เรื่องนี้คือตำนาน
หลี่ฮั่นเสียง วันแรกที่ฮ่องกง ถึงฮ่องกงปุ๊บ...หมดตัวปั๊บ
..เมืองที่คนใจดีมีราคา
-5-
“ฮั่นเสียง คุณมัวทำอะไรอยู่ ถึงฮ่องกงแล้วนะ”
เสียงเรียกของเกาไห่ซานปลุกหลี่ฮั่นเสียงให้หลุดออกจากห้วงแห่งความทรงจำที่เพื่อนๆ ในเซี่ยงไฮ้จัดงานเลี้ยงอำลาให้ทั้งหลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซาน เมื่อพวกเขารวมรวมความกล้ามาเผชิญโลกใบใหม่ที่มีชื่อว่าฮ่องกง เบื้องหน้าหลี่ฮั่นเซียงคือโลกใหม่ที่สวยงามและคึกคัก เขารีบหยิบกระเป๋าเดินทางและสะพายไว้บนไหล่ ภายในมีผ้าห่มนวมที่แม่ของเขาเย็บให้ใต้แสงไฟเมื่อเขาออกจากปักกิ่งไปเรียนที่เซี่ยงไฮ้ และผ้าห่มทอมือลายดอกไม้สีฟ้าขาว
จากนั้นได้เดินตามเกาไห่ซานร่วมกับชายหญิงคนอื่นๆ ที่เดินทางมาจากเซี่ยงไฮ้เข้าสู่ดินแดนฮ่องกง ดินแดนที่ปกครองโดยบริติช เบื้องหน้าเขาคือโลกใหม่อันแปลกตา เต็มไปด้วยสีสันและความคึกคัก
“นี่มันฮ่องกงแน่หรือ ไห่ซาน ฉันรู้สึกเหมือนมาอยู่ต่างประเทศเลย”
เมื่อทั้งสองปรากฏตัวบนถนนสายหนึ่งที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน หลี่ฮั่นเสียงอดอุทานไม่ได้ สองฟากถนนแคบ ๆ เต็มไปด้วยร้านค้าขนาดใหญ่และเล็กอัดแน่นอยู่ติดกัน ป้ายร้านสารพัดรูปแบบทำให้ผู้มาใหม่มองจนตาลาย ยังมีป้ายไฟนีออนหน้าร้านอาหารและภัตตาคารที่ทำให้เขาประหลาดใจไม่แพ้กัน ราชาก๋วยเตี๋ยวหลอด ราชาผัดหมี่ ร้านโจ๊กเจ้าดัง ปาท่องโก๋ ราชาอาหารกวางตุ้ง ราชาอาหารเสฉวน ไก่มงคลร่ำรวย ชุดอาหารตะวันตกแบบอังกฤษเต็มรูปแบบ และอื่นๆ อีกมากมาย
สิ่งเหล่านี้ทำให้ภาพถนนในฮ่องกงดูเป็นส่วนผสมประหลาด ระหว่างจีนกับตะวันตก จนไม่เหมือนทั้งสองฝ่ายอย่างแท้จริง
ทันใดนั้นมีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง
“เฮ้ พวกคนเซี่ยงไฮ้ จะไปไหนกัน” หลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซานกำลังถือกระเป๋าเดินมองซ้ายมองขวาอยู่ท่ามกลางฝูงชน เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็รีบหันกลับไปมอง คนพูดคือชายลากรถสามล้อคนหนึ่ง เขายืนเท้าเอวอยู่หน้ารถของตนเอง เห็นได้ชัดว่าแอบสังเกตสองหนุ่มมาพักใหญ่แล้ว เวลานี้เขามั่นใจว่าคนหนุ่มทั้งสองเพิ่งมาถึงฮ่องกงเป็นครั้งแรก และไม่มีญาติพี่น้องหรือคนรู้จักอยู่ใกล้ตัว
เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าและกางแขนทั้งสองออก หลี่ฮั่นเสียงกำกระเป๋าแน่นขึ้นทันทีด้วยความระมัดระวัง ไม่ยอมตอบคำถาม แต่เกาไห่ซานกลับรีบส่งยิ้มให้ชายแปลกหน้า
“คุณครับ พวกเราไม่ใช่คนเซี่ยงไฮ้ เราเป็นนักเรียนจากเป่ยผิง ครั้งนี้มาฮ่องกงเพื่อมาตามหาเพื่อนครับ...”
