บทที่ 186
เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา พ่อบ้านชราก็เสียชีวิตไปแล้วเช่นกัน
เขาจึงนำสมุดบัญชีและหลักฐานยัดเข้าไปในบาดแผลบริเวณหน้าท้อง จากนั้นหาชาวบ้านสักครัวเรือนยืมเข็มกับด้ายมา เย็บปิดบาดแผลอย่างเงียบ ๆ และพักรักษาตัวอยู่หลายวัน ก่อนจะฝืนเดินโซเซกลับเมืองหลวง
ต่อหน้าอดีตฮ่องเต้ เขาผ่าหน้าท้องของตนเอง นำสมุดบัญชีเล่มนั้นออกมา
อาการป่วยของเขาก็เป็นรากเหง้ามาจากครั้งนั้น
ตอนยังหนุ่มยังพอทนได้
แม้จะกินอาหารเย็นหรือแข็งบ้าง บริเวณลำไส้ก็เพียงรู้สึกแน่นปวดเล็กน้อย บางครั้งมีเลือดปนออกมากับอุจจาระ
หมอหลวงจึงจัดยาบำรุงร่างกายให้ ค่อย ๆ ดูแลรักษา ก็ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร
แต่เมื่ออายุมากขึ้น อาการก็ยิ่งแย่ลง
โดยเฉพาะช่วงนี้ เขามักรู้สึกปวดบิดบริเวณท้องน้อยเป็นระยะ
บางครั้งเจ็บเพียงชั่วครู่แล้วหายไป
แต่บางครั้งก็ปวดจนเหงื่อเย็นไหลทั่วร่าง ต้องดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียง
เฮ้อ...
วันนี้ไม่น่าดื่มสุราเลยจริง ๆ
กู้จือจั๋วแค่นเสียงเย็นหลายครั้ง
“คงเป็นเพราะอดใจต่อความอยากกินไม่ได้สินะ”
ซ่งโส่วฝูมีสีหน้าละอายใจ
เขายอมรับว่า ตอนนั้นคิดจะอาศัยฤทธิ์สุราปฏิเสธเว่ยกั๋วกงจริง ๆ
แต่เรื่องที่ว่าอยากดื่มนั้น...
ก็เป็นความจริงเช่นกัน
กลิ่นสุราหอมลอยวนอยู่ตรงปลายจมูก
เว่ยกั๋วกงเจ้าคนแก่นั่นยังตั้งใจดื่มต่อหน้าเขา จอกแล้วจอกเล่า
แถมยังทำสุราหกเต็มโต๊ะ
ต่อให้เป็นนักบุญก็คงอดใจไม่ไหว
“ควบคุมความอยากของปากไม่ได้ ก็สมควรได้รับบทเรียน”
ซ่งโส่วฝู“……”
ถูกเด็กสาวที่อายุยังไม่เท่าหลานสาวของเขาชี้หน้าสั่งสอน
เขาแทบอยากหาก้อนเต้าหู้มาชนหัวตัวเองให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น
“อย่าขยับ”
“ชีวิตของท่านยังไม่ได้กลับคืนมา”
เมื่อเห็นว่าสติของเขากลับมาชัดเจนแล้ว กู้จือจั๋วจึงหยิบเข็มยาวเล่มที่สองออกมา
เข็มที่สอง — เสริมพลังหยาง
“จะเจ็บมาก ท่านต้องอดทน”
หลังจากพูดจบ กู้จือจั๋วก็ลงเข็มอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้เขาตั้งตัว
ชาติที่แล้ว นางมักฝังเข็มให้เซี่ยอิ้งเฉินผ่านเสื้อผ้าอยู่บ่อยครั้ง
ตำแหน่งจุดฝังเข็มของนางแม่นยำอย่างยิ่ง
แม้เป็นเข็มยาวสามชุ่น ก็ไม่เคยได้รับผลกระทบจากเสื้อผ้า
เข็มแทงทะลุเข้าสู่บริเวณท้องน้อย
ซ่งโส่วฝูรู้สึกราวกับสะดือของตนกำลังถูกไฟเผา ความร้อนแผดเผารุนแรงจนเขาตระหนักได้ในทันที
คนที่ช่วยชีวิตเขา...
