บทที่ 113
“ข้าแต่งเข้ามาอยู่ในจวนนี้ตอนนั้น กู้จือจั๋วยังเป็นแค่เด็กตัวนิดเดียว!”
“เป็นข้าที่เลี้ยงนางมากับมือ!”
“แล้วตอนนี้เล่า? นางกลับจะบีบข้าให้จนมุม!”
ฮูหยินจี้พูดทั้งน้ำตา เสียงสั่นสะท้านด้วยความคับแค้นใจ
แม่นมว่านเห็นแล้วก็ปวดใจแทบขาด
ใคร ๆ ต่างก็พูดกันว่าแม่เลี้ยงเป็นตำแหน่งที่ยากที่สุด โดยเฉพาะในจวนเจิ้นกั๋วกงแห่งนี้ ฮูหยินจี้เหน็ดเหนื่อยมาตลอดหลายปี คอยดูแลทั้งจวนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
แต่สุดท้ายกลับถูกกู้จือจั๋วที่เป็นเพียง “บุตรสาวคนโตโดยสายเลือด” ก้าวเข้ามากระชากทุกอย่างไปจากมือ
“ฮูหยิน…” แม่นมว่านปลอบเสียงเบา
“เรื่องนี้มันยากนัก…”
“ช่วงนี้…มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเจ้าค่ะ”
ฮูหยินจี้เงยหน้าช้า ๆ
“อะไรอีก?”
แม่นมว่านรีบรายงานต่อ
“สี่ซื่อ บ่าวเก่าที่ฮูหยินเคยแต่งตั้งไว้ให้คุณหนูใหญ่ ได้แอบไปได้ยินฉงฟางกับชิงเหมยพูดกันเจ้าค่ะ”
“นางบอกว่า…ช่วงนี้องค์ชายสามกำลังหาวิธีรับตัวคุณหนูรองกลับมาจากสำนักชี”
“และคุณหนูใหญ่…ก็ขัดไม่ได้”
“เพราะเช่นนั้น นางถึงรีบจะยึดอำนาจในจวนก่อนที่คุณหนูรองจะกลับมาเจ้าค่ะ”
ฮูหยินจี้นิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ คลายลง
แม่นมว่านรีบเสริม
“บ่าวก็คิดว่า…น่าจะเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าค่ะ”
“คุณหนูใหญ่เดิมทีไม่อาจเทียบคุณหนูรองได้อยู่แล้ว ตอนนี้อาศัยว่าคุณหนูรองไม่อยู่ จึงรีบยึดตำแหน่งแทน”
“ท่านดูสิ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่า ตอนนี้ยังเอนเอียงเข้าหานางมากขึ้น ทั้งที่เมื่อก่อนมิได้เป็นเช่นนี้เลย”
ฮูหยินจี้ค่อย ๆ พยักหน้า
“จริงด้วย…”
กู้จือจั๋วเดิมทีเอาแต่ใจ หยาบกระด้าง ไม่รู้ความเท่าจี้หนานเคอที่อ่อนโยนเข้าใจผู้ใหญ่
ก่อนหน้านี้นางยังแอบริษยาจี้หนานเคอเสียด้วยซ้ำ
“ตอนนั้นมีนักพรตท่านหนึ่งทำนายไว้ใช่หรือไม่ว่า จี้หนานเคอเป็นดาวมงคล อยู่ใกล้นางแล้วจะทำให้ชีวิตราบรื่น”
“ตั้งแต่นางมาอยู่ในจวน ทุกอย่างก็ดูดีขึ้นจริง…”
แม่นมว่านรีบพยักหน้า
“ใช่เจ้าค่ะ! ตอนนี้นางไปอยู่สำนักชีได้เดือนกว่าแล้ว พอไม่อยู่ เรื่องในจวนก็เริ่มวุ่นวายไม่หยุด”
ฮูหยินจี้นิ่งไป
ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
หรือว่า…จี้หนานเคอคือสิ่งที่ขาดหายไปจริง ๆ?
แต่พอคิดไปคิดมา นางก็ยังลังเล
“แล้วองค์ชายสามเล่า?”