ดวงตาของชายคนนั้นวาวขึ้นทันที ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างออก
“มาตามหาเพื่อนหรือ ดีเลย ” เขาพูดอย่างกระตือรือร้น
“เพื่อนของพวกคุณอยู่ที่ไหนล่ะ บอกผมมาได้เลย ผมจะพาพวกคุณไปส่งถึงบ้านเพื่อนอย่างปลอดภัย ดีไหม"
“ดีสิครับ ดีมากเลยครับ”
เกาไห่ซานกำลังกังวลพอดี จึงรีบกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เพียงแต่เราไม่รู้ว่าควรไปหาเพื่อนสองคนที่คุณเสิ่นแนะนำไว้ที่ไหนเท่านั้นเอง”
ชายคนนั้นถามทันที “อ้อ มีเพื่อนอยู่ฮ่องกงงั้นหรือ อย่างนั้นก็ต้องมีที่อยู่สิ” คราวนี้หลี่ฮั่นเสียงจึงหยิบจดหมายแนะนำตัวจากผู้กำกับเสินฟู่ออกมา
ชายลากรถรับไปดู ทันทีที่เห็นข้อความบนซองว่า “ถึง หวังฮ่าว บริษัทต้าจงหัวภาพยนตร์ ถนนเป่ยตี้ เกาลูน” เขาก็ร้องขึ้นอย่างดีใจ
“อ้อ เพื่อนของพวกคุณคือหวังฮ่าว ดาราชื่อดังที่ใครในฮ่องกงก็รู้จักนี่เอง หาตัวเขาไม่ยากหรอก แต่เขาอยู่เกาลูนนะ ไกลจากเกาะฮ่องกงพอสมควร ถ้าพวกคุณจะไปเกาลูน ผมพาไปได้ หรือไม่ก็ไปหาโรงแรมที่พักก่อน”
หลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซานเพิ่งมาถึงฮ่องกง ไม่มีญาติ ไม่มีเพื่อน อยู่ในสภาพมืดแปดด้าน เมื่อมีคนอาสานำทาง พวกเขาจึงดีใจเสียยิ่งกว่าอะไร อยากให้ชายผู้นี้พาไปพบหวังฮ่าวโดยเร็วที่สุด แต่ธรรมเนียมของชาวเป่ยผิงเมื่อจะไปพบใครจะต้องอาบน้ำแต่งกายให้เรียบร้อยก่อน ชายลากรถนำสัมภาระของทั้งสองไปวางบนรถสามล้อของตน แล้วพาพวกเขาเดินอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ออกจากถนนอันแออัดนั้น จนมาถึงท่าเรือ
หลี่ฮั่นเสียงมองออกไปข้างหน้าเห็นผืนน้ำของอ่าววิกตอเรียกว้างไกลสุดสายตา มีเรือสินค้าจากอังกฤษ อเมริกา ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น แล่นผ่านไปมาไม่ขาดสาย อีกฟากหนึ่งของทะเลคือฝั่งเกาลูนอันเลื่องชื่อ
“นั่นไง ที่ๆ พวกคุณจะไป” ชายลากรถชี้มือให้ดู “แต่จะข้ามทะเลต้องนั่งเรือเฟอร์รีนะ ต้องซื้อตั๋ว” เขาพาหลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซานไปยังท่าเรือ ส่งทั้งคู่ขึ้นเรือเฟอร์รีลำหนึ่ง จากนั้นยังตามไปส่งถึงเกาลูน แล้วยังเรียกแท็กซี่คันเล็กคันหนึ่งมา ตัวเขาเองก็เบียดขึ้นไปนั่งในรถกับสองหนุ่มอีกด้วย แท็กซี่แล่นมุ่งหน้าไปทางจิมซาจุ่ยอย่างรวดเร็ว
