บทที่ 88
แม่นมชิวรับคำด้วยรอยยิ้ม กล่าวเอาใจอีกสองสามประโยค ก่อนจะถอยออกมา
ทันทีที่ม่านประตูด้านหลังนางปิดลง นางก็หันไปมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ใต้ระเบียง ก่อนถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เกิดอะไรขึ้น?!”
ตั้งแต่นางเข้าไปจนออกมา เด็กคนนี้แอบเปิดม่านชะโงกเข้าไปดูด้านในอย่างน้อยสามครั้งแล้ว
สาวใช้เดินตามนางออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก่อนกล่าวเสียงเบาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
“บ่าวไปที่คฤหาสน์นอกเมืองมาแล้ว ผู้ดูแลคฤหาสน์บอกว่า แม่นมผิงกับพวกเขาไม่เคยไปที่นั่นเจ้าค่ะ”
“ไม่ได้ไปหรือ?”
“เจ้าค่ะ!”
นี่ก็สี่วันแล้ว
แม่นมผิงทั้งสามคนราวกับหายตัวไปจากโลก ไม่มีแม้แต่ร่องรอย
แม่นมชิวเองก็เคยรายงานเรื่องนี้กับฮูหยินจิ้งอันป๋อแล้ว
แต่ฮูหยินกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เพียงบอกว่า ตอนนั้นนางได้สั่งไว้แล้วว่า หลังจัดการเรื่องเสร็จ ให้พวกเขาไปหลบภัยสักระยะ ดังนั้นไม่กลับมาก็เป็นเรื่องปกติ
แต่ถึงอย่างไร...
ก็ไม่น่าจะไม่มีข่าวคราวเลยสักนิดใช่หรือไม่?
แม่นมชิวเองก็เคยคิดว่า แม่นมผิงกับพวกเขาจะถูกคนของจวนเจิ้นกั๋วกงจับตัวไปหรือไม่
แต่พอดีกับที่ฮูหยินซื่อจื่อหย่าขาด ซื่อจื่อก็โกรธจนกระอักเลือด ทะเลาะกับฮูหยินจิ้งอันป๋ออย่างรุนแรง แล้วออกจากจวนไปโดยตรง
ฮูหยินอารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง
นางจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก
แล้วเรื่องก็ลากยาวมาจนถึงวันที่อนุซุนคลอดลูกชาย
คราวนี้ ฮูหยินจิ้งอันป๋อทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่คุณชายน้อย เอาแต่พูดซ้ำ ๆ ว่า วิธีของนางได้ผลจริง ไม่เช่นนั้นหมอยังบอกเลยว่าการคลอดครั้งนี้จะยาก แต่สุดท้ายก็คลอดหลานชายทองคำออกมาได้อย่างราบรื่น
เป็นเช่นนี้แล้ว...
แม่นมชิวจะพูดอะไรได้อีก?
หัวใจของนางจึงแขวนค้างอยู่เช่นนี้ จะขึ้นก็ไม่ขึ้น จะลงก็ไม่ลง
ท่านป๋อไม่เคยยุ่งเรื่องในเรือนหลังมาแต่ไหนแต่ไร
เขามักพูดว่า การมานั่งคำนวณเรื่องหยุมหยิมในเรือนในเช่นนี้ เป็นการเสียเกียรติของผู้มีการศึกษา
จะให้ไปบอกซื่อจื่อก็ไม่ได้
เพราะซื่อจื่อไม่ยอมกลับจวนเลย!
แม่นมผิงกับพวกเขาเหมือนกับนาง ต่างก็ใช้ชีวิตอยู่ในจวนมาทั้งชีวิต หากออกจากจวนแล้วจะไปไหนได้?
อย่างมากก็คงไปคฤหาสน์นอกเมือง
นางจึงแอบส่งคนไปถามที่นั่น เดิมคิดว่าหากอยู่ที่นั่นจริง ทุกอย่างก็คงจบลงด้วยดี
ใครจะคิดว่า...
“เจ้าลงไปเถอะ”
แม่นมชิวยกมือไล่สาวใช้ออกไป
ตอนนี้ในใจฮูหยินมีแต่งานครบสามวันของคุณชายน้อย หากเอาเรื่องนี้ไปพูดตอนนี้ ย่อมทำให้นางไม่พอใจแน่
รอให้งานครบสามวันผ่านไปก่อนค่อยว่ากัน
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด ก็แค่แม่นมผิงกับพวกถูกจวนเจิ้นกั๋วกงจับตัวไว้
แล้วจะอย่างไร?
พวกเขากล้ายอมรับหรือ?
แม่นมชิวครุ่นคิด
หากเป็นนาง นางไม่มีวันกล้าแน่นอน
ลูก ลูกสะใภ้ หลาน ๆ รวมทั้งสามีของนาง ล้วนทำงานอยู่ในจวน
หากนางรับสารภาพ ฮูหยินคงไม่ตีพวกเขาจนตาย ก็ขายพวกเขาไปเสีย อย่างน้อยเก้าในสิบส่วนก็คงถูกขายไปยังสถานที่สกปรกโสมมเช่นนั้น
แม่นมผิงกับพวกก็เช่นเดียวกัน
ชีวิตของคนทั้งครอบครัวล้วนผูกติดอยู่กับตัวพวกเขา
เพิ่งไล่สาวใช้ไป ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็มีแม่นมผู้ดูแลอีกคนเดินเข้ามา
“เมื่อวานฮูหยินสั่งไว้ว่า งานครบสามวันของคุณชายน้อยให้จัดตามมาตรฐานชั้นหนึ่ง แต่...ทางห้องบัญชีสามารถเบิกเงินสดออกมาได้เพียงห้าร้อยตำลึง ท่านเห็นว่า...”
