สิ่งแรกที่ฉันสังเกตไม่ใช่ต้นไม้หรือทะเลสาบ แต่เป็นผู้คน คนที่วิ่งอยู่บนทางเดิน บางคนเดินออกกำลังกาย บางครอบครัวพาเด็กมาปั่นจักรยาน ขณะที่อีกหลายคนเลือกนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ มองดูคนเดินผ่านไปมา ไม่มีใครกำลังทำอะไรพิเศษ ทุกคนแค่ใช้เวลาของตัวเองในแบบที่อยากใช้

ฉันเห็นคนวิ่งในจังหวะของตัวเอง เด็กค่อย ๆ ปั่นจักรยานโดยมีผู้ปกครองเดินตามอยู่ไม่ไกล ผู้สูงอายุเดินคุยกันรอบสวน ส่วนบางคนเลือกนั่งพักเงียบ ๆ ใต้ต้นไม้ ภาพเหล่านี้ดูธรรมดา แต่ก็ทำให้เห็นว่า พื้นที่สาธารณะไม่ได้มีไว้เพื่อกิจกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง หากเปิดโอกาสให้ผู้คนใช้พื้นที่ร่วมกันในแบบที่แตกต่าง

ก่อนหน้านี้ ฉันเคยคิดว่าเมืองที่น่าอยู่คงเป็นเมืองที่มีการวางผังที่ดี มีถนนกว้าง หรือมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่พอได้มาเดินที่สวนหลวง ร.9 ความหมายของคำว่า “เมืองที่น่าอยู่” กลับชัดขึ้น เมืองที่ดีอาจไม่ใช่เมืองที่มีตึกสูงที่สุด หากเป็นเมืองที่ยังมีพื้นที่สาธารณะให้ผู้คนทุกวัยเข้าถึงได้ ได้ออกมาใช้ชีวิต พักผ่อน และใช้ประโยชน์ร่วมกันจริง ๆ