บทที่ 100
จี้ซื่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าว่า
“หมัวมัว ท่านยังจำได้หรือไม่... กู้จือจัวพูดว่าอะไร”
พูดว่าอะไร...
หว่านหมัวมัวพอนึกขึ้นได้ ก็หนาวสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกเหมือนรอบตัวมีลมเย็นพัดวูบวาบ
“นางบอกว่า... ท่านมีน้องสาวฝาแฝดใช่หรือไม่...”
“นางยังบอกอีกว่า ข้าก่อกรรมไว้หนัก... กรรมกำลังจะตามมาสนอง”
จี้ซื่อดึงผ้าห่มบางเข้ามากอดแน่น ก่อนหดตัวเป็นก้อนด้วยความหวาดหวั่น
“ฮูหยิน...”
หว่านหมัวมัวปวดใจแทบแตกสลาย
ฮูหยินผู้นี้ นางเป็นคนเลี้ยงมาตั้งแต่ยังแบเบาะ
ที่ตระกูลจี้ในเจียงหนาน การคลอดลูกแฝดถือเป็นลางอัปมงคล ไม่ว่าจะเป็นแฝดชายหรือแฝดหญิง ล้วนเป็นลางร้ายทั้งสิ้น
เพราะเหตุนี้ ทันทีที่เด็กหญิงทั้งสองถือกำเนิด นายท่านก็ส่งเด็กคนหนึ่งไปจากบ้าน นางเป็นคนป้อนนมทีละคำ เลี้ยงฮูหยินที่ตัวเล็กเหมือนลูกแมวให้เติบโตขึ้นมา
สำหรับนางแล้ว ฮูหยินไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ
จี้ซื่อเอ่ยด้วยเสียงสั่น
“หมัวมัว ท่านว่า... นางคำนวณออกมาจริงหรือ”
“เป็นไปไม่ได้!”
หว่านหมัวมัวตอบอย่างหนักแน่น
“หากนางมีความสามารถถึงเพียงนั้น นางก็ควรจะพูดว่า ท่านมีพี่สาวฝาแฝดต่างหาก!”
“นางคงไปได้ยินเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มาจากที่ใดสักแห่ง แล้วแกล้งทำเป็นลึกลับ หลอกให้ท่านหวาดกลัวเท่านั้น!”
หว่านหมัวมัวรินน้ำอุ่นให้นางดื่มเพื่อสงบสติ ก่อนเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน
“ฮูหยิน ลองคิดดูสิเจ้าคะ ว่าใช่หรือไม่”
จี้ซื่อดื่มน้ำไปครึ่งถ้วยรวดเดียว ก่อนอ้าปากพูดว่า
“หมัวมัว... ท่านไม่รู้หรอก... พี่ใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าข้า ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด... นางยิ้มให้ข้า... ใบหน้าของนางเหมือนข้าทุกอย่าง ข้า... ข้า...”
“คนที่ผิดไม่ใช่ท่าน แต่เป็นนายท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าที่ลำเอียง”
หว่านหมัวมัวลูบหลังปลอบใจ พลางพูดแทนนางด้วยความคับแค้น
“ท่านเกิดช้ากว่าคุณหนูใหญ่เพียงครึ่งชั่วยาม คุณหนูใหญ่ได้อยู่กับพ่อแม่ แต่ท่านกลับต้องไปเติบโตอย่างเดียวดายในชนบท แม้แต่ในทำเนียบตระกูลก็ยังไม่มีชื่อของท่าน”
“พอถึงวัยหมั้นหมาย คุณหนูใหญ่ได้แต่งกับซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง ถึงจะเป็นภรรยารองก็ยังเป็นจวนกั๋วกงอันทรงเกียรติ!”
“แล้วท่านเล่า? ท่านคู่ควรเพียงแต่งกับชาวบ้านบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้นหรือ!”
“ใช่... ใช่แล้ว...”
จี้ซื่อคว้ามือของหว่านหมัวมัวไว้แน่น
“หมัวมัวพูดถูก เป็นเพราะท่านพ่อท่านแม่ลำเอียง ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของพวกเขา!”
นางค่อย ๆ ยกมือขึ้นมอง
มือคู่นี้ขาวเนียนนุ่ม ไม่มีรอยด้านแม้แต่น้อย
ศีรษะประดับด้วยทองหยก
สวมใส่ผ้าไหมชั้นดี
กินรังนกเป็นอาหาร
หากวันนั้นนางยอมรับชะตา บัดนี้นางก็คงเป็นเพียงหญิงชาวบ้านหน้ามอมแมม ใช้ชีวิตต่ำต้อย ยิ่งกว่าหญิงรับใช้ชั้นล่างในจวนเจิ้นกั๋วกงเสียอีก
ถูกต้อง
นางเกิดช้ากว่าพี่สาวเพียงครึ่งชั่วยาม
เหตุใดจึงต้องยอมหลีกทางให้อีกฝ่ายทุกเรื่อง
พี่สาวได้ใช้ชีวิตหรูหรา มีบ่าวไพร่ห้อมล้อม
ส่วนนางกลับต้องแต่งกับชายบ้านนอก ใช้ชีวิตอย่างมืดมนไปทั้งชีวิตอย่างนั้นหรือ?!