คือคุณหนูกู้
“เจ้า...”
เขาอยากถามว่านางเรียนวิชาแพทย์มาจากไหน
จวนเจิ้นกั๋วกงสืบทอดวิชาการต่อสู้มาหลายชั่วอายุคน
เขาเคยได้ยินเจิ้นกั๋วกงโอ้อวดว่า เด็ก ๆ ในจวนตั้งแต่ยังเดินได้ก็เริ่มฝึกยืนม้าแล้ว
แต่ไม่เคยได้ยินว่า...
บุตรสาวของเขาไปเรียนวิชาแพทย์!
“อ๊ากกก!”
ความเจ็บปวดดุจคลื่นยักษ์ถาโถมขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของเขาทันที
เขารู้สึกราวกับถูกผ่าหน้าท้องออก เครื่องในทั้งหมดถูกนำออกมา แล้วถูกบิดรวมกันจนแหลก
นิ้วทั้งสิบกำแน่นจนซีดขาว
ใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
“เกิดอะไรขึ้น?!”
เว่ยกั๋วกงที่รออยู่หน้าประตูตกใจกับเสียงร้องอันเจ็บปวดนั้น
ในขณะที่เข็มยาวสีเงินแทงเข้าสู่ท้องน้อย
กู้จือจั๋วก็ดึงเข็มที่อยู่ตรงลำคอของซ่งโส่วฝูออก
ซ่งโส่วฝูกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
ใบหน้าซีดขาว ราวกับเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย
“ซ่งเหล่าซือ!”
เว่ยกั๋วกงร้องออกมาด้วยความตกใจ
คุณหนูกู้รักษาเป็นจริงหรือ?
นี่เหมือนกำลังจะทำให้คนตายเสียมากกว่า!
เขารีบจะพุ่งเข้าไปด้านใน
แต่เมื่อเซี่ยอิ้งเฉินส่งสายตามา
ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักลงทันที
เว่ยกั๋วกงกัดฟัน ก่อนตะโกนขึ้น
“คุณชายใหญ่ ท่านดูเถิด คนกำลังจะตายอยู่แล้ว!”
เขารีบกล่าวต่อ
“หากซ่งเหล่าซือตาย ท่านเองก็ไม่อาจหลุดพ้น”
นี่ไม่ใช่คำข่มขู่
แต่เป็นความจริง
เซี่ยอิ้งเฉินเข้ามายุ่งโดยพลการ
ต่อให้ซ่งโส่วฝูเสียชีวิต ความผิดของเว่ยกั๋วกงก็ไม่ได้ร้ายแรงนัก
อย่างน้อยข้อหาวางแผนลอบสังหารก็ไม่มีทางตกมาที่เขา
แต่ตัวเซี่ยอิ้งเฉินเอง...
ย่อมต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำดีไม่ได้ดี
“ไม่หรอก”
เซี่ยอิ้งเฉินกล่าวด้วยดวงตาลุ่มลึก
“เลือดเป็นสีดำ”
ครั้งนี้เลือดที่ซ่งโส่วฝูกระอักออกมา...
เป็นสีดำ
แตกต่างจากเลือดสีแดงสดที่เปื้อนอยู่บริเวณบันไดและทางเดินด้านนอก
เลือดเหล่านี้ดำสนิทราวกับหมึก
แม้แต่ยังมีกลิ่นคาวเหม็นโชยออกมา
เว่ยกั๋วกงชะงักงัน
ในตอนนั้นเอง ซ่งโส่วฝูก็กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
ครั้งนี้เลือดดำกว่าเดิม ทั้งยังข้นเหนียวอย่างมาก
“เขาหยุดกระอักเลือดไม่ได้”
เว่ยกั๋วกงส่ายหน้า
“แถมยังเจ็บมากด้วย”
เขาทนมองต่อไม่ไหว จึงถอนหายใจ
“ไม่มีประโยชน์แล้ว...”
