บทที่ 97
หากคุณหนูใหญ่ยอมรับ เช่นนั้นต่อไปบรรดาแม่นมผู้ดูแลกิจการในจวนที่ได้รับความไว้วางใจเหล่านี้ จะยังเห็นคุณหนูใหญ่อยู่ในสายตาอีกหรือ!
ฉงฟางอดเหลือบมองบรรดาแม่นมผู้ดูแลไม่ได้ เห็นพวกนางต่างก้มหน้า ดูนอบน้อมเชื่อฟัง ทว่าแท้จริงแล้วล้วนแอบชำเลืองมองมาทางนี้ด้วยหางตา
“ฮูหยินช่างเอาใจใส่คุณหนูใหญ่อย่างแท้จริง” แม่นมผู้ดูแลคนหนึ่งรีบประจบ “คุณหนูใหญ่ควรเรียนรู้ให้ดีเจ้าค่ะ”
“งานจัดซื้อมีรายละเอียดมากมาย บ้านไป๋ชางก็ทำงานนี้มาหลายปีแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ เรื่องในจวนใช่ว่าจะมีแต่ถูกกับผิดเสียเมื่อไร”
ฉงฟางแทบหลุดด่าออกมา แต่ฉิงเหมยรีบดึงชายแขนเสื้อนางเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อดกลั้นไว้
“แม่นมหวั่น”
จี้ซื่อส่งสายตาให้แม่นมหวั่นนำป้ายอำนาจและสมุดบัญชีฝ่ายจัดซื้อมามอบให้กู้จือจั๋ว
แต่กู้จือจั๋วกลับไม่ยื่นมือไปรับ
จี้ซื่อจ้องนางนิ่งโดยไม่เอ่ยวาจา
ตามหลักความกตัญญู นางคือมารดาของกู้จือจั๋ว
ต่อให้นางแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายแฝงของคำพูดเมื่อครู่ แล้วอีกฝ่ายจะทำอะไรได้? จะไปฟ้องว่านางหมิ่นเบื้องสูงหรือ? ไม่มีทาง เพราะหากเป็นคดีเช่นนั้น ทั้งจวนย่อมพลอยรับโทษไปด้วย
จี้ซื่อยังคงสงบนิ่ง
ครั้งนี้นางจะต้องกดรัศมีของกู้จือจั๋วลงให้ได้!
นางจะให้ทุกคนเห็นว่า ใครกันแน่คือผู้เป็นนายของจวนเจิ้นกั๋วกงแห่งนี้!
“ลูกย่อมเชื่อฟังท่านแม่เจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า...” กู้จือจั๋วปรายตามองไปยังแม่นมไป๋ที่ยังคุกเข่าอยู่ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มคล้ายจริงคล้ายล้อเล่น
“วันนี้หากนางยอมรับโทษ โดนโบยเสียให้เรียบร้อย แล้วตามพ่อค้าค้ามนุษย์ไปแต่โดยดี อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้”
“แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น...”
รอยยิ้มบนใบหน้านางยังคงอ่อนโยน น้ำเสียงไม่รีบร้อน แต่ทุกถ้อยคำกลับชวนให้ผู้ฟังขนลุก
“ข้าลองคำนวณดูแล้ว ไม่เกินห้าวัน ท่านแม่จะเป็นผู้สั่งตีนางจนตายด้วยตนเอง”
“จั๋วเอ๋อร์!”
จี้ซื่อขมวดคิ้ว พลางตำหนิอย่างไม่พอใจ
“เจ้าก็เป็นสตรีในห้องหอที่ดีแท้ ๆ แต่กลับพูดจาเรื่องภูตผีโชคชะตาทั้งวัน ยังมีความเหมาะสมอยู่หรือ!”
“ท่านแม่ไม่เชื่อหรือ? เช่นนั้นลูกขอทำนายดวงให้ท่านสักครั้งก็แล้วกัน”
กู้จือจั๋วหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยออกมาจากแขนเสื้อ พลางหมุนเบา ๆ ก่อนอุทาน
“เอ๊ะ...”
นางเงยหน้ามองจี้ซื่อ จากนั้นก้มลงมองเข็มทิศอีกครั้ง ทำท่าใช้นิ้วคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
จี้ซื่อแค่นหัวเราะในใจ แต่เมื่อถูกสายตาของอีกฝ่ายจ้องมองเช่นนั้น ก็อดรู้สึกเย็นวาบไม่ได้
“ท่านแม่น่ะ... กรรมหนักเหลือเกิน”
“เกรงว่าจะ... ถึงคราวรับผลกรรมแล้ว”
“บังอาจ!”