ห้าร้อยตำลึง?!
แค่นั้นจะพอได้อย่างไร?
แม่นมชิวรู้ดีแก่ใจ
ฮูหยินกำลังกลั้นลมหายใจไว้ ต้องการจัดงานครบสามวันของคุณชายน้อยให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติ เพื่อให้ฮูหยินซื่อจื่อเสียใจ
เฮ้อ...
ตั้งแต่ฮูหยินซื่อจื่อแต่งเข้าจวน ฮูหยินก็ไม่เคยดูแลกิจการภายในอีกเลย
เกรงว่านางคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในบัญชีมีเงินเหลืออยู่เท่าใด
แม่นมชิวเริ่มปวดหัว
เดิมทีเรื่องพวกนี้ไม่ควรเป็นหน้าที่ของบ่าวอย่างนางเลย!
นางกับแม่นมผิงแก่งแย่งกันมาครึ่งชีวิต สิ่งที่แย่งกันก็เป็นเพียงหน้าตาต่อหน้าฮูหยินจิ้งอันป๋อ
นางไม่เคยคิดจะแย่งอำนาจดูแลกิจการในจวนเลย
จวนป๋อแห่งนี้มีแต่รูรั่วเต็มไปหมด
ใครรับผิดชอบ ใครก็ซวย
ไม่รู้เหมือนกันว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮูหยินซื่อจื่ออดทนไม่คว่ำโต๊ะได้อย่างไร
แม่นมชิวจึงได้แต่กล่าวว่า
“เช่นนั้นก็เอาอย่างนี้ เจ้าไปที่ห้องบัญชี บอกว่าเป็นคำสั่งของฮูหยิน ให้เบิกเงินสดหมุนเวียนจากร้านค้าหลายแห่งในเมืองหลวงทั้งหมดออกมา รวมให้ได้หนึ่งหมื่นตำลึงก่อน”
“หา?!”
ภายใต้ชื่อของจวนจิ้งอันป๋อยังมีร้านค้าเหลืออยู่หลายแห่ง
โดยปกติแล้วจะตรวจบัญชีรวมกันช่วงปลายปี
เงินสดในร้านค้าเหล่านั้นไม่ได้เป็นกำไรทั้งหมด อย่างน้อยครึ่งหนึ่งเป็นเงินหมุนเวียนสำหรับซื้อสินค้า
หากตอนนี้นำเงินหมุนเวียนก้อนนี้ออกมาใช้ แล้วร้านค้าหมุนเงินไม่ทัน ภายหลังจะเกิดปัญหาใหญ่
“เอาออกมาก่อนค่อยว่ากัน”
ตอนนี้แม่นมชิวคิดเพียงว่า ต้องจัดงานครบสามวันนี้ให้เรียบร้อยก่อน
ส่วนเรื่องอื่น...
นางเองก็ไม่มีความสามารถจะจัดการ
อย่างไรเสีย ทั้งฮูหยินและท่านป๋อก็ไม่สนใจ
หากวันหน้าจวนอยู่ต่อไปไม่ได้ จะมาโทษบ่าวอย่างนางก็คงไม่ได้กระมัง
แต่หากงานครบสามวันจัดออกมาไม่ดี
ด้วยนิสัยของฮูหยิน นางต้องถูกตำหนิแน่นอน!
แม่นมชิวจึงไม่คิดถึงเรื่องในอนาคตอีก
ทุ่มเททั้งหมดให้กับงานครบสามวัน
จะต้องจัดให้งดงามเสียจนคนทั้งเมืองหลวงต่างพากันชื่นชม
ดังนั้น เทียบเชิญทุกใบที่ส่งออกไป ล้วนเป็นพื้นแดงปั๊มทอง พร้อมของกำนัลชั้นหนึ่งสี่อย่าง แต่ละชิ้นล้วนหยิบยกออกมาอวดได้
บ่าวไพร่ในจวนต่างได้รับเสื้อผ้าใหม่คนละสองชุด
ยังซื้อโคมแก้วเพิ่มอีกหลายสิบดวง
โคมแก้วทุกดวงล้วนผูกผ้าไหมสีแดงไว้ แขวนอยู่โดยรอบโถงใหญ่สำหรับรับแขก
ในวันงานครบสามวัน
ท้ายที่สุด ฉินซู่ก็กลับมา
ไม่ว่าอย่างไร เด็กคนนี้ก็เป็นลูกชายที่เขาเฝ้ารอมานาน จะไม่ให้เขาห่วงใยได้อย่างไร
หน้าประตูจวนจิ้งอันป๋อวางตะกร้าใส่เหรียญทองแดงไว้ถึงห้าตะกร้าใหญ่
หน้าจวนมีชาวบ้านมามุงกันเป็นจำนวนมาก ต่างกล่าวคำมงคล รอรับเหรียญมงคลที่โปรยแจก
ประทัดถูกจุดต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ไม่หยุด
บรรดาตระกูลที่ได้รับเทียบเชิญก็ทยอยเดินทางมาถึง
ฮูหยินหลิวเปิดม่านรถม้ามองออกไปเพียงแวบเดียว ก็อดตะลึงไม่ได้
เรื่องที่คุณหนูกู้หย่าขาดกับซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอันป๋อ แม้ว่าตระกูลกู้จะไม่ได้ประกาศออกไปมากนัก
แต่ในเมืองหลวงก็แทบไม่มีความลับอะไร
ยิ่งตอนสินเดิมทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบแปดหาบถูกยกออกจากประตูจวนจิ้งอันป๋อ ก็มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเห็นกับตาตนเองอยู่แล้ว।
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485a2ade6bdd4ccc8f10cd
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485aa796358e900ca80ee0
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
