บทที่ 107
กู้จือจั๋วทำความเคารพอย่างสง่างามตามธรรมเนียม ก่อนเดินไปนั่งยังที่ของตน
สะใภ้ของไป๋ชางยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินจี้ เมื่อสบสายตากับกู้จือจั๋ว นางก็เชิดคางขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
กู้จือจั๋วยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
“สีหน้าท่านแม่ดูไม่ค่อยดีเลย ช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอหรือเจ้าคะ”
เพียงประโยคนี้ ก็ราวกับทุกคำล้วนแทงใจดำฮูหยินจี้
ตลอดสองคืนที่ผ่านมา นางฝันร้ายไม่หยุด
หลังจากนั้น เพียงหลับตาลง พี่สาวคนโตก็จะปรากฏตัวต่อหน้านาง
จนทุกวันนี้ นางแทบไม่กล้าหลับตาอีกเลย
“ก็...พอใช้ได้”
ฮูหยินจี้ตอบอย่างขอไปทีด้วยความรำคาญ ก่อนกล่าวต่อจากเรื่องที่คุยกับท่านย่าเมื่อครู่
“ท่านแม่...ได้โปรดให้ข้าพาเหยียนเอ๋อร์กลับมาอยู่กับข้าก่อนเถิด”
ท่านผู้เฒ่ากู้ส่ายหน้า
“เหยียนเอ๋อร์ย้ายไปอยู่เรือนหน้าตั้งแต่แรกแล้ว จะย้ายกลับมาอีกได้อย่างไร”
“หยวนชู แม่รู้ว่าเจ้ามีลูกชายเพียงคนเดียว แม้จะห่วงใยเพียงใด แต่ก็ไม่อาจเลี้ยงเด็กผู้ชายไว้ในเรือนชั้นในตลอดไปได้”
“ไม่ใช่แค่จวนของเรา ต่อให้เป็นตระกูลผู้ดีที่มีระเบียบ เด็กชายอายุห้าหกขวบก็ต้องย้ายไปอยู่เรือนหน้าแล้ว”
“หยวนชูเอ๋ย...”
“ท่านแม่ ลูกสะใภ้มิได้บอกว่าจะไม่ย้ายเจ้าค่ะ”
ฮูหยินจี้รีบเอ่ยด้วยความร้อนใจ
“แต่ไข้ของเหยียนเอ๋อร์ไม่ยอมลด บาดแผลตามตัวก็เจ็บปวดเหลือเกิน ลูกสะใภ้หวาดกลัวยิ่งนัก”
“ตั้งแต่เล็กเขาไม่เคยห่างจากลูกสะใภ้เลย”
“บัดนี้ป่วยหนัก แต่กลับต้องนอนอยู่เพียงลำพัง”
“ท่านแม่...เหยียนเอ๋อร์ยังอายุไม่ถึงหกขวบ หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น...”
