10 ก.ค. เวลา 22:27 • ไลฟ์สไตล์

ความสุขในวัย 70+ .. เมื่ออายุมากขึ้น ชีวิตไม่ได้ต้องการเสียงปรบมือมากขึ้น แต่ต่องการเสียงหัวเราะมากขึ้น

เมื่อครั้งยังทำงาน… เราทุ่มเทเวลาทั้งชีวิตเพื่อสร้างความสำเร็จ
… เรียนให้เก่ง ทำงานให้ดี สร้างฐานะ เลี้ยงดูลูก รับผิดชอบครอบครัว
หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตวิ่งไล่ตามความสำเร็จ จนแทบไม่มีเวลาหยุดถามตัวเองว่า…
“แท้จริงแล้ว…เรากำลังวิ่งไปหาอะไร?”
แต่เมื่อวันหนึ่งชีวิตเดินมาถึงวัย 70 ปี
สิ่งที่เคยสำคัญ กลับค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ตำแหน่งหน้าที่ส่งต่อให้คนรุ่นใหม่
นามบัตรถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก
เสียงปรบมือจากห้องประชุมค่อย ๆ เงียบลง
แล้วเราก็เริ่มค้นพบว่า… ชีวิตยังมีเสียงอีกแบบหนึ่ง
… เสียงที่อบอุ่นกว่า และมีค่ากว่า
นั่นคือ… เสียงหัวเราะของเพื่อน
วันนี้ฉันนัดพบเพื่อนรุ่นเดียวกัน
ไม่มีใครถามว่าใครเคยเป็นผู้บริหาร
ไม่มีใครถามว่าใครมีบ้านกี่หลัง
ไม่มีใครถามว่าใครประสบความสำเร็จมากกว่ากัน
สิ่งที่เราคุยกัน กลับเป็นเรื่องเล็ก ๆ
“จำตอนเรียนได้ไหม”
“จำอาจารย์ท่านนั้นได้ไหม”
“จำตอนแอบโดดเรียนได้ไหม”
แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
เหมือนเราอายุสิบแปดอีกครั้ง
มีคนเคยบอกว่า “อายุเป็นเพียงตัวเลข”
ฉันคิดว่าไม่จริงเสียทีเดียว อายุทำให้ร่างกายเปลี่ยน
… แต่ไม่จำเป็นต้องทำให้หัวใจแก่ลง
คนที่ยังหัวเราะได้ ยังร้องเพลงได้ .. ยังเดินทางไปพบเพื่อนได้ .. ยังตื่นเต้นกับการได้เจอผู้คน
.. คือคนที่ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ไม่ใช่เพียงมีลมหายใจ
ฉันเริ่มเข้าใจว่า
วัยหนุ่มสาว… เราสะสมความสำเร็จ
แต่วัยสูงวัย… เราสะสมความทรงจำ
ความทรงจำที่มีค่าที่สุด ไม่เคยซื้อได้ด้วยเงิน
แต่เกิดจากเวลาที่เราใช้ร่วมกับผู้คนที่เรารัก
เมื่ออายุมากขึ้น
สิ่งที่มีค่าที่สุด อาจไม่ใช่เงินในบัญชี .. แต่อาจเป็น
เพื่อนที่ยังโทรมาชวนกินข้าว
คนที่ยังจำวันเกิดของเราได้
เสียงเพลงที่ยังร้องด้วยกันได้
และมิตรภาพที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี
ฉันชอบประโยคหนึ่งมาก
“อารยธรรมสร้างขึ้นด้วยปัญญา… แต่มิตรภาพดำรงอยู่ได้ด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และบทเพลง”
ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งรู้ว่าประโยคนี้จริง … เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้ชีวิตอบอุ่น
… ไม่ใช่บ้านที่ใหญ่ขึ้น ..แต่คือโต๊ะอาหารที่ยังมีเพื่อนนั่งล้อมรอบ
..ไม่ใช่ถ้วยรางวัลที่ตั้งอยู่ในตู้ … แต่คือเสียงหัวเราะที่ยังดังก้องอยู่ในหัวใจ
ดังนั้น…
ถ้าวันนี้ยังมีเพื่อนชวนไปกินข้าว ..ก็ไปเถอะ
ถ้ายังมีคนชวนไปร้องเพลง ..ก็ร้องเถอะ
ถ้ายังเดินทางไหว .. ก็ออกเดินทาง
เพราะวันหนึ่งเราอาจจำไม่ได้ว่า เคยร้องเพลงอะไร
แต่เราจะไม่มีวันลืม ว่าเคยหัวเราะกับใครบ้าง
บางที… ความสุขในวัย 70+
อาจไม่ได้เกิดจากการมีชีวิตที่ยืนยาว
แต่เกิดจากการมีเหตุผลดี ๆ
ที่ทำให้เราอยากตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตในทุกเช้า
“เมื่ออายุมากขึ้น…
ชีวิตไม่ได้ต้องการเสียงปรบมือมากขึ้น
แต่ต้องการเสียงหัวเราะมากขึ้น
และตราบใดที่เรายังหัวเราะไปกับเพื่อนได้…
หัวใจของเราก็ยังคงเป็นหนุ่มสาวเสมอ” ❤️🎵
Have a wonderful day .. my friends
ขอให้วันนี้เต็มไปด้วยเสียงเพลง เสียงหัวเราะ และความทรงจำดี ๆ ที่จะกลายเป็นเรื่องเล่าในวันข้างหน้าค่ะ 💙
โฆษณา