดฮูหยินซื่อจื่อต้องไปอิจฉาลูกของอนุด้วย นางไม่ได้เสียสติสักหน่อย!
แม่นมชิวรู้สึกพูดไม่ออก แต่ก็ยังยิ้มประจบ
“ฮูหยินกล่าวถูกต้องเจ้าค่ะ หากฮูหยินซื่อจื่อได้เห็นคุณชายน้อยของพวกเรา นางจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน”
ฮูหยินจิ้งอันป๋อยกมุมปากขึ้นอย่างพอใจ
“ถึงตอนนั้น หากฮูหยินซื่อจื่ออยากกลับมา ก็ยังต้องดูว่าท่านจะยอมหรือไม่”
คำพูดนี้ช่างถูกใจฮูหยินจิ้งอันป๋อเสียจริง
“หากนางเชื่อฟังและว่านอนสอนง่าย ข้าอาจยอมให้นางกลับมาเป็นภรรยารองผู้มีศักดิ์ก็ได้ ส่วนตำแหน่งภรรยาเอกนั้น...ตอนนี้ลูกชายของข้าเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ไม่มีตัวอัปมงคลผู้นั้นแล้ว เส้นทางขุนนางย่อมรุ่งเรืองยิ่งกว่าเดิม อย่าว่าแต่สกุลกู้เลย ต่อให้เป็นองค์หญิงใหญ่ก็ยังแต่งได้!”
“ซูเอ๋อร์ยังหนุ่ม ถูกสกุลกู้ล่อลวงจนหัวปักหัวปำ ไม่คิดเลยว่าทุกสิ่งที่ข้าทำก็เพื่อตัวเขา!”
แม่นมชิวรีบกล่าวว่า
“ซื่อจื่อเพียงคิดไม่ตกชั่วคราวเจ้าค่ะ รอให้คิดได้แล้ว ก็จะเข้าใจความหวังดีของท่าน”
“เฮ้อ...ซูเอ๋อร์จะโกรธข้าก็ช่างเถิด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมกลับมาดูสองแม่ลูกเลยด้วยซ้ำ”
“คงเพราะงานยุ่งกระมังเจ้าคะ” แม่นมชิวยิ้มประจบ “บ่าวจะส่งคนไปถามอีกครั้งเจ้าค่ะ”
หลังจากฮูหยินลงนามหนังสือหย่าแทนซื่อจื่อ ซื่อจื่อก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ด้วยความโมโหนั้น เขาไม่กลับจวนมาหลายวันแล้ว แม้ตอนคุณชายน้อยเพิ่งคลอด ฮูหยินจะให้คนไปแจ้งข่าว ซื่อจื่อก็ยังไม่กลับมา
“ยังไม่รีบไปอีก! งานครบสามวันนี้ต้องจัดให้ครึกครื้นที่สุด จะปล่อยให้ตระกูลกู้หัวเราะเยาะไม่ได้เด็ดขาด!”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485a0cde6bdd4ccc8f021a
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485a6169eb6bdeca9e2ff5
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