“หลังจากคุณชายรองจากไป ตอนนี้ทั้งจวนเหลือผู้ชายเพียงสามคน รวมเหยียนเอ๋อร์ด้วย”
“ท่านแม่จะทนเห็นได้หรือเจ้าคะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านผู้เฒ่ากู้ก็เริ่มร้อนใจ รีบถามขึ้น
“ท่านหมอไม่ได้มาตรวจหรือ”
“มาตรวจแล้วเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินจี้รู้สึกอึดอัดใจจนแทบระเบิด
“จ่ายยามาทีละตำรับแล้วตำรับเล่า กินมาหลายวันก็ยังไม่เห็นผลแม้แต่น้อย”
“ท่านแม่”
นางมองท่านผู้เฒ่ากู้ด้วยแววตาเว้าวอน
“ให้เหยียนเอ๋อร์กลับมาอยู่กับลูกสะใภ้สักสองสามวันเถิด รอให้อาการดีขึ้นแล้ว ลูกสะใภ้จะส่งเขากลับไปอยู่เรือนหน้าเอง ได้หรือไม่เจ้าคะ”
หากไม่ใช่เพราะอาการของเหยียนเอ๋อร์หนักหนาจริง ๆ นางก็คงไม่ยอมลดท่าทีถึงเพียงนี้
ท่านผู้เฒ่ากู้ลังเลขึ้นมาทันที
ความผิดของกู้เหยียนนั้นใหญ่หลวงนัก เกือบทำให้อาหม่านต้องเอาชีวิตไปทิ้ง
ไป๋เอ๋อร์เคยกำชับนางไว้แล้วว่า อย่าใจอ่อนเด็ดขาด
เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงในเรือนชั้นในจนเสียคน ต้องดัดนิสัยให้ดีเสียก่อน
การให้เขาได้ลำบากบ้างก็เป็นเรื่องสมควร
นางจึงหันไปมองกู้จือจั๋วโดยไม่รู้ตัว
เพราะคนที่เสนอให้กู้เหยียนย้ายไปอยู่เรือนหน้าตั้งแต่แรก ก็คือกู้จือจั๋วนั่นเอง
“ท่านแม่”
กู้จือจั๋วยกมือเก็บปอยผมข้างแก้ม ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“ยาที่เหยียนเอ๋อร์กินอยู่...ใช้สมุนไพรถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ฮูหยินจี้เก็บความโกรธไว้เต็มอก
“ล้วนเป็นสมุนไพรที่เบิกจากคลังยาของจวนทั้งสิ้น”
เช่นเดียวกับตระกูลใหญ่ทั่วไป จวนเจิ้นกั๋วกงมีคลังยาเล็กโดยเฉพาะ
ภายในเก็บทั้งสมุนไพรสามัญและสมุนไพรหายาก ซึ่งผ่านการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน
คุณภาพดีกว่าสมุนไพรที่ซื้อจากภายนอกหลายเท่า
เมื่อท่านหมอเขียนใบสั่งยา ก็สามารถไปเบิกจากคลังได้ครบถ้วนทันที
กู้จือจั๋วเอ่ยย้ำอีกครั้ง
“ข้าถามว่า...สมุนไพรถูกต้องหรือไม่”
หมายความว่าอย่างไร?
ความคิดแรกของฮูหยินจี้คือ กู้จือจั๋วตั้งใจยั่วโมโหนาง
สีหน้าของนางจึงหม่นลงทันที
“แม่นมวั่น”
กู้จือจั๋วออกคำสั่งเอง
“ไปนำยาของกู้เหยียนมาหนึ่งชุด”
แม่นมวั่นเหลือบมองฮูหยินจี้ เห็นอีกฝ่ายไม่ห้าม จึงรีบกลับไปหยิบยาด้วยตนเอง
สะใภ้ของไป๋ชางเริ่มมีสีหน้าลุกลี้ลุกลน
หัวใจค่อย ๆ เต้นแรงขึ้น
อดเอ่ยขึ้นไม่ได้
“ฮูหยิน...”
“มีอะไรหรือ”
กู้จือจั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“สะใภ้ของไป๋ชาง ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าสอดปาก”
“หรือว่าเจ้ากำลังร้อนตัว...เพราะสมุนไพรมีปัญหา”
“นี่ก็วันที่ห้าแล้วนะ”
“ช่วงนี้...เจ้าไม่ได้ทำให้ท่านแม่ขุ่นเคืองอีกใช่หรือไม่”
น้ำเสียงของนางเอื่อยเฉื่อย ไม่ต่างจากเมื่อห้าวันก่อนแม้แต่น้อย
สะใภ้ของไป๋ชางสะดุ้งเฮือก
ตลอดห้าวันที่ผ่านมา คุณชายสี่บาดเจ็บแล้วบาดเจ็บอีก ก่อนจะล้มป่วย ทุกอย่างล้วนตรงกับที่คุณหนูใหญ่พูดไว้
ในใจนางจึงหวาดหวั่นไม่น้อย
กลัวว่าคำพูดของคุณหนูใหญ่จะเป็นจริงอีก
แต่ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า
คุณหนูใหญ่ไม่มีความสามารถถึงเพียงนั้น
คงแค่พูดขู่ให้นางตกใจ เพื่อเอาชนะด้วยวาจาเท่านั้น
คิดไปคิดมา
สุดท้ายนางจึงเลือกติดตามฮูหยินทุกฝีก้าว
ฮูหยินไปที่ใด นางก็ไปที่นั่น
เพื่อไม่ให้ระหว่างที่ตนไม่อยู่ มีสาวใช้คนไหนฉวยโอกาสฟ้องความผิดของนาง
ตอนนี้ก็ใกล้จะครบห้าวันแล้ว...