จี้ซื่อกระตุกมุมปาก
บนใบหน้าปรากฏแววคลุ้มคลั่งอันยากจะสังเกตเห็น
นางไม่เคยยอมรับชะตา
สิ่งที่นางดิ้นรน... คือชีวิตของตนเอง!
ในเมื่อฝาแฝดเป็นลางร้าย...
เช่นนั้น...
ก็เหลือไว้เพียงคนเดียวก็พอแล้วมิใช่หรือ?
หว่านหมัวมัวเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“บ่าวจะให้คนไปสืบที่บ้านเกิด ว่าช่วงนี้มีผู้ใดเดินทางเข้าเมืองหลวงหรือไม่”
“ฮูหยินวางใจเถิด... มีหมัวมัวอยู่ทั้งคน หมัวมัวจะอยู่กับท่านเสมอ”
จี้ซื่อพิงร่างของนาง ก่อนหลับตาลงอีกครั้งอย่างเงียบงัน
หว่านหมัวมัวลูบหลังนางเป็นจังหวะ ช้า ๆ ทีละครั้ง
“คุณหนู... อย่ากลัว... หมัวมัวอยู่นี่...”
“อ๊าย!”
เพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงเวลาหนึ่งก้านธูป จี้ซื่อก็กรีดร้องสะดุ้งตื่นอีกครั้ง
คราวนี้ ในฝัน...
พี่สาวอยู่ใกล้นางกว่าเดิม
สายพิณในใจของนางตึงเครียดจนแทบขาด
นางไม่กล้าหลับอีก
แต่หลังจากฝืนอดนอนมาทั้งคืน สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้ความง่วง
ทุกครั้งที่หลับตา
พี่สาวก็จะขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
จากตอนแรกที่ยืนอยู่อีกฟากของประตูเรือน
จนท้ายที่สุด...
ใบหน้าของทั้งสองแทบจะแนบชิดกัน
ใบหน้าที่เหมือนนางทุกประการ
ใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามของหญิงสาว
แต่ศีรษะกลับอาบไปด้วยเลือด
ยืนอยู่ตรงหน้านางเช่นนั้น
“น้องสาว... มีพี่อยู่ทั้งคน! พี่ไม่มีวันยอมให้ท่านพ่อส่งเจ้ากลับบ้านเกิดอีก!”
นางกำลังยิ้มให้นาง
แล้วน้ำตาเลือดก็ค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตา
“อ๊าย!”
เพียงสองวันเท่านั้น
จี้ซื่อก็ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
เวลาพบเหล่าหมัวมัวผู้ดูแลงานที่ตำหนักตวนฝูถัง นางก็ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
ฟังรายงานอย่างเฉยเมย
สั่งงานไปตามระเบียบทีละเรื่อง
แล้วก็จากมา
นางมุ่งหน้าไปยังเรือนเล็กด้านหน้าที่กู้เหยียนพักอยู่
หลายวันมานี้ นางเปลี่ยนมาจัดการงานในช่วงเช้า
จากนั้นก็ไปดูแลลูกชายที่เรือน
อยู่จนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าจึงค่อยกลับ
เพิ่งก้าวเข้าประตูเรือน ก็เห็นรุ่ยหวงวิ่งลนลานออกมาจากด้านใน
คุณชายสาม กู้อี่เชวี่ย ปัจจุบันก็พักอยู่ด้านหน้าเช่นกัน
ในเรือนของเขามีเพียงหญิงรับใช้ชั้นล่างกับเด็กรับใช้ชาย
ไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ
ยิ่งไม่มีแม่นมติดตาม
แต่กู้เหยียนยังอายุน้อย
กู้ไป๋ไป๋จึงยอมให้แม่นมกับสาวใช้สองคนอยู่ดูแลต่อ
จี้ซื่อตั้งใจส่งรุ่ยหวงไปอยู่ข้างกายลูกชาย
นางต้องการให้บ่าวไพร่ทั้งจวนเห็นว่า
ต่อให้ล่วงเกินกู้จือจัวเพื่อรับใช้นาง
นางก็สามารถมอบที่พึ่งพาและอนาคตที่ดีให้พวกเขาได้
“เกิดอะไรขึ้น ถึงได้แตกตื่นเช่นนี้?”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a485be38883a78e7fe9e4a8
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a48b33fde6bdd4cccc41a35
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
