บทที่ 92
นางพูดไปพลางสะอื้นไห้ไปพลาง ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหางตา พร้อมกับเหลือบมองไปทางลานด้านหน้าอย่างระแวดระวัง นางให้สาวใช้ไปแจ้งข่าวแก่ท่านป๋อแล้ว เหตุใดท่านป๋อจึงยังไม่มาอีก!?
มาถึงเพียงขั้นนี้แล้ว นางยังคิดจะโยนความผิดให้เหลียวเหลียวอีก!
ฉินซู่ทั้งโกรธทั้งแค้น เปลวเพลิงที่พลุ่งขึ้นจากกลางอกแทบจะกลืนกินสติของเขาจนหมดสิ้น เขาชักกระบี่ออกจากฝัก ปลายกระบี่จ่อแนบลงบนลำคอขาวผ่องของนาง ไม่เหลือแม้แต่น้อยซึ่งความทะนุถนอมอ่อนโยน
“พูดมา! เด็กคนนี้เป็นลูกของผู้ใดกันแน่!”
แท้จริงแล้วฉินซื่อเชื่อไปแล้วถึงเก้าส่วนเก้า แต่ลึกลงไปในหัวใจ ยังหลงเหลือความหวังริบหรี่เป็นเสี้ยวสุดท้าย
เขาหวังเหลือเกินว่า ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ตนจะไม่ได้เป็นเพียงตัวตลก
ซุนเหยาหนียงเอ่ยเสียงสั่น
“หม่อมฉัน...เคยปรนนิบัติท่านเพียงผู้เดียว ท่านก็รู้อยู่แล้วมิใช่หรือเจ้าคะ...”
ฉินซู่ไม่ตอบ เพียงดันกระบี่ไปข้างหน้าอีกนิด
คมกระบี่เฉือนผ่านผิวเนื้ออันบอบบาง เลือดสดไหลเป็นสายตามลำคอขาวดุจหิมะ
ซุนเหยาหนียงหน้าถอดสี รีบทรุดเข่าลง คลานเข้ามาคว้าชายอาภรณ์ของฉินซู่ไว้ ร้องไห้กล่าวว่า
“ข้า...ข้า...ทะ...ท่านพี่...ไม่สิ ซื่อจื่อ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! เป็น...เป็นท่านป๋อที่สั่งให้ข้าทำเช่นนี้!”
“ทั้งหมดเป็นความคิดของท่านป๋อ!”
ฮูหยินท่านป๋อจิ้งอันที่มาช้าไปก้าวหนึ่ง ได้ยินคำพูดทั้งหมดพอดี ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรง
“ซื่อจื่อ...”
ซุนเหยาหนียงร้องไห้จนทั้งน้ำตาทั้งน้ำมูกไหลอาบหน้า
“เป็นท่านป๋อที่พูดว่า เรือนใหญ่ไม่มีบุตร เด็กคนนี้เกิดมาได้ถูกจังหวะพอดี พอคลอดแล้วก็ให้รับเป็นทายาทของเรือนใหญ่ ทั้งหมดเป็นคำสั่งของท่านป๋อ!”
“ท่านป๋อบอกว่า ข้าเป็นหลานสาวของฮูหยิน จะรับข้าเป็นอนุไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องเสื่อมเสียต่อจารีต”
“แต่ท่านป๋อรับปากว่า จะให้บุตรของข้าสืบทอดบรรดาศักดิ์ ถือเป็นการชดเชยให้ข้า”
ซุนเหยาหนียงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น สีหน้าหวาดผวา
กระบี่ในมือของฉินซู่หล่นลงพื้น ส่งเสียงใสดังกังวาน
สติทั้งหมดของเขาพังทลายลงในชั่วขณะนั้น แตกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี
“ซู่เอ๋อร์!”
ภาพบุตรชายที่หัวใจตายด้านเช่นนี้ ทำให้หัวใจของฮูหยินท่านป๋อจิ้งอันเจ็บปวดยิ่ง นางรีบดึงชายแขนเสื้อของบุตรไว้ ก่อนจะยกเท้าถีบซุนเหยาหนียงอย่างแรงหลายครั้ง กล่าวด้วยความชิงชัง
“นังสารเลวกับลูกอัปมงคลนั่น สมควรถูกลากออกไปตีให้ตาย!”
ซุนเหยาหนียงขดตัวด้วยความหวาดกลัว
ฮูหยินท่านป๋อจิ้งอันเป็นคนไร้เยื่อใยมาแต่ไหนแต่ไร ใจแข็งยิ่งนัก นางทำได้จริง!
ในนาม นางเป็นหลานสาวของฮูหยินท่านป๋อจิ้งอัน แต่หากนับสายสัมพันธ์จริง ๆ ก็ห่างออกไปเกินห้าชั่วคนแล้ว ต่อหน้าฮูหยิน นางก็ไม่ต่างจากบ่าวรับใช้คนหนึ่ง ฐานะยังสู้แม่นมชิวกับแม่นมผิงไม่ได้ด้วยซ้ำ
เมื่ออายุมากขึ้นทุกปี ฮูหยินซื่อจื่อก็จัดหาคู่ครองให้นาง ไม่ใช่บัณฑิตสอบได้จวี่เหริน ก็เป็นองครักษ์แห่งกองจินอูเว่ย ชีวิตในภายหน้ามองเห็นปลายทางแทบทั้งหมด
แต่นางเพียงไม่อยากยอมรับชะตากรรมเท่านั้น
ซุนเหยาหนียงนึกขึ้นได้อย่างเลือนราง วันนั้นเดิมทีนางตั้งใจจะไปขอให้ท่านป๋อช่วยพูดกับฮูหยินซื่อจื่อ ให้หาคู่ครองที่ดีกว่านี้แก่นาง ใครจะรู้ว่า...