จี้ซื่อตบโต๊ะน้ำชาฉาดหนึ่ง จนถ้วยชาสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระเซ็นออกมา
นางไม่อาจรักษารอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบบนใบหน้าไว้ได้อีก สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
“กู้จือจั๋ว! เจ้านี่ช่างไร้การอบรมสั่งสอนเสียจริง!”
กู้จือจั๋วปัดชายแขนเสื้ออย่างสง่างาม ก่อนกล่าวอย่างเยือกเย็น
“การทำนายของข้าไม่เคยผิด”
“จริงสิ ท่านแม่... ท่านมีน้องสาวฝาแฝดใช่หรือไม่?”
รูม่านตาของจี้ซื่อหดวูบ สีหน้าที่พยายามควบคุมไว้ถึงกับเปลี่ยนไปทันที
“ตามดวงแล้ว ผลกรรมของท่านใกล้มาถึงเต็มที”
“อาจจะ... กรรมของมารดา แต่บุตรเป็นผู้รับแทน”
“พอได้แล้ว!”
จี้ซื่อตะโกนด้วยความเดือดดาล
“คนมา! พาคุณหนูใหญ่กลับเรือนหลิงเซียว ให้สำนึกผิดเสียดี ๆ!”
ความหมายก็คือ... กักบริเวณ
“หากข้ายังไม่อนุญาต ห้ามเจ้าออกจากเรือนแม้แต่ก้าวเดียว!”
“เจ้าไม่รู้จักความกตัญญู พูดจาส่งเดช...”
“ฮูหยิน! ฮูหยินเจ้าค่ะ!”
สาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งพรวดเข้ามา ขัดจังหวะคำพูดของนาง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“คุณชายสี่... คุณชายสี่ถูกเกวียนชนเจ้าค่ะ!”
“อะไรนะ!”
ซื่อซื่อลุกพรวดขึ้นทันที สัญชาตญาณทำให้นางหันไปมองกู้จือจั๋ว ปากอ้าค้างแต่พูดอะไรไม่ออก
บรรดาแม่นมผู้ดูแลในห้องโถงต่างตกตะลึงจนตาค้างเช่นกัน
เมื่อเห็นฮูหยินนิ่งอึ้ง แม่นมวั่นจึงรีบถามแทน
“คุณชายสี่เป็นอย่างไรบ้าง?”
สาวใช้แทบร้องไห้ออกมา พูดละล่ำละลัก
“คุณชายสี่แอบจะออกทางประตูหลัง บ่าวเฝ้าประตูไม่กล้าขวาง แต่พอออกไปก็ถูกรถม้าส่งผักชนล้ม ศีรษะแตก เลือดไหลเต็มไปหมดเจ้าค่ะ!”
กู้จือจั๋วถอนหายใจเบา ๆ
“กรรมของมารดา... บุตรเป็นผู้รับแทน”
ขนลุกซู่ไปทั้งตัว จี้ซื่อไม่คิดอะไรอีก รีบยกชายกระโปรงวิ่งออกไปทันที
ด้านหลัง เสียงของกู้จือจั๋วดังตามมาอย่างอารมณ์ดี
“ท่านแม่เดินทางดี ๆ นะเจ้าคะ ส่วนลูก... จะกลับไปถูกกักบริเวณแล้ว”
ฝีเท้าของจี้ซื่อชะงักลงเพียงชั่วครู่ แต่ก็ไม่หันกลับมา
กู้จือจั๋วมองส่งนางจนลับสายตา ก่อนลุกขึ้นกล่าว
“ทุกท่าน แยกย้ายกันเถิด”
ตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่แม้แต่จะรับสมุดบัญชีฝ่ายจัดซื้อที่ส่งมา
กระทั่งเดินผ่านแม่นมไป๋ นางเพียงเอียงหน้ามองอีกฝ่ายจากเบื้องบนด้วยสายตาเย็นชา
บรรดาแม่นมผู้ดูแลต่างหวาดหวั่นและสับสน บรรยากาศเงียบงันจนน่าประหลาด
เมื่อออกจากเรือนตวนฝูแล้ว ฉิงเหมยรีบกระโดดโลดเต้นตามมา
“คุณหนูเจ้าคะ ท่านรู้ได้อย่างไรว่า จวนอันกั๋วกงใช้ถ่านไปเท่าไร?”
ดวงตาหงส์ของกู้จือจั๋วเป็นประกายระยิบระยับต้องแสงอาทิตย์
“อ้อ... ข้ามั่วเอา”
“หา?!”
“อย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่มีทางไปถามจริงอยู่แล้ว”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485b8969eb6bdeca9ece96
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485bc969eb6bdeca9eec08
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
