7 ก.ค. เวลา 10:08 • ปรัชญา

คิดถึงของคนบางคน

คนบางคนจากบ้านมานาน
คนบางคนจากมาไกลบ้าน
คนบางคนจากบ้านมาน๊านนาน
คนบางคนคิดถึงบ้านน้อยกว่า
คิดถึงคนที่บ้านทุกวันๆ
คิดว่าวันนึงจะกลับไปบ้าน
คิดว่าวันนึงจะกลับไปหา
คิดว่าวันนึงคงได้ย้อนกลับมา
คิดว่าวันนึงคงพร้อมหน้ากัน
สักวัน
บ้านไม่ได้เป็นแค่บ้านดอกในนั้นมีคนที่เรารักและห่วงใยกันอยู่
แล้ววันนึง
พ่อแม่แอบมาเยี่ยมฉัน
ไอ้ความคิดถึงทั้งหมดมัน
จึงหาย
เหมือนทุกคนและบ้าน
เดินทางมาตั้งไกล
เหมือนหัวใจที่โหยหาเหือดแห้งมาเสียเนิ่นนาน
นี่ละพ่อแม่
คือSafe Zone ความรู้สึกทของชีวิตที่อบอุ่นเสมอ
บางคนคิดว่า!
ฉันมองหน้าพ่อและแม่
พ่อและแม่มองหน้าฉัน
คนสามคนมองหน้ากัน
ในใจคิดเหลือเวลามอง
หน้ากันอีกสักกี่วัน
เมื่อเด็กพ่อจูงให้ฉันเดิน
พอโตพ่อแม่ไม่ได้ชี้นำให้ฉัน
เลือกทางเดินชีวิตไปไหน
พ่อแม่เพียงคอยให้กำลังใจ
อยู่ข้างและแม้กระทั่งอยู่
ข้างหลังตอนฉันจะหงาย
หลังล้มลงในวันที่อ่อนแอ
แม้เส้นทางจะเต็มไปด้วยขวากหนาม
เชื่อมั่นและจงอย่าได้หวั่นใจ
เพราะแม้จะไม่มีใครที่เคยรัก
ที่เคยห่วงใยกันอยู่แล้วก่ะยัง
จะมีคำว่า“ครอบครัว”อยู่เสมอ
Super Hero
เพราะชีวิตทุกคนไม่ใช่
Super HEROมีเจ็บมีปวด
มีสุขมีเศร้าระคนเคล้ากัน
ไปเสมอ
ครอบครัวดีก่ะสุขครอบครัว
ที่เรียกแค่“ครอบครัว”แต่
ไม่เป็นSafeZoneก็แย่กว่า
คนที่ไม่เสมือนมีแต่มีเพียง
ใครสักคนอยู่ข้างๆนั่นอาจ
ดีกว่าอบอุ่นกว่าเสียอีก
คำว่าอบอุ่นไม่ต้องอธิบายดอก
ครอบครัวจึงเป็นคำเรียกสังคม
เล็กๆสำคัญอยู่ที่“ความหมาย”
ที่เท่ากับอบอุ่นใจรึไม่เท่านั้น
โฆษณา