ซุนเหยาหนียงมองไปทางลานด้านหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
ท่านป๋อ...ไม่มา!
หัวใจของนางตายด้านแล้ว
ใช่สิ...ตอนนางตั้งครรภ์ ท่านป๋อก็ยังไม่ยอมรับนางเป็นอนุ แล้วบัดนี้จะเป็นไปได้อย่างไรว่าจะมาช่วยนาง!
“ซู่เอ๋อร์ ไม่เป็นไรนะ แม่จะหาสตรีที่ดีกว่านี้มาเป็นอนุให้เจ้าอีก”
ฮูหยินท่านป๋อจิ้งอันกล่าวจบ ก็ชี้ไปยังซุนเหยาหนียงด้วยความแค้น
“คนมา! ลากนางลงไป ตีให้หนัก! ส่วนลูกอัปมงคลนั่น...จับกดน้ำให้ตาย!”
“ซื่อจื่อ!”
เมื่อรู้ว่าตนหมดหนทางรอดแล้ว ซุนเหยาหนียงก็ร้องเสียงแหลม
“ต่อให้ฮูหยินหาสตรีมาให้ท่านอีกมากมายเพียงใดก็ไร้ประโยชน์! นักพรตชิงผิงบอกแล้วว่า ท่านเป็นผู้ไร้วาสนาเรื่องบุตร! ที่จริงฮูหยินรู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยบอกท่าน เพราะต้องการให้ท่านกับฮูหยินซื่อจื่อแตกคอกัน!”
ก่อนหน้านี้ในหัวของฉินซู่มีเพียงเรื่องที่ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรของตน บัดนี้จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นักพรตชิงผิงเคยกล่าวไว้ว่า เขาเป็นผู้ไร้วาสนาเรื่องทายาท
และมารดาก็รู้เรื่องนี้มาตลอด?
ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ
เขาเงยหน้ามองฮูหยินท่านจิ้งอันป๋อ แม้ไม่เอ่ยคำใด แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง ทำให้ฮูหยินถึงกับสะดุ้ง
“ซื่อจื่อ ท่านทราบหรือไม่ว่า เหตุใดฮูหยินซื่อจื่อจึงยืนกรานจะขอหย่ากับท่าน?”
ซุนเหยาหนียงค่อย ๆ ลุกขึ้น พลางถอยหลังอย่างเงียบ ๆ พลางตะโกนว่า
“ฮูหยินให้คนเอาเลือดจากกลางอกของอาหม่านมาปรุงยาให้ท่านดื่มเพื่อขอบุตร! เข็มยาวขนาดนั้น แทงลงจากหน้าอกอย่างแรง!”
เลือดจากกลางอกของอาหม่าน?!
ไม่!
ลำคอของฉินซู่ราวกับมีรสคาวเลือดเอ่อขึ้นมา เขารีบยกมือกุมคอตนเอง พลันอาเจียนแห้ง ๆ ไม่หยุด ใบหน้าซีดขาวจนแทบหายใจไม่ออก
“ซู่เอ๋อร์!”
ฮูหยินท่านป๋อจิ้งอันตื่นตระหนก รีบกล่าวว่า
“อย่าไปฟังนังสารเลวนั่นพูดเหลวไหล!”
“ซื่อจื่อ ฮูหยินยังสั่งให้คนไปจับอาหม่านกดน้ำให้ตาย บอกว่าทำเช่นนั้นแล้วจะช่วยให้ข้าคลอดบุตรชายได้”
ซุนเหยาหนียงฉวยโอกาสวิ่งหนีออกไปไกล ก่อนจะตะโกนต่อ
“ข้าได้ยินกับหูตนเอง ตอนที่นางสั่งแม่นมผิง!”
“ก็ในวันเดียวกับที่ฮูหยินซื่อจื่อหย่ากับท่านนั่นแหละ!”
“ทั้งหมดเป็นฝีมือของฮูหยินทั้งสิ้น!”
ฉินซู่พุ่งเข้าไป คว้าไหล่ของฮูหยินท่านจิ้งอันป๋อไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำดุจโลหิต
“อาหม่าน...อาหม่านเป็นอย่างไรบ้าง?!”
ไม่น่าเล่า...เหลียวเหลียวจึงตัดสินใจเด็ดขาดถึงเพียงนั้น ยอมทอดทิ้งเขาโดยไม่เหลียวหลัง
เขาคำรามเสียงแหบ
“ท่านทำอะไรอาหม่าน?! พูดมา!”
“ก็...ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เจ้า...เจ้ากล้าพูดกับแม่ของเจ้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ...”
สายตาของฮูหยินท่านจิ้งอันป๋อหลบเลี่ยง
“แม่บอกแล้วว่า ทั้งหมดเป็นคำโกหกของนังสารเลวนั่น...”
ฉินซู่กระตุกมุมปาก คล้ายจะหัวเราะ คล้ายจะร้องไห้ คล้ายคนเสียสติ มือที่กำไหล่ของนางออกแรงมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ฮูหยินท่านจิ้งอันป๋อร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด।
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485ae1ee0c4dd34c8e056b
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485a46ee0c4dd34c8db2bf
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