แม่นมว่านตอบทันที
“องค์ชายสามยังส่งของไปสำนักชีทุกสามวันเจ้าค่ะ ไม่เคยขาดเลย”
“เขามีใจต่อคุณหนูรองยิ่งนัก”
ฮูหยินจี้ถอนหายใจเบา ๆ
“เช่นนั้นก็ดี…”
“กู้จือจั๋ว…คงได้แต่ริษยาเท่านั้น”
“นางไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการหรอก”
—
ในสำนักชีไม่ไกลจากเมืองหลวง
จี้หนานเคอมองหน้ามารดาที่มาเยี่ยม สีหน้าซีดเซียวลงเล็กน้อย
“ท่านแม่…”
ฮูหยินจี้จับมือบุตรสาวแน่น น้ำตาคลอ
“ลูกเอ๋ย…เจ้ารู้หรือไม่ ช่วงนี้ในจวนเกิดอะไรขึ้น”
“กู้จือจั๋วบีบแม่จนแทบไม่มีที่ยืนแล้ว”
“นางยึดอำนาจ ควบคุมคนทั้งจวน ยังจะให้น้องชายเจ้าถูกย้ายไปอยู่เรือนหน้า ทั้งหมดนี้เพราะริษยาเจ้า!”
จี้หนานเคอฟังแล้วนิ่งไป
แววตานางอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“นาง…ทำถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ?”
แม่นมว่านรีบเสริมทันที
“จริงเจ้าค่ะคุณหนูรอง ทุกคนในจวนต่างเห็นใจฮูหยินกันทั้งนั้น”
“กู้จือจั๋วทำทุกอย่างเพราะอิจฉาคุณหนูรองแท้ ๆ”
“นางอยากแย่งแม้แต่ตำแหน่งของท่าน”
จี้หนานเคอเม้มริมฝีปาก
ใบหน้าที่อ่อนโยนยิ่งทำให้ดูน่าสงสารขึ้นไปอีก
“ข้าไม่คิดเลยว่า…พี่ใหญ่จะกลายเป็นคนเช่นนี้”
“ข้าเองก็ถอยมาไกลถึงเพียงนี้แล้ว ยังไม่ยอมปล่อยข้าอีกหรือ…”
ฮูหยินจี้เห็นเช่นนั้นยิ่งปวดใจ
“ไม่เป็นไร ลูกเอ๋ย”
“ครั้งนี้แม่จะพาเจ้ากลับไปเอง”
—
อีกด้านหนึ่ง
ในจวนเจิ้นกั๋วกง
แสงเย็นของยามบ่ายสาดผ่านเข้ามาในตำหนักตวนฝู
กู้จือจั๋วเดินเข้ามากลางแสงนั้นอย่างสงบ นางยืนอยู่ปลายสุดของห้องใหญ่ ดวงตานิ่งเรียบ
เสียงของนางดังขึ้นช้า ๆ แต่ชัดเจน
“สองเรื่อง”
“หนึ่ง…นำสมุดบัญชีทั้งหมดของงานที่พวกเจ้ารับผิดชอบมา แล้วรายงานต่อหน้าข้า”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย
ก่อนจะยกนิ้วขึ้นสามนิ้ว
“สอง…ข้าให้เวลาแค่สามวัน”
“หลังจากสามวัน หากใครคิดว่าตนเองเหมาะกับตำแหน่งใด ไม่ว่าจะเป็นแม่นม บ่าวเรือน หรือสาวใช้ ทุกคนสามารถเสนอตัวได้ด้วยตนเอง”
ทั้งห้องเงียบลงทันที
สายตาของเหล่าผู้ดูแลสั่นไหว
กฎใหม่นี้…เหมือนเปิดทางให้ทุกคน “ขึ้นตำแหน่ง” ด้วยมือของตนเอง
แต่ในขณะเดียวกัน ก็หมายความว่า…ใครมีความลับ ก็ต้องรีบพูดออกมา
ไม่มีใครกล้าโกหกอีกต่อไป
แม่นมหลี่เม่ากำมือแน่น
ในใจนางเย็นวาบขึ้นมา
นี่ไม่ใช่แค่ตรวจบัญชี
แต่นี่คือการบีบให้ทุกคนเปิดไพ่ทั้งหมดออกมา
กู้จือจั๋วมองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยเรียบ ๆ
“หมดเวลาแล้ว”
“แยกย้ายได้”
นางหันหลังเดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน
ตั้งแต่เข้ามาจนออกไป…ไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา
ราวกับนางเพียง “มาแจ้งข่าว” เท่านั้น
—
“เจ้าจะไปหรือไม่?”
