กว่าจะประจักษ์ ก็สิ้นผู้คอย
เขาปรารถนาจะครอบครองผู้หนึ่งไว้เหนือผู้ใด ประหนึ่งดวงจันทร์ที่หมายครอบครองท้องนภาแต่เพียงผู้เดียว หากทว่าเขากลับมิอาจเหนี่ยวรั้งแม้เพียงดวงจิตของตนเอง
เพียงวาจาอันแข็งกระด้าง เพียงความดื้อรั้นอันเกิดแต่ชั่วขณะของอีกฝ่าย ก็ทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหวประหนึ่งเรือน้อยต้องพายุ เขาปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือสติ ปล่อยให้ความน้อยเนื้อต่ำใจนำพา จนละทิ้งเหตุผลอันควรมี
ครั้นมิอาจทานทนต่อความทุกข์ เขาจึงออกเสาะแสวงหาความสำราญเพียงชั่วครู่ เพื่อหลอกลวงดวงใจของตนว่าความว่างเปล่านั้นได้มลายสิ้นแล้ว หากความสุขอันเกิดจากกิเลสก็เปรียบดั่งหยาดน้ำค้างต้องแสงอาทิตย์ ย่อมอันตรธานไปในเวลาอันสั้น เหลือไว้เพียงความอ้างว้างดุจเดิม
น่าอนิจจา… ในคราที่เขาเที่ยววิ่งไล่ไขว่คว้าความสุขจากสถานที่อันไกลโพ้น เขากลับมิทันเหลียวแลผู้ซึ่งยืนเคียงข้างมาโดยตลอด ผู้ซึ่งคอยประคองเขาในยามอ่อนล้า คอยอดทนต่ออุปนิสัยอันยากจักเข้าใจ และคอยมอบความรักโดยมิได้เรียกร้องสิ่งตอบแทน
เขาเฝ้าเพ่งมองบุปผาซึ่งผลิบานอยู่บนภูผาอันห่างไกล จนลืมไปว่าบุปผาอันงดงามที่สุดนั้นผลิบานอยู่เคียงกายเขามาแต่แรกแล้ว
ครั้นเมื่อกาลเวลาผ่านพ้น เขาจึงได้ประจักษ์ว่า ความรักหาใช่การกักขังผู้หนึ่งไว้เพื่อสนองความปรารถนาของตนไม่ หากคือการทะนุถนอมดวงใจของอีกฝ่ายประหนึ่งสิ่งล้ำค่า ครั้นรู้แจ้งในสัจธรรมนี้ ทุกสิ่งกลับสายเกินจักย้อนคืน
ผู้ซึ่งเคยยืนรอ ย่อมมิอาจยืนรอชั่วกาล ผู้ซึ่งเคยมอบอภัย ย่อมมีวันที่หัวใจอ่อนล้าจนมิอาจให้อภัยได้อีก
สิ่งเดียวที่ยังคงอยู่กับเขา คือความว่างเปล่า ความอาดูร และความเสียดายอันจักติดตามเขาไปตราบชั่วลมหายใจสุดท้าย ว่าหากวันนั้นเขารู้คุณค่าของผู้ที่ยืนเคียงข้าง มากกว่าความสุขอันฉาบฉวยที่ตนออกเที่ยวแสวงหา วันนี้ชะตาชีวิตของเขาจักแปรเปลี่ยนไปเพียงใด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
