บทที่ 94
“ท่านป๋อจับศีรษะของท่านซื่อจื่อกดลง บังคับให้ยอมรับน้องชายที่เกิดจากอนุเป็นบุตรของตน เพื่อรับสืบทอดบรรดาศักดิ์”
“ข้าเห็นกับตา! อนุผู้นั้นงดงามปานบุปผา ท่านซื่อจื่อไม่ยอมยกนางให้บิดา สองพ่อลูกถึงกับห้ำหั่นกันเองในจวน!”
“สวรรค์!”
“ถึงขั้นทำให้เจ้าหน้าที่จากศาลจิงเจ้ารีบมาถึงที่นั่น เกรงว่าจะมีคนตายแล้วกระมัง”
“ไม่รู้ว่าบิดาฆ่าบุตร หรือบุตรฆ่าบิดากันแน่”
“มา ๆ เข้าไปดื่มกันสักจอก ค่อย ๆ เล่า...”
เสียงอื้ออึงดังเซ็งแซ่ คลื่นหนึ่งโหมสูงกว่าอีกคลื่นหนึ่ง
กู้จือจั๋วนั่งอยู่บนหอชาฟังข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วอย่างออกรสออกชาติ
แต่เดิม เรื่องอื้อฉาวภายในตระกูลเช่นนี้ ย่อมไม่แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ หากไม่ใช่เพราะตระกูลฉินทำตัวเอิกเกริกเสียเอง อยากให้คนทั้งเมืองรู้ว่าจวนจิ้งอันป๋อได้หลานชายทองคำ จึงโปรยทั้งเงินทั้งเหรียญใส่ตะกร้าวางแจกอยู่หน้าจวน เมื่อเล่นใหญ่ถึงเพียงนี้ คนทั้งเมืองจะไม่แห่ไปดูความครึกครื้นได้อย่างไร
ฉิงเหมยเองก็หยิบก้อนเงินเล็กออกมาหนึ่งก้อน พลางหัวเราะร่า
“บ่าวก็ได้มาหนึ่งก้อนเหมือนกันเจ้าค่ะ”
“ตอนบ่าวเดินเข้าประตู พวกเขากำลังโปรยเงินพอดี ก้อนเงินเล็กก้อนหนึ่งตกลงมาบนเปียผมของบ่าวเลย”
กู้จือจั๋วหัวเราะเบา ๆ
“พวกเจ้าสองคนเอาไปซื้อขนมหวานกินเถอะ”
“เยี่ยมเลย!”
ฉิงเหมยกับฉงฟางเอาศีรษะมาชนกัน คุยกันอย่างออกรส
“ลูกกุหลาบเชื่อมของร้านกุหลาบอร่อยมาก พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อ พวกเราค่อยกินด้วยกัน”
“ลูกอมบ๊ะจ่างไส้เมล็ดสนก็อร่อยเหมือนกัน!”
กู้จือจั๋วเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างอารมณ์ดี ฟังข่าวครึกโครมอยู่พักหนึ่ง กินขนมจนหมด แล้วสั่งห่อกลับมาอีกหลายห่อ ก่อนจะอารมณ์เบิกบานกลับจวน
นางจูงม้าหยกสิงห์ไปยังคอกม้า ลูบแผงคอสีขาวดุจหิมะของมันเบา ๆ
“ข้าแปรงขนให้เจ้าดีหรือไม่”
ตอนพามันกลับมา นางยังเคยพูดไว้ว่าจะพามันออกไปวิ่งนอกเมือง แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีเวลาเลย
ม้าหยกสิงห์ดีใจ ใช้ศีรษะถูไถนางอย่างสนิทสนม
นางจึงหันไปบอกฉงฟางว่า
“เอาขนมที่เราซื้อไปให้คุณหนูรองกับคุณหนูสาม อีกห่อหนึ่งเป็นของอาหม่าน แล้วก็เล่าเรื่องครึกโครมวันนี้ให้ท่านป้าฟังด้วย”
ฉงฟางรับคำติด ๆ กัน
หลังจากแปรงขนม้าและเล่นกับม้าหยกสิงห์อยู่พักหนึ่ง ฉงฟางก็กลับมา กู้จือจั๋วจึงพาพวกนางเดินออกจากคอกม้า มุ่งหน้าไปยังประตูอี๋เหมิน
“คุณหนู”
ฉิงเหมยเรียกขึ้น
“ท่านดูทางนั้นเจ้าค่ะ”
กู้จือจั๋วเงยหน้ามอง ก่อนแค่นหัวเราะ
“จับกลับมา”
“ได้เลย!”
