บทที่ 96
“เก็บ...เก็บไว้ที่เรือนชนบทเจ้าค่ะ”
“บังเอิญข้าก็ว่างอยู่พอดี เจ้านำทางข้าไปดูหน่อยสิ”
จี้ซื่อตัดบทนางก่อนจะถามขึ้นว่า
“จั๋วเอ๋อร์ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าจวนอันกั๋วกงใช้ถ่านไปเท่าไร”
กู้จือจั๋วยิ้มอย่างเหมาะสม
“หากท่านแม่ไม่เชื่อ พวกเราไปถามที่จวนอันกั๋วกงพร้อมกันก็ได้”
จี้ซื่อไม่ตอบ
นางคงเสียสติไปแล้วกระมัง ถึงจะไปถามจวนอันกั๋วกงว่าเมื่อปีหนึ่งใช้ถ่านไปเท่าไร
“ไป๋ซื่อ ไปกันเถอะ อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูร้อนแล้ว ถ่านกว่าหมื่นชั่งนี้ หากเก็บไม่ดี พออากาศร้อนแล้วเกิดประกายไฟขึ้นมา คงไม่ใช่เรื่องดี”
กู้จือจั๋วยิ้มพลางมองนาง
ดวงตาหงส์คู่นั้นเฉียบคม ราวกับมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของอีกฝ่าย
ไป๋ซื่ออึกอัก หลบสายตาของนาง
“ถ้าอย่างนั้น...ถ่านไม่มีแล้วสินะ”
น้ำเสียงของกู้จือจั๋วพลันเย็นเฉียบ
“หรือความจริง เดือนอ้ายไม่เคยซื้อถ่านเลยแม้แต่น้อย แล้วเงินก้อนนั้นเจ้าก็ยักยอกไป!”
ไป๋ซื่อสะดุ้งเฮือก ก่อนทรุดลงคุกเข่าทันที
“คะ...คุณหนู บ่าวเพียงชั่ววูบเกิดความโลภ บ่าวรู้ว่าผิดแล้วเจ้าค่ะ”
กู้จือจั๋วเดินไปนั่งที่นั่งลำดับรองจากซื่อซื่อ ใช้แขนข้างหนึ่งพาดพนักเก้าอี้ไท่ซืออย่างเกียจคร้าน สบายอารมณ์
“เฉพาะค่าถ่านรายการเดียว ฤดูหนาวหนึ่งฤดูก็ยักยอกไปถึงสองร้อยแปดสิบตำลึง”
นางส่ายหน้า ถอนหายใจเบา ๆ
“แล้วตลอดห้าปีที่ดูแลงานจัดซื้อ บัญชีจะยังตรวจสอบได้อยู่อีกหรือ”
ไป๋ซื่อก้มหน้า อดเหลือบมองจี้ซื่อไม่ได้
เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ นางก็แทบอยากตบปากตัวเอง
เหตุใดถึงถูกคุณหนูใหญ่ข่มขวัญเสียจนรีบรับสารภาพเร็วเช่นนี้!
ซื่อซื่อวางถ้วยชาลง หยดชาหลายหยดกระเด็นใส่หลังมือขาวผ่องของนาง
น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย
“จั๋วเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าควรลงโทษอย่างไร”
“โบยสามสิบไม้ แล้วขายออกจากจวน”
ไป๋ซื่อเงยหน้าพรวด
ตอนแรกนางทั้งตกใจ ทั้งโมโห ก่อนจะแค่นหัวเราะในใจ
ก็แค่เงินไม่กี่ร้อยตำลึง ถึงกับจะขายนางออกจากจวน?
คุณหนูใหญ่เห็นตัวเองใหญ่เกินไปแล้ว!
จี้ซื่อส่ายหน้าอย่างอดทน
“จั๋วเอ๋อร์ แม้ไป๋ซื่อจะทำผิด แต่ในฐานะนาย ควรมีเมตตาต่อบ่าว อย่าเอะอะก็จะลงโทษถึงตาย สามสิบไม้ใช่ว่าจะทนกันได้ง่าย ๆ”
น้ำเสียงของนางเย็นลงอีกเล็กน้อย
“ยิ่งไปกว่านั้น คนทั้งครอบครัวของนางล้วนอยู่ในจวน หากเจ้าขายนางออกไป จะให้สามีภรรยา แม่ลูก ต้องพรากจากกันหรือ”
“เช่นนั้นย่อมเป็นการก่อกรรมโดยใช่เหตุ”
“เจ้าอารมณ์ร้ายเกินไป ทั้งยังแปรปรวน ควรกลับไปทบทวนตัวเองเสียบ้าง”
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
ฮูหยินคิดจะปกป้องสะใภ้ไป๋ชาง
เหล่าหัวหน้าคนรับใช้ในเรือนไม่มีผู้ใดแปลกใจ
ไป๋ซื่อเผยสีหน้าภาคภูมิ
นางคือคนสนิทของฮูหยิน
คุณหนูใหญ่อยากใช้ตัวนางสร้างบารมี ก็ต้องดูด้วยว่าฮูหยินจะยอมหรือไม่!