เสียงกระซิบของหญิงคนหนึ่งดังขึ้น
แม่นมหลี่เม่าหยุดชะงัก
นางไม่ตอบทันที เพียงมองไปยังทิศที่กู้จือจั๋วเดินจากไป
แล้วเอ่ยเบา ๆ
“ข้าเห็นแล้ว”
“คนที่ถูกยกตัวอย่างเมื่อครู่…คือใคร”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ
“ข้าไม่กล้าไม่ไปแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบสนิท
—
ข่าว “แม่นมไป๋ชางตายแล้ว” ถูกส่งต่อไปทั่วทั้งจวนอย่างรวดเร็ว
คนที่เคยเห็นศพต่างพูดตรงกัน
หลังถูกโบย ร่างแทบไม่เป็นชิ้นดี กระดูกด้านหลังแตกละเอียด
แม้จะมีคนอ้างว่า “ตายเพราะโรคหัวใจ” แต่ไม่มีใครเชื่ออีกแล้ว
และยิ่งพูดกันมากเท่าไร…ความหวาดกลัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น
—
ในห้องด้านใน
ฮูหยินจี้นั่งนิ่งอยู่บนตั่งยาว
มือของนางเย็นเฉียบ
แม่นมว่านคุกเข่ารายงาน
“ตอนนี้…คนส่วนใหญ่ในจวนไปเข้าพบคุณหนูใหญ่หมดแล้วเจ้าค่ะ”
“แม้แต่คนที่เคยอยู่ฝ่ายเรา…ก็เริ่มลังเลแล้ว”
ฮูหยินจี้หัวเราะเบา ๆ
แต่ไม่มีความขำแม้แต่น้อยในเสียงนั้น
“ลังเล?”
“พวกเขากำลังเลือกเจ้านายใหม่ต่างหาก”
นางกำมือแน่น
“กู้จือจั๋ว…”
“นางกำลังจะเอาทุกอย่างของข้าไปจริง ๆ”
——
หญิงหนึ่งคน ชายหนึ่งคน ยืนอยู่คนละฝั่งของแผงขายของเล็ก ๆ กลางถนน
ทั้งคู่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“ข้าเอา 10 ชิ้น”
บรรยากาศชะงักไปทันที
—
“ท่านสาม?”
องค์ชายสาม ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง
ผู้ที่เอ่ยปากพร้อมตนกลับเป็นสตรีในอาภรณ์เรียบง่าย
—ฮูหยินจี้ แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง
“ฮูหยิน?”
เขาเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
ไม่คิดเลยว่า “ฮูหยินแห่งจวนกั๋วกง” จะมาซื้อของเช่นนี้ด้วยตนเอง
“สาม…สามคุณชาย” ฮูหยินจี้ รีบยิ้มรับเล็กน้อย สีหน้ามีความลังเล
“ไม่ทราบว่า…ท่านจะกรุณายกให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”
องค์ชายสามนิ่งไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้ตอบทันที
เพราะของที่อยู่ตรงหน้า…คือ “ขนมที่จี้หนานเคอเคยชอบ”
แต่ฮูหยินจี้ก็เอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล
“ข้าจะนำไปให้หนานเคอเจ้าค่ะ นางอยู่ที่สำนักชี ย่อมลำบากไม่น้อย”
“อย่างน้อย…ได้กินของที่ชอบ ก็ยังพอทำให้นางดีใจขึ้นบ้าง”
คำว่า “ลำบาก” ทำให้องค์ชายสามขมวดคิ้วทันที
“นางบอกข้าว่า…นางอยู่สบาย”
เสียงเขาเริ่มหนักขึ้น
“นางเขียนจดหมายมาบอกเอง ว่าทุกอย่างดีหมด”
ฮูหยินจี้ก้มหน้าลงเล็กน้อย
รอยยิ้มบาง ๆ คล้ายฝืนใจ
“บางครั้ง…คนเราก็ไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วงเจ้าค่ะ”
คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ กรีดลงกลางใจ
องค์ชายสามเริ่มใจไม่สงบ
—
“ฮูหยินหมายความว่า…นางไม่สบายจริงหรือ?”