หลี่ฮั่นเสียงมองผ่านหน้าต่างออกไป เขาพบว่าแม้เกาลูนจะไม่หรูหราเท่าเกาะฮ่องกง แต่ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอังกฤษที่ตั้งอยู่ทั่วไป ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนมาอยู่ในโลกที่แปลกใหม่เช่นกัน
“ถึงแล้ว” ก่อนที่รถแท็กซี่จะหยุดสนิท ชายลากรถที่ติดตามมาส่งถึงที่ก็เร่งให้หลี่ฮั่นเซียงและเกาไห่ซานลงจากรถอย่างใจร้อน แม้ว่าหลี่ฮั่นเซียงจะสงสัยในตัวชาย "ใจดี" คนนี้มานานแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อเขามาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามความต้องการของคนลากรถ ชายคนนั้นชี้ไปที่อาคารสไตล์อังกฤษริมถนนและพูดกับหลี่ฮั่นเซียงและเกาไห่ซานว่า "นี่คือโรงแรมนาธานที่มีชื่อเสียงในเกาลูน ทำไมพวกคุณสองคนไม่พักที่นี่ก่อนล่ะ"
เมื่่อเห็นอาคารของโรงแรมที่ดูหรูหราโอ่อ่า ด้านหน้ามีรถยนต์และรถลากจอดเรียงรายอยู่มากมาย หลี่ฮั่นเสียงก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เขาพึมพำว่า “คุณครับ พวกเราเป็นเพียงนักเรียนยากจน มาฮ่องกงเพื่อหางานทำ จะไปกล้าพักโรงแรมที่คนร่ำรวยมาพักได้อย่างไร” เกาไห่ซานก็รีบเสริมว่า “ใช่ครับ เงินค่าเดินทางที่พวกเรามีติดตัวมานั้น เพื่อน ๆ ช่วยกันรวบรวมให้ก่อนออกเดินทางอย่างยากลำบาก พวกเราควรหาที่พักราคาถูกหน่อยจะดีกว่า” ทันใดนั้น สีหน้าของคนลากรถก็เปลี่ยนไป
“พวกบ้านนอกเอ๊ย นี่พวกแกไม่มีเงินเหรอเนี่ย"เขาพูดอย่างหงุดหงิด “คนเหนืออย่างพวกแกจนถึงขนาดนี้เลยหรือ แต่รู้อะไรกันบ้าง ทั้งเกาลูนไม่มีที่ไหนสบายกว่าที่นี่แล้ว และค่าโรงแรมก็ไม่ได้แพงอย่างที่คิด ผมบอกให้พักที่นี่ ก็พักที่นี่เถอะ จะพูดมากทำไม” เขาพูดพลางผลักทั้งสองคนผ่านประตูกระจกหมุน เข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรม หลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซานเห็นอีกฝ่ายเริ่มแสดงท่าทีก้าวร้าว จึงรู้ว่าคงเถียงไม่ได้ สุดท้ายจึงยอมปล่อยให้เขาเป็นผู้จัดการจองห้องพัก
แต่เมื่อคิดค่าใช้จ่ายเสร็จ ทั้งสองจึงรู้ตัวว่าถูกหลอกเสียแล้ว ค่าใช้จ่ายตั้งแต่ค่าขนสัมภาระจากเกาะฮ่องกง ค่าตั๋วเรือข้ามฟาก ค่ารถแท็กซี่ รวมถึงค่าห้องพักโรงแรม ล้วนถูกบวกราคาเพิ่มเข้าไปมาก เพียงวันแรกที่มาถึงฮ่องกง เงินทุนทั้งหมดที่พวกเขาเตรียมไว้สำหรับเริ่มต้นชีวิตใหม่ก็หายไปกว่าสองในสาม กล่าวอีกอย่างก็คือ เงินที่เหลือติดตัวมาเหลือน้อยเต็มที
............
