บทที่ 151
บัดนี้ แม้แต่เด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนคนหนึ่งก็ยังกล้ามาบีบบังคับเขาแล้ว!
หลี่เต๋อซุ่นกับกูกูเหยียนรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที
"ฝ่าบาท"
ทันใดนั้น ขันทีจากตำหนักทรงพระอักษรรีบวิ่งเข้ามารายงาน
"ท่านอ๋องหลี่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"
ฮ่องเต้เงียบงันไปครู่หนึ่ง
สกุลจี้ยังมีประโยชน์ต่อพระองค์มาก เวลานี้ยังไม่อาจทอดทิ้งได้ เรื่องนี้จำเป็นต้องคิดหาทางอีกครั้ง
ฮ่องเต้ลุกขึ้นพลางตรัสว่า
"เสด็จแม่ หม่อมฉันขอออกไปสักครู่"
---
ท่านอ๋องหลี่เข้าวังมาเพราะเรื่องสกุลจี้สวมรอยแต่งงาน
กู้จือจั๋วยืนอยู่บนกำแพงประตูอู่เหมิน มองเห็นอีกฝ่ายรีบร้อนเดินผ่านไปด้วยตาตนเอง
นางไม่ได้รีบร้อนแม้แต่น้อย
เพียงใช้นิ้วลูบคลำไม้ตีกลองร้องทุกข์ในมืออย่างใจเย็น
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ถูกนางเกลี้ยกล่อมให้กลับจวนไปแล้ว
แต่จี้หนานเค่อยังตามมาด้วย
ครั้งนี้นางไม่ได้พูดอีกว่าจะ "ไม่กลับ" เช่นก่อนหน้านี้ ต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สนใจ นางก็ยังตามกลับเข้าเมืองหลวง แล้วก็ตามมาจนถึงประตูอู่เหมิน
สกุล
ฮูหยินจี้ถูกมัดติดอยู่กับกลองร้องทุกข์
จี้หนานเค่อจึงทำได้เพียงเฝ้าอยู่ข้างกายผู้เป็นป้า
ทหารที่อยู่โดยรอบต่างทอดสายตามายังนางเป็นระยะ
นับตั้งแต่ข้ามมายังโลกนี้ นางไม่เคยต้องตกอยู่ในสภาพน่าอับอายถึงเพียงนี้มาก่อน
"น้องหญิงจือจั๋ว..."
จี้หนานเค่อเอ่ยเสียงเบา
"ปล่อยให้ท่านป้าของข้าลงไปนั่งพักในรถม้าก่อนเถิด อย่างไรนางก็เป็นผู้อาวุโสของเจ้า เจ้า..."
"ไสหัวไป"
จี้หนานเค่อถึงกับอึ้ง
"..."
กู้จือจั๋วปรายตามองนางอย่างเย็นชา
"คุณหนูจี้ อย่ามั่วเรียกญาติกับข้า"
"เจ้ามีคุณสมบัติพอจะเรียกข้าว่า 'น้องหญิง' หรือไม่ ยังไม่แน่ว่าเลย"
"เค่อเอ๋อร์!"
เสียงคนดังมาก่อนตัวจะมาถึง
เซี่ยจิ่งวิ่งพรวดขึ้นมาจากด้านล่างหอประตูอู่เหมิน
ในสายตาของเขาไม่มีผู้ใดเลย
มีเพียงจี้หนานเค่อผู้เดียว
เขาโผเข้าไปกอดนางไว้แน่น
"เค่อเอ๋อร์... ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าอีกครั้ง!"
จี้หนานเค่อค่อย ๆ ผลักเขาออก
"องค์ชาย... อย่าทำเช่นนี้เลย"
"น้องหญิงนาง..."
