5 ก.ค. เวลา 19:02 • ความคิดเห็น

ในห้างใหญ่ใจกลางกรุงที่ผู้คนผลุกผล่านไปมา รู้หรือไม่มีมุมนึง หลังเตาในครัวเล็กๆที่กำลังทำอาหารอย่างตั้งใจ แม้การอยู่หน้าเตาจะร้อนมากก็ตาม พนักงานที่ถูกกดดันจากลูกค้ามากมาย ในวันหยุดสุดสัปดาห์

พนักงานที่ถูกกดดันจากการเร่งเร้าของลูกค้า ที่ต้องแบกรับคำแย่ๆมากมาย แต่ยังคงต้องยิ้มและตอบรับไปว่า
สักครู่นะคะคุณลูกค้า วันนี้ออเดอร์เยอะมากเลยค่ะ
พนักงานร้านราเมง
เจอคนเข้าใจก็ดีไป แต่ในสังคมเรายังคงมีคนแย่ๆที่คิดว่าการมาห้าง คือการที่ต้องได้รับบริการที่ดีที่สุด ไม่สนว่าคนข้างหลังจะหัวหมุนกับการทำออเดอร์มากแค่ไหน การที่ต้องทำงาน 8-10 ชั่วโมงโดยอาจมีเวลาพักเพียง 1 ชั่วโมง จานอาหารในห้างราคาเท่ากันแต่ทำไมชีวิตคนกินกับคนทำถึงต่างกันลิบลับ แล้วคิดว่ามันเป็นงานที่มีคุณภาพแล้วหรือยัง ?
ภาวะการขาดแคลนพนักงานในระบบการบริการในตอนนี้ เพราะเกิดจากการที่ทุกคนเมินเฉยต่อเรื่องเล็กๆเหล่านี้ ทำให้พนักงานเกิดภาวะหมดไฟ และร่างกายที่พังทลายและต่อไปจะทำให้ห้างกลายเป็นสถานที่ที่แสดงถึงความเหลื่อมล้ำในสังคมได้ชัดที่สุด การที่เราจะกล่าวคำขอบคุณหรือยิ้มขณะที่รับอาหารที่เราสั่งมามันไม่ใช่สิ่งที่ยากเกินกว่าที่เราจะทำได้ แต่ถ้าเราทำจะเป็นการให้กำลังใจพนักงานที่เขาเหน็ตเหนื่อยทั้งวันแลกกับค่าแรงขั้นต่ำ ที่ได้รับ ยิ้มวันละนิดจิตแจ่มใส.
โฆษณา