เป็นเช่นนั้นจริง
เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผากของซ่งโส่วฝู
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากริมฝีปาก
เว่ยกั๋วกงรู้ดีว่า แม้สหายเก่าผู้นี้จะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น
แต่ความอดทนของเขาไม่ด้อยไปกว่านักรบเลยแม้แต่น้อย
ครั้งนั้น แม้แต่ตอนผ่าหน้าท้องเอาสมุดบัญชีออกมา
เขายังไม่เคยร้องเจ็บแม้แต่คำเดียว
แต่ตอนนี้...
เกรงว่าคงเจ็บจนเกินทนแล้ว
“เถ้าแก่...”
เสี่ยวเอ้อร์อดถามไม่ได้
“ควรทำอย่างไรดีขอรับ”
คนผู้นั้นคือเสนาบดีใหญ่
หรือว่าเขาจะมาตายในโรงงิ้วของพวกเขาจริง ๆ?
“อย่าไปยุ่ง”
เถ้าแก่เป็นชายวัยกลางคน
ปกติใบหน้าของเขามักเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูเป็นคนอัธยาศัยดี ค้าขายด้วยความเป็นมิตร
แต่ตอนนี้เขากลับเก็บรอยยิ้มนั้นไป
สีหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง
ราวกับเพียงยกมือขึ้น ก็สามารถพรากชีวิตคนได้
เขาย้อนถาม
“เจ้าไม่เห็นแม่นางฉิงเหมยหรือ?”
ตอนนี้แม่นางฉิงเหมยติดตามคนผู้นั้นอยู่
ครั้งก่อนนางยังเคยนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวกับนายท่านเป็นเวลานาน
นายท่านยังสั่งให้คนช่วยตามหาเด็กของนางด้วย
รักษาจนเสนาบดีใหญ่เสียชีวิตแล้วอย่างไร?
เรื่องใหญ่ตรงไหนกัน
“เจ้าไปส่งคนไปรายงานนายท่าน”
เสี่ยวเอ้อร์ตอบรับ ก่อนรีบลงไป
เถ้าแก่ฟังเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจากชั้นสอง
เสียงนั้นราวกับสัตว์ร้ายกำลังคำราม
เขาก้าวเท้าเดินขึ้นไปด้านบน...
ภายในระเบียงทางเดินยังมีแขกที่มาชมงิ้วติดอยู่ไม่น้อย
เว่ยกั๋วกงเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตู กำลังคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรดี
แต่แล้วเขากลับเห็นว่า...
กู้จือจั๋วหยิบเข็มยาวออกมาอีกเล่ม
“อย่าทำอะไรส่งเดชนะ!”
“คุณชายใหญ่ ท่านรีบดึงนางไว้เร็ว!”
เข็มที่สาม — ฟื้นคืนชีพ
ตำแหน่งของเข็มนี้อยู่ที่บริเวณหน้าอก
ในชั่วขณะก่อนหน้านั้น ซ่งโส่วฝูยังร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่
แต่ทันใดนั้น...
เขากลับไม่มีเสียงใด ๆ อีก
ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง
จากนั้นก็แน่นิ่งไป
ไม่มีการดิ้นรน
ไม่มีเสียงร้องเจ็บปวด
แม้แต่เลือดก็ไม่กระอักออกมาอีก
ราวกับว่า...
เขาตายไปแล้ว
“เฮ้อ รักษาจนตายแล้วสินะ”
แขกชมงิ้วคนหนึ่งอดถอนหายใจไม่ได้
“ผู้หญิงก็ควรอยู่บ้านดูแลสามีเลี้ยงลูก จะฝืนทำตัวเก่งไปทำไม สุดท้ายก็สร้างเรื่องจนมีคนตาย”
“ผู้หญิงจะมีความสามารถรักษาคนช่วยชีวิตได้อย่างไรกัน”
“แยกย้ายเถอะ ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว”
“……”
เสียงพูดคุยจอแจรอบข้างไม่ได้ส่งผลต่อกู้จือจั๋วแม้แต่น้อย
นางลุกขึ้น
รับผ้าขาวจากฉิงเหมยมา
ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนมืออย่างไม่รีบร้อน
“ไม่”
ท่ามกลางฝูงชน
ชายชรานักพรตที่ดูธรรมดาจนไม่มีใครสังเกตเห็นเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“เขายังมีชีวิตอยู่”
ใบหน้าของนักพรตอู๋เหวยจื่อเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ดวงตาเป็นประกายราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากในโลก
เข็มสามเล่มคืนวิญญาณ เป็นวิชาที่เขาคิดค้นขึ้นเอง
ศิษย์โง่ ๆ ที่มือเท้าไม่คล่องแคล่วของเขา ไม่มีใครเรียนสำเร็จแม้แต่คนเดียว
แต่ไม่คิดเลยว่า...