สายตาที่อดกลั้นของนางเหลือบไปทางกู้จือจั๋ว
เซี่ยจิ่งจึงหันไปมองตาม
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ออกหน้าปกป้องหญิงคนรัก กู้จือจั๋วก็แค่นเสียงเย็นออกมาหนึ่งครั้ง
"หึ"
เซี่ยจิ่งตัวสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ
น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวก็อ่อนลงทันที
"คุณหนูใหญ่กู้... เสด็จพ่อมีพระราชโองการแล้ว ท่านกงกงหลี่คงใกล้จะมาถึง"
เซี่ยจิ่งออกจากวังมาพร้อมกับหลี่เต๋อซุ่น
หลี่เต๋อซุ่นก็ไม่ได้ชักช้า ไม่นานก็ตามขึ้นมายังหอประตูอู่เหมิน พร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
"คุณหนูใหญ่กู้"
กู้จือจั๋วคารวะตอบ
"ท่านกงกงหลี่"
"รับพระราชโองการ"
หลี่เต๋อซุ่นชูพระราชโองการสีเหลืองอร่ามขึ้นด้วยสองมือ
พระราชโองการฉบับนี้... มีไว้สำหรับฮูหยินจี้
ดวงตาของจี้ซื่อพลันส่องประกายแห่งความหวัง
ร่างกายที่อ่อนแรงค่อย ๆ เหยียดตรงขึ้น
ทว่า...
เมื่อหลี่เต๋อซุ่นประกาศว่า
"...จีรั่ว ให้ดำรงฐานะอิ้งเชี่ย และถอดถอนบรรดาศักดิ์ฮูหยินแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง..."
แสงแห่งความหวังในดวงตาของนางก็ดับวูบลงในทันที
ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้น
อิ้งเชี่ย?
มุมปากกู้จือจั๋วยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
หึ...
คิดวิธีเช่นนี้ออกมาได้จริง ๆ
พระราชโองการระบุชัดว่า ผู้ที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้จวนเจิ้นกั๋วกงคือ จี้หยวนชู
และในวันออกเรือน จี้หยวนชูได้ปฏิบัติตามธรรมเนียมโบราณ พาน้องสาวฝาแฝด จีรั่ว ติดตามไปในฐานะ อิ้งเชี่ย หรืออนุผู้ติดตามเจ้าสาว
ใช้คำว่า อิ้งเชี่ย เป็นข้ออ้าง
แต่แท้จริงแล้ว...
ก็คือการลดฐานะของสกุลจี้จาก "ภรรยาเอก" ให้กลายเป็น "อนุ"
นับแต่นี้ไป
นางจะไม่ใช่ฮูหยินแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงอีกต่อไป
และต่อจากนี้
ระหว่างกู้จือจั๋วกับสกุลจี้ ก็จะไม่มีความสัมพันธ์ในฐานะแม่ลูกอีก
ตราบใดที่สกุลจี้ยังมีชีวิต
นางไม่จำเป็นต้องไปคารวะเช้าค่ำหรือปรนนิบัติยามเจ็บไข้
และเมื่อสกุลจี้ตาย
นางก็ไม่จำเป็นต้องไว้ทุกข์ให้อีกเช่นกัน
ครั้งนี้ฮ่องเต้ยอมถอยมากกว่าที่นางคาดไว้
พระองค์เลือกเพียงปกป้องตระกูลจี้เอาไว้
แต่กลับปล่อยให้สกุลจี้ถูกลดฐานะจากภรรยาเอกกลายเป็นอนุ
หรือว่า...
จะมีหลุมพรางอะไรซ่อนอยู่?
"...จบพระราชโองการ"
กู้จือจั๋วไม่ได้คุกเข่ารับพระราชโองการ
พูดให้ตรงก็คือ
พระราชโองการฉบับนี้เป็นเพียงผ้าผืนหนึ่งที่เอาไว้ปิดบังความอับอายเท่านั้น
ตระกูลจี้ไม่ได้ขัดพระราชโองการ
ผู้ที่แต่งจากเจียงหนานมายังจวนเจิ้นกั๋วกงก็ยังคงเป็นจี้หยวนชู
ส่วนจีรั่ว...
ก็เป็นเพียงอนุที่ติดตามเจ้าสาวมาเท่านั้น
จี้หนานเค่อถอนหายใจอย่างโล่งอก
อย่างน้อยผลลัพธ์เช่นนี้ก็ทำให้นางไม่ถูกพัวพันจนต้องรับโทษไปด้วย
โชคชะตาของนางยังคงดีดังเดิม
ทุกครั้งที่เหมือนจนตรอก ก็มักจะพบหนทางรอดเสมอ
หลี่เต๋อซุ่นประคองกู้จือจั๋วลุกขึ้นด้วยตนเอง ก่อนกล่าวว่า
"คุณหนูใหญ่กู้ วันนี้ฝ่าบาทได้รับรายงานด่วนจากชายแดนตะวันตก ระยะทางแปดร้อยลี้"
มาแล้ว...
กู้จือจั๋วแสดงสีหน้าประหลาดใจได้อย่างพอเหมาะพอดี
"หรือว่าชายแดนเกิดเรื่องด่วน?"
