จดหมายถึงดาวแมว EP.9 “ชีวิตที่มีคุณค่า”
เสือขาวน้องรัก…
วันก่อนพี่ ๆ และหลาน ๆ มาบ้านเรา เพราะาตั้งใจจะมาตั้งแต่วันเกิดยาย แต่ยายงานยุ่งมาก ๆ เลยเลื่อนมาเป็นต้นเดือนแทน และจะได้ไปทำบุญวันครบรอบแปดปีที่ก๋ง (พ่อของพี่) ไม่อยู่ด้วย
เจอกันครั้งนี้พี่ข้าวเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ จากหลานสาวตัวน้อยวันนี้โตเป็นสาวมหาลัยแล้ว
วันเวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ
และขาวก็ไม่อยู่เกือบหกเดือนแล้ว หลังจากหายเศร้าเรื่องขาว พี่ก็พาตัวเองกลับไปวนเวียนเสียใจกับเรื่องในอดีต หรือไม่ก็กังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เรียกได้ว่าพี่เป็นผู้เชี่ยวชาญในการหาเรื่องทุกข์ใจมาให้ตัวเองจริง ๆ
โชคดีที่พี่ได้อ่านหนังสือ “The Monk Who Sold His Ferrari” เลยทำให้คิดดี ๆ ขึ้นมาได้ว่า พี่จะใส่ใจกับสิ่งที่มีคุณค่ากับชีวิตในปัจจุบัน และใช้เวลากับครอบครัว นับจากนี้ไปพี่จะใช้ชีวิตแบบ “ใส่ใจดูแลแม่” ให้มากขึ้น
เดือนที่แล้วในช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ยายคิดว่าอาจจะไม่ทำบ๊ะจ่าง เพราะติดงานเย็บชุดที่ต้องส่งตอนสิ้นเดือน แต่พี่บอกยายว่าทำเถอะเดี๋ยวพี่ช่วยเอง เพราะใจนึงพี่ก็อยากมีรายได้ด้วยแหละ แต่พอยายบอกว่าจะให้พี่ทำเองทุกขั้นตอน จากที่แค่ช่วยห่ออย่างเดียว พี่ก็อึ้งไปสักพัก แต่เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะ ‘ใส่ใจดูแลแม่’ พี่ก็เลยจำใจไม่ปฏิเสธ
การทำบ๊ะจ่างมีขั้นตอนจุกจิกเยอะแยะมาก จนทำให้พี่หงุดหงิด และแสดงออกทางสีหน้าอยู่บ่อยครั้ง มีหลากหลายอารมณ์มาก ๆ ในระหว่างทำต้องข่มใจอยู่ตลอดเวลา
มีทั้งช่วงตั้งใจทำงาน เช่น ตอนที่ยายให้ชั่งตวงส่วนผสมเครื่องปรุงต่าง ๆ เพื่อให้พี่ปรุงออกมาได้รสชาติเดียวกับที่ยายทำ ปกติยายจะกะเอาตามความเคยชิน ไม่เคยชั่งตวงวัดอะไร
แล้วยายก็ให้พี่ลองผัดข้าวเหนียวครั้งแรก พี่ก็รู้สึกภูมิใจอยู่ลึก ๆ เหมือนกันที่ทำได้ จากนั้นยายก็ปล่อยให้พี่ทำเอง แล้วยายก็ไปเย็บผ้าต่อ
พี่รู้สึกหวิว ๆ อยู่นิด ๆ เหมือนกัน ตอนที่เห็นยายตั้งใจถ่ายทอดสิ่งที่ตัวเอง “กะ ๆ เอา” ให้มันเป็นตัวเลขเพื่อที่พี่จะสามารถทำต่อได้ รู้สึกได้ถึงความตั้งใจมาก ๆ แต่พี่ดันไม่ค่อยเต็มใจที่จะทำ
ยายเคยเล่าให้พี่ฟังว่า ยายมีความสุขกับการทำบ๊ะจ่าง มันเป็นสิ่งที่ยายภูมิใจ ที่ได้ทำตามสูตรที่พ่อของยายเคยสอนมา ให้มีวิชาชีพติดตัว
พี่ชอบกินบ๊ะจ่างที่ยายทำมาก แต่พอต้องมาช่วยยายห่อบ๊ะจ่างมันเหนื่อยกว่าจะได้กิน ความชอบกินเลยลดลง
แล้วปีนี้ต้องมาทำเองทั้งหมด!
ความเหนื่อยทำให้ไม่อยากทำ และไม่อยากกินอีกเลย
ยายก็คงรับรู้ได้ว่าพี่อาจจะไม่ค่อยพอใจที่ต้องมาทำ ยายเองก็คงข่มใจอยู่เหมือนกัน ต่างคนต่างข่มใจ แต่ก็ไม่พูดจาไม่ดี ไม่ระบายอารมณ์ใส่กัน จนทำบ๊ะจ่างเสร็จเรียบร้อย
ตอนช่วยยกพวงบ๊ะจ่างขึ้นจากหม้อ พี่เห็นยายยิ้มโล่งใจที่บ๊ะจ่างสุกเรียบร้อยดี เพราะมีช่วงนึงแก๊สหมดไป ยายแกะมาชิมหนึ่งลูก พี่เห็นยายยิ้มกว้างและพูดซ้ำ ๆ ว่า “ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้บ๊ะจ่างสุกทุกลูกและสวยงาม”
พี่ยิ้มในใจภายใต้หน้าตาที่บูดบึ้ง ดีใจที่พี่ช่วยยายทำสิ่งที่ยายมีความสุขได้สำเร็จ
การทำบ๊ะจ่างไม่ใช่ความสุขของพี่ แต่พี่มีความสุข ที่ช่วยทำให้แม่มีความสุขได้อีกหนึ่งปี
และภูมิใจที่ตัวพี่เองก็พยายามกับตัวเองอย่างเต็มที่เช่นกัน!
มันทำให้พี่รู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่ามากขึ้น แค่เพิ่มความใส่ใจเข้าไปอีกนิด และจดจ่อกับสิ่งที่ทำ
“บางทีความเจ็บปวดในอดีตเราลืม ๆ มันไปมั่งก็ได้ ถ้าคิดถึงทีไรใจก็เจ็บก็ไม่ต้องไปจำมัน” — ยายเคยบอกพี่แบบนั้น
‘ลืม ๆ มันไป‘ เหอะเนอะ สิ่งดี ๆ กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้
พี่ใช้ชีวิตดีขึ้นแล้วใช่ไหม ขาวคอยยินดีกับพี่ด้วยนะน้องรัก
คิดถึงเสมอ
พี่ริน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
