10 ก.ค. เวลา 13:44
เราเล่าเรื่องของคนรู้จักให้ฟังล่ะกัน
มีแม่บ้านคนหนึ่ง จบม.6 มีหน้าที่รับส่งลูกไปโรงเรียนทุกวัน ไปนั่งเฝ้าเวลาลูกเรียนพิเศษ รอรับส่ง ขนาดอยู่มัธยมแม่ก็ยังไปส่ง เธอไม่ได้ทำงาน สามีเลี้ยงดูดี จนกระทั้งลูกสอบเข้ามหาลัยได้แล้ว ไปอยู่หอ แม่พึ่งจะว่าง ไม่ต้องดูแลลูกแล้ว ตอนอายุ 45 เธอกลับไปเรียน ป.ตรี ม.ราม จนอายุ 55 เธอจบ ดร.จากราม อาชีพแรกของเธอในชีวิตของแม่บ้าน คือ การได้เป็นอาจารย์สอนหนังสือ ตอนอายุ 56 ปี
มีผู้ชายคนหนึ่งอาชีพรับเหมาก่อสร้าง แต่เศรษฐกิจแย่ งานไม่ค่อยมีทำ พอดีจังหวะเพื่อนกลับมาจากอเมริกา เพื่อนฝูงนัดกินข้าวกัน เธอชวนเขาไปทำงานร้านอาหารของเธอที่นั่น เธอเปิดร้านอาหารร่วมกับสามี เขาจึงตามเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันเป็นสิบปี ไปทำงานที่อเมริกาตอนอายุ 50 จากนายช่างกลายเป็นพ่อครัว ตอนนี้ 60 ได้กรีนการ์ดแล้ว พาครอบครัวย้ายไปอเมริกาหมดเลย
อีกคน สามีเกษียณแล้วอายุ60 อยากเป็นเจ้าของสวนทุเรียน ทั้งชีวิตอยู่แต่ กทม.นะ ภรรยาก็ตามสามีไปดูแลสวนทุเรียน ไปซื้อสวนทุเรียนจัน คิดสภาพผู้หญิงเมืองกรุง ที่บ้านไม่เคยปลูกต้นไม้สักต้น แต่ต้องไปหัดขายทุเรียนตอนอายุ 55 เกิดมาก็ไม่เคยทำ แต่เธอก็เปลี่ยนเป็นชาวสวนได้
ชีวิตคนเรามันไม่แน่ไม่นอน อย่าคิดว่าแก่แล้ว ไม่รู้จะทำอะไร หรือทำอะไรไม่เป็น ทุกอย่างมันเรียนรู้ได้ เริ่มใหม่ได้ ปรับตัวได้ และมันไม่ได้แย่เสมอไป อาจจะได้เจอโอกาสที่ดีในชีวิตก็ได้ ได้ลองอะไรที่ไม่เคยทำ
โฆษณา