หลี่เต๋อซุ่นยิ้มอย่างยินดี
"แคว้นเหลียงยอมคืนอัฐิของท่านกั๋วกงแล้ว"
ทุกอย่างนี้...
ล้วนเป็นผลจากแผนการที่กู้จือจั๋ววางไว้ด้วยตนเอง
แต่ในเวลานี้
หัวใจของนางก็ยังเจ็บปวดราวกับถูกมีดนับพันเล่มกรีดแทง จนแทบหายใจไม่ออก
เซี่ยจิ่งซึ่งเมื่อครู่ยังเอาอกเอาใจจี้หนานเค่ออยู่ อดหันกลับมามองไม่ได้
เขาได้ยินนางถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนทั้งดีใจและเศร้าในคราวเดียว
"จริงหรือ?"
ริมฝีปากของนางคล้ายกำลังยิ้ม
แต่ในดวงตากลับไม่มีร่องรอยของรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย
หลี่เต๋อซุ่นถอนใจ
"เฮ้อ... ที่แท้อัฐิของท่านกั๋วกงตกอยู่ในมือชาวเหลียงมาตลอดหลายปี เพิ่งเมื่อปีก่อน ตอนที่แคว้นเหลียงเจรจาสัมพันธไมตรีกับต้าฉี จึงเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา"
"ฝ่าบาททรงเร่งรัดให้ชาวเหลียงส่งคืนอัฐิมาโดยตลอด แต่ก็ไม่กล้าบอกตระกูลกู้ เพราะเกรงว่าพวกท่านจะทุกข์ใจ"
"โชคดีที่ในที่สุดแคว้นเหลียงก็ตอบตกลง"
"เวลานี้อัฐิถูกส่งมาถึงเมืองอาอูเอ่อร์แล้ว"
"ทันทีที่ฝ่าบาททรงทราบข่าว ก็รับสั่งให้ข้ามารีบแจ้งคุณหนูใหญ่กู้ทันที"
"ฝ่าบาทยังตรัสอีกว่า หากตระกูลกู้ประสงค์ จะเดินทางไปรับท่านกั๋วกงกลับเมืองหลวงด้วยตนเองก็ได้"
กู้จือจั๋วคลายมือที่กำแน่นออกช้า ๆ
ในเวลานั้นเอง กู้เหลียวเหลียวซึ่งเพิ่งขึ้นมาบนหอประตูพร้อมกับกู้ไป๋ไป๋ ก็ได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี
นางเบิกตากว้างสุดขีด
ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
อัฐิ...
หาเจอแล้วหรือ?!
หลี่เต๋อซุ่นยื่นพระราชโองการในมือไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า
“ยังมีพระราชดำรัสรับสั่งด้วยวาจาจากฝ่าบาทอีกประการหนึ่ง... ฮูหยินน้อยสกุลจี้เข้าจวนเจิ้นกั๋วกงในฐานะ อิ้งเชี่ย (ภรรยารองที่ติดตามเจ้าสาวมาแต่งงาน) ของฮูหยินใหญ่สกุลจี้ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องยกฐานะให้เป็นภรรยาเอก”
ฮ่องเต้... ถึงกับยอมทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาจี้ซื่อเอาไว้จริง ๆ!
เช่นนั้นก็หมายความว่า ชาติที่แล้ว เป็นเพราะจี้ซื่อทรยศจวนเจิ้นกั๋วกงจริง ๆ หลังจากคนทั้งตระกูลกู้ถูกเนรเทศ มีเพียงนางกับกู้เหยียนเท่านั้นที่รอดพ้นโทษ ใช้ชีวิตสุขสบายบนความมั่งคั่งของตระกูลกู้ อาศัยเลือดและกระดูกของคนทั้งตระกูลกู้ แลกกับความรุ่งเรืองตลอดชีวิตของตนเอง
ช่างน่าชังนัก!
หัวใจของกู้จือจั๋วราวกับมีเลือดไหลหยดอยู่ตลอดเวลา แต่สีหน้ากลับไม่เผยอารมณ์ออกมาแม้แต่น้อย
“จวนกั๋วกงรับพระราชโองการ”
นางรับพระราชโองการไว้ในมือ มันหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักนับพันชั่ง
จี้ซื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน ร่างทั้งร่างสั่นไหวจนแทบยืนไม่อยู่
อนุ...