ในช่วงเย็นวันเดียวกัน หลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซานได้เดินทางไปยังหอพักพนักงานของบริษัท ต้าจงหัวภาพยนตร์ หรือเกรทไชน่า ที่นั่น พวกเขาได้พบกับหวังฮ่าว เพื่อนของผู้กำกับเสิ่นฟูผู้เป็นนักแสดงชื่อดังของฮ่องกง หวังฮ่าวที่ปรากฏตัวต่อหน้าหลี่ฮั่นเสียง เป็นคนมีอัธยาศัยดี เปิดเผย และเป็นกันเองอย่างยิ่ง ไม่มีมาดหรือท่าทีของดาราผู้มีชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย
ก่อนเดินทางมาฮ่องกง หลี่ฮั่นเสียงรู้จักหวังฮ่าวจากนิตยสารภาพยนตร์มานานแล้ว เขาเคยชื่นชมรูปร่างสูงสง่าและบุคลิกอันโดดเด่นของหวังฮ่าว จนรู้สึกว่าเป็นคนที่อยู่ห่างไกลเกินเอื้อม แต่เมื่อได้พบตัวจริง เขากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความเป็นมิตร หวังฮ่าวรินชาให้ทั้งสองคน ก่อนกล่าวว่า
“ผู้กำกับเสิ่นฟูเป็นทั้งอาจารย์และเพื่อนที่ผมนับถือ ใครก็ตามที่เขาแนะนำมา ผมก็ถือว่าเป็นเพื่อนของผมเช่นกัน พวกคุณพักอยู่ที่ไหน แล้วรู้สึกอย่างไรกับวันแรกที่ฮ่องกง อึดอัดบ้างไหม ที่พักสะดวกหรือเปล่า”
เกาไห่ซานรีบตอบ “สะดวกครับ สะดวกดี พวกเราเพิ่งมาถึงเกาลูนก็ไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำถ่างซานฉือเลย...”
หวังฮ่าวสะดุ้งตกใจทันที
“อะไรนะ เพิ่งมาถึงก็ไปถ่างซานฉือแล้วหรือ คุณหมายถึงโรงอาบน้ำที่อยู่หน้าโรงแรมนาธานนั่นน่ะหรือ โอยยยย ตายยย ที่นั่นไม่ใช่ที่ๆ พวกคุณควรไปเลย พวกคุณเพิ่งมาถึงฮ่องกงแท้ ๆ ทำไมถึงกล้าไปสถานที่แบบนั้น”
เกาไห่ซานงงและแก้เขินด้วยการหัวเราะแห้ง ๆ หลี่ฮั่นเสียงจึงเชิงอธิบายว่า “คุณหวังอาจไม่ทราบว่า คนเป่ยผิงอย่างพวกเรามีนิสัยอย่างหนึ่ง เมื่อเดินทางไปถึงเมืองใหม่ ก่อนจะไปพบเพื่อนหรือญาติ ต่อให้เงินเหลือน้อยแค่ไหน ก็ต้องอาบน้ำแะตัดผมให้เรียบร้อยเสียก่อน เพื่อจะได้ไปพบผู้คนในสภาพที่ดูสะอาดและเป็นระเบียบ เพราะฉะนั้น ก่อนมาหาคุณ พวกเราจึงแวะอาบน้ำก่อน แต่ไม่เคยนึกเลยว่าในโรงอาบน้ำแห่งนั้นจะมีผู้หญิงมาคอยบริการด้วย...”