ศิษย์ตัวน้อยที่สวรรค์ส่งมาให้เขาผู้นี้
กลับสามารถใช้มันได้!
กู้จือจั๋วนั่งยองอยู่นานเกินไป จนรู้สึกชาที่ฝ่าเท้า
นางยื่นมือไปจับมือที่เซี่ยอิ้งเฉินส่งมาให้
พร้อมเผยรอยยิ้มสดใส
“เจ้ายังยิ้มได้อีกหรือ”
เซี่ยจิ่งอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก
สุดท้ายกัดฟันกล่าวว่า
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน!”
“เขา...”
เขาชี้ไปทางเซี่ยอิ้งเฉิน
กู้จือจั๋วเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง ไม่อาจเทียบกับเคอเอ๋อร์ได้
นางไม่เข้าใจเรื่องการเมืองในราชสำนักก็ยังพอว่า
แต่เซี่ยอิ้งเฉิน...
เขาต้องรู้ดีแน่นอน
หากกู้จือจั๋วช่วยเสนาบดีใหญ่ไม่ได้ ผลลัพธ์ที่จะตามมาคืออะไร
แต่เขายังดึงนางเข้ามาเกี่ยวข้อง!
ตั้งแต่ต้นจนจบ...
เขาใช้ประโยชน์จากนางมาตลอด
หากรักษาสำเร็จ เซี่ยอิ้งเฉินจะได้รับความดีความชอบอันดับหนึ่ง
ซ่งโส่วฝูย่อมรู้สึกขอบคุณ
และอาจยืนอยู่ฝ่ายเขานับแต่นั้น
แต่หากรักษาไม่สำเร็จ...
ความผิดก็จะตกอยู่ที่กู้จือจั๋ว
เป็นเพราะนางไม่รู้จักประมาณตน อยากแสดงความสามารถเพื่อสร้างชื่อเสียง
ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
เซี่ยอิ้งเฉินไม่มีทางเสียเปรียบ
ช่างเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ
เซี่ยจิ่งกล่าวอย่างเด็ดขาด
“เสี่ยวอวิ๋นจื่อ เจ้าไปจับคนทั้งหมดไว้!”
เขาช่างโง่จริง ๆ
หากจัดการไล่คนที่มามุงดูออกไปตั้งแต่แรก เรื่องคงไม่ยุ่งยากเช่นนี้
อย่างน้อยก็ยังสามารถควบคุมสถานการณ์ได้
กู้จือจั๋ว : “?”
เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!
“คุณชาย ซ่งโส่วฝูฟื้นแล้ว”
นางเงยหน้ามองเซี่ยอิ้งเฉิน
ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“เจ้าว่าอะไรนะ เขาเห็นชัด ๆ ว่า...”
เซี่ยจิ่งตะโกนด้วยความโมโห
แต่ยังพูดไม่ทันจบ
เสียงไอสำลักก็ดังออกมาจากด้านใน
ซ่งโส่วฝู!
เขายกมือกุมท้องน้อย
รออยู่ครู่หนึ่ง
เอ๊ะ...
ไม่เจ็บแล้ว?
ไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่อาการปวดเรื้อรังที่ทรมานเขามาหลายปี
ก็หายไปจนหมด
ร่างกายรู้สึกสบายอย่างน่าเหลือเชื่อ
เขาตายแล้วหรือ?
“ที่นี่คือยมโลกหรือ?”