ไม่!
แล้วเหยียนเอ๋อร์เล่า?
เช่นนั้นเหยียนเอ๋อร์ก็มิกลายเป็นบุตรอนุหรอกหรือ!
แรงกระแทกทั้งหมดถาโถมเข้ามาราวกับโลหิตร้อนเดือดพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ นางอยากร้องเรียกหลี่เต๋อซุ่น นางมีคำพูดมากมายอยากเอ่ยออกมา
แต่ทุกถ้อยคำกลับติดอยู่ในลำคอ
นางอ้าปาก... แต่กลับหายใจไม่ออก
ในความเลือนราง จี้ซื่อเหมือนย้อนกลับไปเมื่อแปดปีก่อน
วันนั้น รถม้าพลิกคว่ำ
นางกับพี่สาวแท้ ๆ กลิ้งตกหน้าผาพร้อมกัน
นับว่ายังมีโชค ทั้งสองตกลงบนโขดหินที่ยื่นออกมา พี่สาวปลอบนางไม่ให้หวาดกลัว บอกว่าทางจวนจะต้องหาพวกนางพบในไม่ช้า
และในที่สุด คนจากจวนก็มาจริง ๆ
ตอนที่เชือกถูกหย่อนลงมา...
นางกลับราวกับถูกผีบังตา ผลักพี่สาวตกลงไป
นับแต่นั้นมา ทุกคืนทุกวัน นางไม่เคยมีความสงบสุขอีกเลย
ต่อมา เมื่อคณะรับเจ้าสาวจากเมืองหลวงมาถึง ความลับของนางก็ถูกเปิดเผย
นางหวาดกลัวเหลือเกิน
ถึงขั้นคิดว่า... สารภาพทุกอย่างออกไปเสียเถอะ
ใช้ชีวิตชดใช้ให้พี่สาวก็ยังดี
“ไม่เป็นไร... ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
เขาไม่ได้เปิดโปงนาง
กลับดึงนางออกมาจากความมืดมิด
เขาปรากฏตัวในชีวิตของนางราวกับเทพผู้ช่วยชีวิต
แต่บัดนี้...
ก็เป็นเขาอีกเช่นกัน
ที่ผลักนางลงสู่เหวลึกซึ่งมืดมิดยิ่งกว่าเดิม
ร่างของจี้ซื่อหมดสติล้มลงกับพื้นทันที
“ท่านป้า!”
ดวงตาของจี้หนานเค่อเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความคับแค้น ในที่สุดก็อดพูดไม่ได้
“เจ้าจะต้องทำถึงเพียงนี้จริง ๆ หรือ? ไม่คิดจะเหลือทางถอยไว้แม้แต่น้อย?”
กู้จือจั๋วหัวเราะเยาะอย่างท้าทาย
“ใช่”
“ไม่พอใจก็เก็บเอาไว้”
“จวนกู้... ข้าเป็นคนตัดสิน”
หลี่เต๋อซุ่นกระแอมเบา ๆ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“คุณหนูกู้ ฝ่าบาทมีรับสั่งว่า คุณหนูจี้เติบโตมาในจวนเจิ้นกั๋วกงตั้งแต่เล็ก ต่อไปก็ให้อาศัยอยู่ที่จวนเจิ้นกั๋วกงต่อไปก่อน”
กู้จือจั๋วไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด
จี้หนานเค่อจะได้เป็นพระชายาขององค์ชายสาม
นั่นคือสิ่งที่สวรรค์กำหนดไว้
หากตระกูลจี้ถูกลงโทษ จี้หนานเค่อก็ย่อมไม่มีทางได้เป็นพระชายาองค์ชายสาม
ดังนั้น...
จึงเกิดเรื่องจี้หยกชิ้นนั้นขึ้น
โชควาสนาอันแข็งแกร่งของจี้หนานเค่อ ราวกับเป็นผู้ส่งหลักฐานมาไว้ในมือนางด้วยตัวเอง เพื่อรักษาตระกูลจี้เอาไว้
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
หากจี้หนานเค่อเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้บิดามารดา ก็ไม่มีวันคู่ควรกับองค์ชายสาม
แต่หากมีฐานะเป็น “คุณหนูญาติของจวนเจิ้นกั๋วกง” ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
เพียงสถานะนี้ ก็ทำให้นางมีคุณสมบัติเข้าชิงตำแหน่งพระชายาองค์ชายสามได้แล้ว
กู้จือจั๋วคาดว่า หากตนฝืนขับไล่อีกฝ่ายออกจากจวนในตอนนี้ จะต้องเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เป็นแน่
ตราบใดที่ยังไม่มีการเตรียมการที่รัดกุมเพียงพอ
กู้จือจั๋วจะไม่ยอมให้เกิดตัวแปรใด ๆ ทั้งสิ้น
แต่คำว่า “คุณหนูญาติ” กับ “คุณหนูญาติ” นั้น...
