“หนองจอก” กรุงเทพฯ ในมุมที่รถสาธารณะยังไปไม่ถึง
เช้าวันธรรมดาที่หนองจอก ถนนเงียบจนน่าใจหาย มีแค่มอเตอร์ไซค์กับรถกระบะแล่นผ่านเป็นระยะ นานๆ ทีถึงจะเห็นรถสองแถวโผล่มาสักคัน เอ้า…นี่มันเขตกรุงเทพฯ นะ ไม่ใช่ต่างจังหวัด แต่ทำไมรถเมล์หรือรถไฟฟ้าไม่แม้แต่จะแวะผ่านมาให้เห็นเงา ความเงียบแบบนี้แหละที่ทำให้อดถามไม่ได้ว่า คนที่นี่เอาชีวิตรอดกันยังไงในแต่ละวัน
หนองจอกอาจถูกมองเป็นแค่อีกเขตธรรมดาของกรุงเทพฯ แต่ข้อจำกัดเรื่องขนส่งสาธารณะที่นี่ตีแผ่ความเหลื่อมล้ำในเมืองเดียวกันแบบไม่ต้องเดาใจ เพราะการเดินทางคือสิทธิในการเข้าถึงโอกาส ตรงกับ SDG ข้อ 11.2 เรื่องการเข้าถึงระบบขนส่งอย่างเท่าเทียม ฟังดูสวยหรูในกระดาษ แต่ของจริงคนละเรื่องกันเลย
หนองจอกยังคงกลิ่นอายชนบทเต็มร้อย ถนนกว้าง บ้านเรือนไม่แออัด ฟังดูน่าอยู่ใช่ไหม แต่ความสงบนั้นแลกมาด้วยการต้องพึ่งรถส่วนตัวแทบทุกครัวเรือน ใครมีรถก็รอด ใครไม่มีก็ต้องดิ้นรนเอง เพราะรถสองแถวหรือมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่พอมี ห่างไกลคำว่าครอบคลุมเหมือนเขตชั้นในที่รถไฟฟ้าวิ่งผ่านแทบทุกหัวมุม
ช่วงเช้าถนนสายหลักในหนองจอกแน่นไปด้วยนักเรียนและคนทำงานที่ยืนรอรถจนขาแทบชา บางคนต่อรถหลายทอด ควักเวลาเป็นชั่วโมงเพื่อไปให้ถึงโรงเรียนหรือที่ทำงาน ทั้งที่อยู่ในเมืองเดียวกันกับเขตที่รถไฟฟ้าครอบคลุมจนแทบไม่ต้องเดิน
ชาวบ้านคนหนึ่งพูดตรงจนสะเทือนใจว่า “บางวันถ้ารถมาช้า ก็ไปเรียนสาย หรือบางครั้งต้องเสียเงินต่อรถเพิ่ม เพราะไม่มีทางเลือกอื่น” ประโยคสั้นๆ นี้บอกทุกอย่าง ที่นี่การเดินทางไม่ใช่แค่เสียเวลา แต่เสียทั้งเงินและโอกาสที่ควรได้เท่าคนเมืองชั้นใน
ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือ หนองจอกเป็นเขตที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพมหานคร แต่กลับมีข้อจำกัดด้านขนส่งสาธารณะโหดที่สุดเขตหนึ่ง ผู้สูงอายุไปโรงพยาบาลก็ลำบาก นักเรียนเข้าถึงโรงเรียนก็ยากขึ้น นี่คือความเหลื่อมล้ำในเมืองที่หลายคนชอบพูดว่าเจริญแล้ว
ปัญหานี้สั่งสมจากการพัฒนาที่เทน้ำหนักให้เขตชั้นในมากกว่าพื้นที่รอบนอกมาตลอด บวกกับพื้นที่หนองจอกที่กระจายตัวกว้างจนวางเส้นทางขนส่งยาก แต่ไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้ แนวทางที่พอเสนอได้คือเพิ่มรถโดยสารสายรอง หรือระบบ feeder เชื่อมซอกซอยเข้ากับเส้นทางหลัก ให้เข้าถึงระบบใหญ่ได้จริง ตามแนวทาง SDG 11.2 ไม่ใช่แค่พูดไว้ในเอกสาร
แม้หนองจอกจะเป็นส่วนหนึ่งของกรุงเทพมหานครไม่ต่างจากเขตอื่น แต่ข้อจำกัดด้านขนส่งสาธารณะตีแผ่ความเหลื่อมล้ำเชิงโครงสร้างที่กระทบโอกาสในชีวิตของผู้คนแบบตรงๆ การพัฒนาเมืองที่แท้จริงไม่ควรวัดกันแค่ความเจริญของศูนย์กลาง แต่ต้องสร้างโอกาสที่เท่าเทียมให้ทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ใจกลางเมืองหรือสุดเขตชายขอบแบบหนองจอก ถนนทุกสายควรพาคนไปถึงโอกาสได้เท่ากันหมด ไม่ใช่ปล่อยให้บางเขตนั่งรอรถอยู่ข้างถนนอย่างโดดเดี่ยว
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