หวังฮ่าวหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ผู้หญิงพวกนั้นคงรีดเงินพวกคุณจนหมดตัวเลยสินะ”
หลี่ฮั่นเสียงถอนหายใจ “คุณเดาไม่ผิดเลยครับ ตอนอยู่เป่ยผิงหรือเซี่ยงไฮ้ ผมก็เคยเข้าโรงอาบน้ำมาหลายแห่ง ตั้งแต่เจ้าของร้านจนถึงพนักงานขัดตัว ตัดเล็บ หรือบริการอื่น ๆ ล้วนเป็นผู้ชายทั้งหมด โรงอาบน้ำทางแผ่นดินใหญ่มีทั้งห้องรวมและบ่อน้ำรวม แต่ที่นี่ไม่เหมือนกันเลย ที่ถ่างซานฉือทุกคนมีห้องส่วนตัว และในทุกห้องก็มีผู้หญิงคนหนึ่งประจำอยู่”
หวังฮ่าวหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้ หลี่ฮั่นเสียงเล่าต่อว่า “ตอนแรกผมคิดว่าเธอแค่พาเข้าไปในห้องอาบน้ำ ใครจะรู้ว่าเธอไม่เพียงเปิดน้ำให้ แต่ยังจะช่วยถอดเสื้อผ้าให้อีก ผมอายมาก ไม่เคยคิดเลยว่าเพิ่งมาถึงฮ่องกงวันแรก ก็จะมีผู้หญิงเห็นร่างกายของผมเสียแล้ว พอเห็นผมทำตัวไม่ถูก เธอก็ผลักผมลงไปในอ่างอาบน้ำ จากนั้นยกขวดน้ำยาฆ่าเชื้อเดทตอลขึ้นมาถามว่า กลัวไหม ผมเข้าใจว่าเธอถามว่ากลัวน้ำยาหรือเปล่า จึงรีบโบกมือปฏิเสธ แต่เธอกลับคิดว่าผมตอบว่า ไม่กลัว แล้วก็เปิดฝาน้ำยาฆ่าเชื้อ เทลงอ่างน้ำของผมจนหมด”
หวังฮ่าวหัวเราะจนตัวสั่น หลี่ฮั่นเสียงส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “พอคิดเงินเสร็จ ผมแทบเป็นลม การอาบน้ำครั้งเดียวเสียเงินไปตั้งสามดอลลาร์ฮ่องกง พระเจ้าเถอะ” หวังฮ่าวหัวเราะอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนตบไหล่เขา
“เอาเถอะ ถือว่าเสียเงินซื้อบทเรียนก็แล้วกัน ฮ่องกงไม่เหมือนเซี่ยงไฮ้หรือเป่ยผิง หากไม่ระวัง ก็อาจตกหลุมพรางได้ทุกเมื่อ ผมแนะนำให้พวกคุณย้ายออกจากโรงแรมนาธานทันที ย้ายมาอยู่หอพักของบริษัทเราจะปลอดภัยกว่า เพราะโรงแรมนาธานอยู่ใกล้โรงอาบน้ำแห่งนั้นเกินไป ถ้าพวกคุณติดใจการไปอาบน้ำที่นั่นเมื่อไร เสียเงินยังเป็นเรื่องเล็ก แต่เสียอนาคตต่างหากที่น่ากลัว”
ภายใต้การจัดการของหวังฮ่าว หลี่ฮั่นเสียงและเกาไห่ซานจึงย้ายออกจากโรงแรมนาธาน และเข้าพักที่หอพักนักแสดงและพนักงานของบริษัทต้าจงหัวภาพยนตร์ เลขที่ 42 ถนนเป่ยตี้ ห้อง A2
ยี่สิบวันต่อมา
ด้วยการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากหวังฮ่าว ผู้กำกับเหวินอี้หมินจึงตัดสินใจมอบบทตัวประกอบเล็ก ๆ ให้แก่หลี่ฮั่นเสียง นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่ฮั่นเสียงก็ได้ก้าวเข้าสู่โลกภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ และกลายเป็นนักแสดงภาพยนตร์คนหนึ่งในที่สุด
แต่กระนั้นก็เป็นได้เพียงตัวประกอบ และรายได้ก็ไม่พอยาไส้ หนทางสู่ความฝันการเป็นดารามันไม่ง่าย และยิ่งไขว้คล้ายิ่งมองไม่เห็นทาง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
