11 ก.ค. เวลา 06:36 • ปรัชญา

เกราะใจ บทที่ 11

ตลาดการค้าความรู้สึก
การแลกเปลี่ยน... เกิดขึ้นอีกครั้ง
หยดน้ำตาหยดเดิม
ไม่ได้ช่วยซื้อ เศษความเห็นใจกลับมา
ภาพสะท้อนในแววตาที่หมางเมินของเธอ
ลึกลงไปใต้รอยแผลที่นับไม่ถ้วน
ฉันกำลังจ่ายราคาที่สูงเกินไป
ราคาของหยาดน้ำตา
ห้ามจ่ายให้กับคนที่ไม่เคยเห็นค่าของรอยยิ้มเราเด็ดขาด
แต่ฉันกลับโยนมันลงไปในกองไฟ
จนในที่สุด... "ก็ไม่เหลืออะไรให้สูญเสียอีกแล้ว"
ไม่มีเสียงอ้อนวอน
ไม่มีการคุกเข่า
มีเพียงเสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบ
พอ... เพราะรู้ว่าสินค้าชิ้นนี้ไม่มีอยู่จริง
เดินออกมา... พร้อมกับกระเป๋าที่ว่างเปล่า
ขาคู่เดิมพาตัวเองออกจากตลาดที่ขูดรีดความรู้สึก
เพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เอง
หยดน้ำตาที่เคยไหลพราก
กลับแห้งเหือดไปทันทีที่ตาสว่าง
เพราะในแง่ของมูลค่า
“หัวใจดวงนี้ ไม่ใช่ของราคาถูกที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำ”
เก็บรอยยิ้มที่เหลืออยู่
กลับคืนมาประดับไว้ที่ริมฝีปากตัวเอง
ปล่อยให้เรื่องของเรา... เป็นเพียงหนี้สูญ
แม้จะต้องขาดทุน แต่ก็ทวงคืนชีวิตตัวเอง
— quiet.notes
โฆษณา