ฉิงเหมยถีบปลายเท้ากับพื้น ร่างพุ่งออกไปรวดเร็วดุจลูกศรที่หลุดจากสายธนู ก่อนจะคว้าตัวกู้เหยี่ยนซึ่งกำลังลอบ ๆ มอง ๆ เดินกะเผลกมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่มาได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วยกหิ้วกลับมา
กู้เหยี่ยนดิ้นรนโวยวาย แขนขาปัดป่ายไม่หยุด แต่ทันทีที่เห็นกู้จือจั๋ว เขาก็เงียบลง ก้มศีรษะอย่างว่าง่าย และรู้จักเอ่ยทักทาย
“ท่านพี่ใหญ่”
เด็กชายวัยยังไม่ถึงหกปี หน้าตางดงามน่ารัก ค้อมกายคารวะอย่างเชื่อฟัง หากกู้จือจั๋วไม่ได้เห็นแววอาฆาตในดวงตาของเขาด้วยตาตนเองเมื่อคราวก่อน นางคงคิดจริง ๆ ว่าไม้เรียวคราวนั้นทำให้เขาเข็ดหลาบแล้ว
กู้จือจั๋วถามว่า
“จะไปไหน”
ลูกตาของกู้เหยี่ยนกลอกไปมา
“มะ...ไม่ได้...”
“คิดจะออกจากจวนหรือ”
“ท่านพี่ใหญ่ ข้าไม่ได้คิดจะออกจากจวน”
สายตาของกู้จือจั๋วหยุดอยู่ที่หว่างคิ้วของเขา ก่อนจะค่อย ๆ หลุบตาลง
“ต่อให้เจ้าอยากออกจากจวนก็ออกไม่ได้ เว้นแต่ท่านอาจะอนุญาตให้เจ้าออกไป ผู้เฝ้าประตูคนไหนจะกล้าปล่อยเจ้าออกกัน ลานหน้าไม่ใช่เขตเรือนใน”
“จำไว้ ลานหน้าไม่ใช่เขตเรือนใน”
นางจัดเสื้อผ้าที่กระเซอะกระเซิงของเขาให้เรียบร้อย พลางยิ้มบาง ๆ
“ไปเล่นเถอะ”
ชั่วขณะนั้น กู้เหยี่ยนรู้สึกเลือนรางว่า กู้จือจั๋วคนเดิมที่เคยดีกับเขาเหลือเกินกลับมาแล้ว
เขากลัวว่าจะถูกจับได้อีก จึงรีบวิ่งหนีสุดฝีเท้า
ฉิงเหมยกระซิบเสียงเบา
“คุณหนู เด็กคนนี้ไม่น่าไว้ใจเลยเจ้าค่ะ”
ใบหน้าของกู้จือจั๋วไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย นางกล่าวอย่างมีนัยว่า
“ได้ลิ้มรสความทุกข์มากหน่อย เดี๋ยวก็รู้จักวางตัวเอง”
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง
“ตอนนี้ยามใดแล้ว”
“ยามเว่ยสามเค่อเจ้าค่ะ”
กู้จือจั๋วพยักหน้า เปลี่ยนทิศทางฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังตำหนักตวนฝู
ฮูหยินจี้มีนิสัยตรวจงานหลังพักกลางวัน โดยทั่วไปหลังยามเว่ยก็มักจะเรียกบรรดาแม่นมผู้ดูแลกิจการเข้าพบ
ตำหนักตวนฝูตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างลานหน้ากับเรือนใน พอดีบนแกนกลางของจวนเจิ้นกั๋วกง
การมาถึงของกู้จือจั๋ว ทำให้ทั้งห้องโถงพลันเงียบกริบ
มือขาวดุจหยกของฮูหยินจี้ที่กำลังถือสมุดบัญชีอยู่ บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นมุมปากก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าดวงตาสีดำลุ่มลึกกลับเย็นชาและห่างเหินอย่างยิ่ง
กู้จือจั๋วยกชายกระโปรงก้าวข้ามธรณีประตูสูง เดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง
ฮูหยินจี้ยิ้มพลางเอ่ยว่า
“จั๋วเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485a46ee0c4dd34c8db2bf
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485b6b69eb6bdeca9ebd74
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