“ท่านแม่กล่าวถูกแล้ว”
กู้จือจั๋วค้อมกายรับคำ ก่อนเปลี่ยนประเด็นทันที
“เพียงแต่ว่า เมื่อครั้งฮ่องเต้ไท่จู่ ยังเคยสั่งประหารด้วยการตัดเอวขุนนางคดโกงพร้อมกันถึงสามสิบคน ในหมู่พวกเขา คนที่โกงมากที่สุดก็เพียงสองร้อยตำลึงเท่านั้น”
“หรือท่านแม่เห็นว่าฮ่องเต้ไท่จู่ทรงมีพระทัยอำมหิตเกินไป สมควรทรงสำนึกผิด?”
“คำพูดเช่นนี้ หากพูดกันในจวนก็แล้วไป แต่ถ้าหลุดออกไปข้างนอก นั่นก็เป็นความผิดฐานลบหลู่เบื้องสูง!”
ดวงตาของซื่อซื่อลุ่มลึกขึ้นทันที
กู้จือจั๋วเอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อย
“ลูกก็เพียงพูดไปเช่นนั้นเท่านั้น เวลานี้ท่านแม่เป็นผู้ดูแลเรือน ลูกย่อมต้องเชื่อฟังท่านแม่”
สายตาของนางกวาดผ่านสะใภ้ไป๋ชางที่คุกเข่าอยู่ รวมถึงแม่นมผู้ดูแลทั้งหลายที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป ก่อนกล่าวต่อช้า ๆ
“ท่านแม่จะตัดสินอย่างไร ก็เป็นไปตามนั้น”
ซื่อซื่อเงียบงัน
ไป๋ซื่อเป็นคนสนิทของนาง
ตระกูลซื่อเคยเป็นตระกูลใหญ่ในราชวงศ์ก่อน เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่
แต่ตั้งแต่สมัยฮ่องเต้ไท่จู่จนถึงฮ่องเต้องค์ก่อน ต่างก็ทรงกดตระกูลซื่อไม่ให้เข้ารับราชการ ทุกวันนี้จึงเหลือเพียงชื่อเสียงว่าเป็น "ตระกูลนักปราชญ์"
เมื่อครั้งออกเรือน สินเดิมของนางมีไม่มาก คนรับใช้ติดตัวก็น้อย
ไป๋ซื่อไม่ใช่คนติดตัวมาจากเรือนเดิม แต่เป็นบ่าวกำเนิดในตระกูลกู้ที่นางค่อย ๆ ดันขึ้นมาด้วยตนเอง
หากแม้แต่ไป๋ซื่อ นางยังรักษาไว้ไม่ได้
ต่อไปจะยังมีผู้ใดยอมฟังนางอีก?
เกรงว่าทุกคนคงหันไปเข้าข้างกู้จือจั๋วหมด
หากเป็นเช่นนั้น การปะทะกันครั้งนี้ นางก็แพ้อย่างสิ้นเชิง
ดังนั้น ไม่ว่าอย่างไร นางก็ต้องรักษาไป๋ซื่อไว้
มีเพียงเช่นนี้ ใจคนในจวนจึงจะไม่แตกกระเจิง
ซื่อซื่อกำชายเสื้อแน่น ก่อนตัดสินใจ
“จั๋วเอ๋อร์ ไป๋ซื่อรับใช้จวนมาหลายปี ถึงไม่มีความชอบ ก็ยังมีความเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง เช่นนั้นก็ลงโทษตัดเงินเดือนครึ่งปีเถิด”
ไป๋ซื่อโล่งใจ รีบโขกศีรษะทันที
“บ่าวยอมรับโทษเจ้าค่ะ!”
นางแอบส่งสายตาท้าทายไปยังกู้จือจั๋ว
คุณหนูใหญ่คิดจะใช้ตัวนางบีบฮูหยิน
แต่ฮูหยินเป็นใคร?
แม้จะเป็นมารดาเลี้ยง ก็ยังนับเป็นมารดา
เพียงใช้หลักความกตัญญูกดทับลงมา คุณหนูใหญ่ก็ทำได้เพียงเชื่อฟังอย่างว่าง่าย
แค่เงินเดือนครึ่งปีเท่านั้น
ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย
จี้ซื่อยิ้มต่อ
“ส่วนงานจัดซื้อ ภายในมีรายละเอียดมากมาย ในเมื่อเจ้าสนใจ ต่อไปก็ให้เจ้ารับผิดชอบเถิด ให้ไป๋ซื่อคอยช่วยสอนเจ้าด้วย”
ไป๋ซื่อรู้หน้าที่ รีบกล่าวทันที
“บ่าวจะตั้งใจสอนคุณหนูใหญ่ให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”
ซื่อซื่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ดีมาก เช่นนั้นไป๋ซื่อ ก็ถือว่าใช้ความดีชดเชยความผิดแล้ว”
“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”
นายบ่าวทั้งสองร้องรับกันเป็นทอด ๆ
จนฉงฟางฟังแล้วแทบระเบิดด้วยความโกรธ
ให้บ่าวคนหนึ่งมาสั่งสอนคุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกง นี่เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณหนูใหญ่ลงกับพื้นชัด ๆ เลยทีเดียว.
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485b6b69eb6bdeca9ebd74
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485bae69eb6bdeca9ee1af
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