เสียงเขารีบร้อนขึ้นทันที
“นางเขียนว่าอยู่สบายทุกวัน มีทั้งเดินเล่น ดูภูเขา วาดภาพ…”
“จะเป็นไปไม่ได้ได้อย่างไร?”
ฮูหยินจี้ถอนหายใจเบา ๆ
แววตานางดูเศร้าลงทันที
“ท่านเชื่อเพียงจดหมายหรือเจ้าคะ?”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ
“ในสำนักชี นางต้องทำงานทุกอย่างเองเจ้าค่ะ”
“หาบน้ำ ฟืน ซักผ้า ทำอาหาร…แม้แต่พักยังไม่มีเวลา”
“เหล่าผู้ถือศีลยังกล่าวหาว่านางไม่เหมาะสม ลงโทษให้สวดคัมภีร์ทั้งวัน และกินเพียงมื้อเดียว”
“นางอยู่ที่นั่น…ลำบากกว่าที่ใครคิดมากนักเจ้าค่ะ”
—
องค์ชายสามนิ่งไปทันที
คำพูดทั้งหมดเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ
“ไม่จริง…”
เสียงเขาเบาลงอย่างไม่รู้ตัว
“นาง…ไม่เคยบอกข้าเช่นนั้นเลย”
ฮูหยินจี้ยิ้มบาง ๆ แต่แฝงความเจ็บปวด
“เพราะนางไม่อยากให้ท่านเป็นห่วงเจ้าค่ะ”
“เด็กคนนั้น…ชอบเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวเสมอ”
—
องค์ชายสามกำหมัดแน่น
ความอบอุ่นเมื่อครู่ที่เขาเพิ่งได้รับจากจดหมาย…
เหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
“ถ้าเช่นนั้น…”
เสียงเขาต่ำลง
“คนที่นางเขียนมาบอกว่า ‘สบายดี’ คือโกหกหรือ?”
ฮูหยินจี้ไม่ตอบตรง ๆ
เพียงก้มหน้า
“ข้าเป็นเพียงผู้ดูแลนางมาตั้งแต่เล็ก”
“สิ่งที่ข้าพูด…ก็เพียงเพราะเป็นห่วงนางเท่านั้น”
—
องค์ชายสามยืนนิ่งอยู่กลางถนน
ลมเย็นพัดผ่าน
แต่ในใจเขากลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด
—
“ขอข้าเถอะเจ้าค่ะ”
ฮูหยินจี้เอ่ยเบา ๆ อีกครั้ง
“ข้าอยากเอาไปให้นาง…อย่างน้อยก็เป็นของที่นางเคยชอบ”
ครั้งนี้องค์ชายสามไม่ขัด
เขายกมือขึ้นเล็กน้อย
“เอาไปเถอะ”
เสียงนั้นแห้งลงอย่างเห็นได้ชัด
—
เขาไม่ได้สนใจขนมอีกต่อไป
เพราะในหัวเขามีเพียงเรื่องเดียว
—จี้หนานเคออยู่ลำบากจริงหรือ?
และถ้าเป็นเช่นนั้น…
เหตุใดนางถึงไม่เคยบอกเขาเลยแม้แต่คำเดียว?
—
เขาหันหลังเดินจากไปเงียบ ๆ
แต่ในใจ…เริ่มมีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
บางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป.
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a48b48d789acadf3cf462cf
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a48b4beee0c4dd34cc32534
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