ก็ใช่ว่าจะเหมือนกันเสียทีเดียว
“เพคะ เชิญท่านหลี่กงกงกราบทูลฝ่าบาทด้วยว่า หม่อมฉันจะปฏิบัติตามพระราชดำริทุกประการ”
เมื่อเห็นว่านางตอบรับอย่างง่ายดาย หลี่เต๋อซุ่นก็โล่งใจ
พูดตามตรง คุณหนูกู้ผู้นี้ปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพมาโดยตลอด
ส่วนเวลาปฏิบัติต่อคนอื่นนั้น...
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ!
หลี่เต๋อซุ่นเพิ่งเหม่อไปเพียงครู่เดียว ก็เห็นคุณหนูกู้ผู้ "ไม่ค่อยสุภาพกับคนอื่น" เดินตรงไปหาจี้หนานเค่อ
ยังไม่ลืมหันมายิ้มให้เขาพลางกล่าวว่า
“ท่านหลี่กงกงวางใจได้ คุณหนูจี้อย่างไรก็เป็นหลานแท้ ๆ ของจี้อี๋เหนียง”
“แต่...”
กู้จือจั๋วยกมือขึ้นตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ
“ต่อแต่นี้ไป เจ้าควรเข้าใจฐานะของตัวเองเสียใหม่”
“ตอนนี้เจ้าไม่ใช่หลานของฮูหยินกั๋วกงอีกแล้ว”
“แต่เป็นหลานของอนุ”
“ต่อไปก็อย่าได้มาส่งเสียงเอะอะโวยวายต่อหน้าข้าอีก”
“เจ้าจะเลือกเป็นคุณหนูจี้ดี ๆ ต่อไปก็ได้ จวนกู้ไม่ได้ขาดข้าวเพิ่มอีกชามให้เจ้ากิน”
“หรือไม่ก็...”
“ไสหัวไป”
“ออกไปจากจวนกู้ของข้า แล้วค่อยไปวางอำนาจในฐานะคุณหนูจี้ที่ไหนก็เชิญ”
ม่านตาของจี้หนานเค่อหดวูบ เต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เมื่อมาอาศัยชายคาผู้อื่น ก็ต้องรู้จักกฎของคนอาศัย เข้าใจหรือไม่... คุณหนูจี้”
หลี่เต๋อซุ่น “...”
เขายกมือเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่บนหน้าผาก
ไม่ไว้หน้าใครจริง ๆ...
สีหน้าของจี้หนานเค่อเปลี่ยนไปมา ร่างบางโอนเอนเล็กน้อย
ความอัปยศอดสูพลันทะลักขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
นางยอมรับว่าตอนนี้ตนอาศัยอยู่ใต้ชายคาผู้อื่น
แต่ก็ใช่ว่ากู้จือจั๋วจะมีสิทธิ์เหยียดหยามนางเช่นนี้
กู้จือจั๋วตั้งใจจะเป็นศัตรูกับนางอย่างถึงที่สุด
แม้แต่เซี่ยจิ่ง ผู้ที่พร่ำบอกว่าในชีวิตนี้รักเพียงนางผู้เดียว ก็ยังไม่ออกหน้าปกป้องนาง
กลับยืนหันหลังให้กู้จือจั๋ว พูดแต่คำไร้ความหมาย
“เค่อเอ๋อร์... อย่าไปมีเรื่องกับนางเลย”
เซี่ยจิ่งอยากบอกนางเหลือเกินว่ากู้จือจั๋วเป็นคนเลวร้ายเพียงใด
และที่สำคัญ...
นางลงมือชกต่อยคนจริง ๆ!!
เค่อเอ๋อร์ทั้งบริสุทธิ์และจิตใจอ่อนโยน
ไม่มีทางสู้กู้จือจั๋วได้แน่นอน!
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4a76bf8883a78e7f1ca54a
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4a88ce8883a78e7f2844a4
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