เขาพึมพำ
ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
สีหน้าไร้อารมณ์ มองไปรอบด้าน
จากนั้นก็คลำร่างกายตัวเอง
“อย่าขยับ”
กู้จือจั๋วตวาด
“เข็มบนตัวท่านยังไม่ได้ถอนออก”
ซ่งโส่งฝูสะดุ้ง
เขาอ้าปากกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ
ก่อนหลุดพูดออกมา
“ข้ายังไม่ตาย?”
“ยังไม่ตาย”
หลังพูดสามคำนี้จบ
กู้จือจั๋วก็รีบกล่าวต่ออย่างตื่นเต้น
“คุณชาย มาดูนี่...”
นางไม่สนใจสายตาผู้อื่น
จับแขนเสื้อของเซี่ยอิ้งเฉินแล้วเดินไปยังกองเลือดดำ
นางใช้ผ้ารองมือหยิบเศษชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากเลือด
บนเศษชิ้นส่วนนั้นเปื้อนเลือดดำ
เมื่อเช็ดทำความสะอาดแล้ว
กลับกลายเป็น...
เศษโลหะคมชิ้นเล็กชิ้นหนึ่ง
เซี่ยอิ้งเฉินมองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจ
“นี่น่าจะเป็นเศษจากดาบหรือกระบี่”
“ถูกต้อง”
กู้จือจั๋วยื่นมันให้ซ่งโส่วฝู
“ท่านเคยบอกว่าบริเวณท้องของท่านเคยได้รับบาดเจ็บ”
“ตอนที่ดาบแทงเข้าสู่ท้องของท่าน อาจกระทบกระดูกซี่โครงจนหัก เศษชิ้นเล็ก ๆ นี้จึงหลงเหลืออยู่ในช่องท้อง ไม่ได้ถูกนำออกมา”
“เมื่อเวลาผ่านไป มันจึงไปติดกับลำไส้ของท่าน”
ซ่งเสนาบดีใหญ่หยิบเศษโลหะบนผ้าขึ้นมาอย่างเหม่อลอย
ราวกับย้อนกลับไปยังวันนั้นอีกครั้ง
วันนั้นโจรภูเขาใช้มีดแทงทะลุหน้าท้องของเขา
ต่อมาในระหว่างหลบหนี เขายังยัดสมุดบัญชีเข้าไปในบาดแผล
เมื่อกลับถึงเมืองหลวงและนำสมุดบัญชีออกมา
หมอหลวงบอกว่าลำไส้ของเขาถูกกดทับจนเสียหาย
กว่าจะเย็บกลับเข้าที่ได้
เขาต้องพักรักษาตัวอีกสามเดือนจึงลุกเดินได้
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า...
ภายในร่างกายของเขายังมีเศษสิ่งนี้หลงเหลืออยู่
“อาหารทุกอย่างที่กระตุ้นกระเพาะและลำไส้ จะทำให้ลำไส้เกิดการเคลื่อนไหว”
“สำหรับคนทั่วไป อาจแค่รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย”
“แต่สำหรับท่าน...”
“เมื่อไส้บีบตัว เศษชิ้นนี้อาจบาดโดนบริเวณใดบริเวณหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ”
“เบา ๆ ก็ทำให้ปวดเรื้อรัง”
“หนักหน่อยก็อาจมีเลือดออก หรือกระอักเลือด”
กู้จือจั๋วกล่าวด้วยความจริงใจ
“ชีวิตท่านช่างแข็งแกร่งจริง ๆ”
เขาโชคดีมากจริง ๆ
ลำไส้ถูกทำให้ติดกันถึงเพียงนี้
แต่ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างปกติ
หากเศษโลหะชิ้นนี้บาดแผลใหญ่ขึ้นอีกเพียงเล็กน้อย
เขาก็อาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
มิน่าเล่า...
ในชาติก่อน ซ่งเสนาบดีใหญ่ถึงเสียชีวิตอย่างกะทันหัน
แทบจะเรียกได้ว่า...
เสียชีวิตแบบฉับพลันโดยไม่มีสัญญาณเตือนเลย...
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4fa3dc8dc8f82e03872a69
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a4fa4147d5ca7b8a10ed768
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดไลก์ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