คงไม่เกิดเรื่องอะไรหรอกกระมัง?
หัวใจของสะใภ้ไป๋ชางเต้นรัวราวกับกลองศึก
สายตาเหลือบมองไปยังประตูอยู่เป็นระยะ
นางเพียงรับเงินกินเปล่าจากพ่อค้าเท่านั้น
พ่อค้าเหล่านั้นคงไม่กล้าบังอาจถึงขั้นส่งสมุนไพรคุณภาพต่ำให้จวนกั๋วกงหรอกใช่หรือไม่?
ต้องเป็นคุณหนูใหญ่ที่กำลังขู่ให้นางกลัวแน่
ไม่นานแม่นมวั่นก็กลับมา
ในมือถือตำรับยาที่ห่อไว้เรียบร้อย
เป็นยาที่ท่านหมอเพิ่งสั่งเมื่อวาน และเบิกมาจากคลังยาเล็กของจวน
สะใภ้ของไป๋ชางกำมือแน่น จนนิ้วซีดขาว
แม่นมวั่นยื่นยาให้ฮูหยินจี้
ฮูหยินจี้กล่าวว่า
“ในเมื่อคุณหนูใหญ่จะตรวจ ก็ให้นางตรวจเถิด”
นางอยากเห็นนักว่า
กู้จือจั๋วจะตรวจพบอะไรได้
ดังนั้น ห่อสมุนไพรจึงถูกวางลงบนโต๊ะชาข้างตัวกู้จือจั๋ว
กู้จือจั๋วใช้นิ้วเขี่ยสมุนไพรอย่างไม่ใส่ใจอยู่สองสามครั้ง ก่อนหยิบรากไฉหูชิ้นหนึ่งขึ้นมา
แม่นมวั่นเหลือบมองตามโดยสัญชาตญาณ
รูม่านตาหดวูบ
ไฉหูชิ้นนี้...
มือของแม่นมวั่นสั่นเทา ขณะรับมันไปตรวจดู
คุณภาพของไฉหูชิ้นนี้เลวร้ายอย่างยิ่ง
ไม่เพียงมีรูที่ถูกแมลงกัดแทะ
ยังมีทั้งจุดดำและเชื้อราสีขาวขึ้นเต็มไปหมด
กู้จือจั๋วหยิบหมาหวงขึ้นมาอีกท่อนหนึ่ง
แม่นมวั่นรีบรับไปทันที
เมื่อบีบลงเบา ๆ สมุนไพรกลับนิ่มยวบ
เพียงออกแรงนิดเดียว ก็มีน้ำซึมออกมา
มันเน่าเสียแล้ว!
นางร้องเสียงหลง
“ฮูหยินเจ้าคะ...สมุนไพรพวกนี้...”
ฮูหยินจี้เองก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
นางรีบเดินเข้ามา ใช้มือขาวเรียวคุ้ยสมุนไพรในห่ออย่างรวดเร็ว
ยิ่งพลิกดูก็ยิ่งตกใจ
สมุนไพรเหล่านี้ ไม่ขึ้นรา ก็ถูกแมลงกัดกิน
ของเสียเหล่านี้ถูกปะปนอยู่กับสมุนไพรดี ๆ
หากไม่หยิบขึ้นมาตรวจทีละชิ้นอย่างละเอียด
แทบไม่มีทางสังเกตเห็นความผิดปกติได้เลย...
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a48b3cbee0c4dd34cc27ca3
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a48b4148883a78e7f1e23e9
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
