#SPUCAหนีเรียนไปเที่ยว
สวนสนุกของคนจน
แมวน้อยติดฝน
เมื่อโอกาสการสัมผัสความสนุกในสวนสนุกเป็นเพียง
สิทธิ์ของคนมีเงิน ไม่ได้มีไว้เพื่อทุกคน?
ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน และความ
ตื่นตาตื่นใจของเครื่องเล่นระดับโลกในสวนสนุก
ขนาดใหญ่ ภาพเหล่านั้นกลับตัดสลับกับความจริงอัน
เงียบเหงาของเด็ก ๆ ในชุมชนแออัดหรือพื้นที่ห่างไกล
ที่ทำได้เพียงมองความสุขเหล่านั้นผ่านรั้วกั้นหรือผ่าน
หน้าจอสมาร์ทโฟน คำว่า "สวนสนุก" ที่ควรหมายถึง
พื้นที่สร้างความสุขให้แก่เด็กทุกคน ในปัจจุบันกลับ
กลายเป็นเพียงเครื่องมือแสวงหากำไรทางธุรกิจที่เจาะ
กลุ่มเฉพาะคนมีเงินเท่านั้น จนเกิดคำถามสำคัญตาม
มาว่า พื้นที่สันหนาการเหล่านี้ถูกสร้างมาเพื่อคนทุก
คนจริง ๆหรือเปล่า?
เมื่อพิจารณาในมิติของ "กำแพงราคาและมูลค่าของ
ความสุข" เราจะพบตัวเลขที่สะท้อนความเหลื่อมล้ำ
อย่างน่าตกใจ ตั๋วเข้าสวนสนุกระดับแนวหน้าอย่าง
Siam Amazing Park สำหรับผู้ใหญ่และเด็กโต มีราคา
ปกติหน้าเคาน์เตอร์สูงถึง 1,000 บาท ขณะที่ค่าแรงขั้น
ต่ำของแรงงานไทยในต่างจังหวัดเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ
345 - 352 บาทต่อวันเท่านั้น
นั่นหมายความว่า หัวหน้าครอบครัวที่เป็นแรงงานทั่วไป
จะต้องแลกด้วยการทำงานหนักถึง 3 วันเต็มๆ เพียง
เพื่อซื้อตั๋วเข้าสวนสนุกให้ได้แค่ 1 ใบ สำหรับพวกเขา
กระดาษแผ่นเดียวนี้จึงมีมูลค่าสูงเทียบเท่ากับรายได้
เกือบครึ่งสัปดาห์เลยทีเดียว
ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจนี้สร้างช่องว่างในใจของ
เด็ก ๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ส่งผลให้คนธรรมดาหรือ
เด็กในชุมชนห่างไกลพยายามสร้าง "สวนสนุกจำลอง"
ในแบบของตัวเองขึ้นมาทดแทนเพื่อหาความสุขตาม
อัตภาพ ปัญหานี้สอดคล้องโดยตรงกับเป้าหมายการ
พัฒนาที่ยั่งยืนของสหประชาชาติ หรือ SDG ข้อที่ 1:
ขจัดความยากจน (No Poverty) ที่ชี้ให้เห็นว่าสิทธิ์ใน
การเข้าถึงพื้นที่สันหนาการไม่ควรถูกจำกัดด้วยฐานะ
ทางการเงิน
้ซ้ำร้ายกว่านั้น โครงการช่วยเหลือจากภาคร้อย่าง
"รัฐมีสวัสดิการไทยช่วยไทยพลัส 40/60" ที่ดูเหมือน
จะเปิดโอกาสให้ผู้มีสิทธิ์เข้าฟรี แต่ในความเป็นจริง
กลับมี "ค่าใช้จ่ายแฝง" (Hidden Costs) ที่คอยซ้ำเติม
คนรายได้น้อยอยู่ตลอดเวลา สวนสนุกมีกฎเหล็กห้าม
นำน้ำและอาหารจากภายนอกเข้า ทำให้ผู้ใช้บริการ
ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องซื้ออาหารและเครื่องดื่ม
ราคาแพงข้างใน รวมไปถึงค่าเช่าชุดว่ายน้ำ ค่าล็อก
เกอร์ และค่าบริการยิบย่อย ซึ่งเมื่อคำนวณรวมกันแล้ว
อาจมีมูลค่าสูงกว่าค่าแรงขั้นต่ำทั้งวันด้วยซ้ำ
"เห็นเด็กๆ หัวเราะ วิ่งเล่นกัน ป้าก็พอยมีความสุขไป
ด้วยนะ... แต่บางทีพอมองกลับไปถึงลูกหลานตัวเอง
หรือเด็กๆ ต่างจังหวัดที่เขาไม่มีโอกาส ป้าก็แอบคิด
เหมือนกันว่า ตั๋วใบหนึ่งราคาก็แพงกว่าค่าแรงของพวก
เราแล้ว ถ้าไม่ใช่คนที่มีเงินจริงๆ หรือมีโอกาสเดินทาง
มา คงยากที่จะได้มาสัมผัสความสนุกแบบนี้"
ป้าแจ่ม (พนักงานทำความสะอาด อายุ 55)
เพื่อสร้างความเท่าเทียมในสังคม สิ่งที่ต้องขับเคลื่อน
ต่อไปคือการศึกษาแนวคิดเชิงนโยบายจากหน่วย
งานรัฐที่ดูแลด้านสวัสดิการเด็ก รวมถึงการผลัก
ดันให้มีพื้นที่สันหนาการสาธารณะที่เปี่ยมคุณภาพ
และปลอดภัย เพื่อให้เด็กทุกคน ไม่ว่าจะยากดีมีจน
สามารถเข้าถึงสิทธิ์แห่งความสุขและเสียงหัวเราะได้
อย่างเท่าเทียมกันในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
