ในวันที่ฉันอยากฝึกที่จะเข้าใจตัวเอง
- การได้กลับบ้านที่แท้จริง -
ฉันเป็นคนที่ติดบ้านมากๆ มาตั้งแต่เด็ก แต่ก็นั่นแหละไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามฉันกลับเป็นคนที่ใช้ชีวิตไกลบ้านมาหลายปีเหลือเกิน เริ่มตั้งแต่ช่วงมัธยมต้น ชีวิตไกลบ้านของฉันเริ่มที่การเป็นนักเรียนประจำ จากนั้นก็อยู่หอพักในมหาลัย ต่อด้วยการไปทำงานใช้ทุนไกลบ้านนานเกิน 10 ปี ทั้งที่ความจริงฉันอยากใช้ชีวิตอยู่บ้านเอาซะมากๆ จนวันหนึ่งฉันก็ได้ย้ายกลับมาอยู่บ้านจริงๆ เสียที ฉันถึงได้เข้าใจความรู้สึกว่าการหายใจได้ลึกเข้าไปเต็มปอดมันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ไม่ได้รู้สึกว่าข้างในใจเย็นสบายจริงๆ และนานๆ แบบนี้มาหลายปีแล้ว มนุษย์ introvert ติดบ้านอย่างฉันที่ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ไกลบ้านมานาน ต้องปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ อยู่บ่อยครั้ง จนเคยคิดว่าตัวเองคงชินแล้ว แต่พอได้ลองสังเกตตัวเอง ทบทวนอะไรหลายๆ อย่าง กลับพบว่าตัวเองอยู่ในโหมดสู้หรือถอยมาตลอด ส่วนหนึ่งน่าจะเพราะฉันได้ใช้เวลาอยู่ที่บ้านของตัวเองน้อยเกินไป มันเหมือนข้างในของฉันไม่ได้พัก ฉันต้องปรับตัวไปตามสังคม สภาพแวดล้อมและผู้คนที่พบเจอ จนหลายครั้งฉันสูญเสียตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไป
และบ่อยครั้งมันทำให้ฉันหมดแรง หมดไฟโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว ฉันไม่แน่ใจว่าบทความนี้จะช่วยอะไรคุณได้ไหม แต่หากคุณได้มาอ่าน และคุณอาจจะมีภาวะเหนื่อย หมดไฟแบบที่ฉันเคยเป็น ฉันอยากจะลองแนะนำว่าการกลับบ้านอาจจะเป็นอีกหนึ่งวิธีการที่ช่วยคุณได้ เผื่อว่าคุณจะได้เข้าสู่โหมดพัก และฟื้นฟูพลังกายพลังใจกลับมาและพร้อมลุยต่อกับวันใหม่ที่กำลังจะใกล้เข้ามา เช่นเดียวกับฉันในตอนนี้ที่รู้สึกว่าชีวิตมันเบาสบายขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก โปรดอย่าลืมว่าการพักใจนั้น สำคัญมากจริงๆ นะ :)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
