ตอนที่7 ตลาดสดตอนเช้าหรือตอนเย็นเป็นที่น่าเที่ยวมาก สำหรับเด็กตัวเล็ก เมื่อแม่ใช้ไปซื้อของสดที่ตลาด เนื้อหมูต้องใช้ตองสดห่ออาจมีพับท้ายด้านหนึ่งบ้าง แล้วใช้เชือกกล้วยสีน้ำตาลอ่อนมัดให้หิ้วได้
หากซื้อแป้งเพื่อทำขนม ร้านจะห่อด้วยกระดาษขาวครีม ถุงแป้งเป็นกระสอบขาวผ้า ต้ังเปิดไว้ ส่วนใหญ่เป็นแป้งข้าวเจ้าและแป้งมัน แป้งท้าวยายม่อมหาไม่ง่ายนัก เพราะราคาแพง คนยังใช้ถุงพลาสติกไม่มากนัก ถุงกระดาษ มีหูเจาะแข็ง เรียกกันว่าถุงโชคดีเพราะมีคำว่าโชคดี ปรากฏอยู่ ถุงที่พับเองจากกระดาษหนังสือพิมพ์ ถุงกล้วยแขก บางครั้งใช้กระดาษเรียนที่เขียนแล้วมาพับ ยังมีถุงกระดาษสีน้ำตาลเรียกถุงปูน จะใหญ่กว่า ไว้ใส่ผลไม้ ถุงร้อนนั้นเกิดก่อน ส่วนถุงกรอบแกร็บมาทีหลัง และมีโรงงานเม็ดพลาสติกตั้งละแวกนั้นด้วย
การแกว่งเชือกกล้วยที่รัดใบตองหมูสนุกดี แต่ก็เกิดเรื่องจนได้ เพราะหมูหลุดหายไประหว่างทาง ถ้าหมูไม่หล่นก็จะไม่ระวัง การหล่นจึงเป็นเรื่องดี ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าไปตลาดมองแม่ค้าทุบหัวปลาช่อน มันดิ้นกระแด่วแล้วสงบลง เลือดไหลออกหวาดเสียวไม่น้อย โชคดีไม่ได้มาซื้อปลา เมื่อเหลือบไปเห็นกุ้งสด เป็นกุ้งชีแฮ้ เอ่ยปากถามแม่ค้าว่ากิโลละเท่าไรหรือ ท่านคิดว่าแม่ค้าจะว่าอย่างไร เธอว่า เขาไม่ถามกันหรอกเป็นกิโลน่ะ ต้องถามว่าขีดละเท่าไร มีเงินซื้อไหม จริงของแม่ค้า บ้านเราไม่มีเงินซื้อของแพงแบบนั้นเป็นกิโลได้หรอก
เมื่อแม่ค้าชั่งของ ข้าพเจ้าจะจ้องตาไม่กระพริบว่าจะได้ตรงตามที่ซื้อไหม ซื้อเสร็จต้องคิดเลขนับเงินทอนด้วย ได้ยินเสียงแว่วมาว่า เด็กตัวแค่นี้รู้จักมองตาชั่งแล้ว ลูกฉันยังไม่ประสาอะไรเลย จึงนับได้ว่า ข้าพเจ้าเป็นนักจ่ายตลาดยืนหนึ่งมาตั้งแต่นั้น
ในตลาดสดมีหอยจากทะเลหลายชนิด หอยลาย หอยแครง หอยเปาะขัก หรือหอยกระพง หอยแมงภู่ ยังหาได้ไม่ยาก ราคาไม่แพง เหมือนสมัยนี้ กั้งแช่น้ำปลาก็มีทุกวัน ปูม้าถูกกว่าปูทะเล ส่วนปลาทะเลสดมีมากชนิด ปลาทรายแดงสมัยนั้นเป็นปลาราคาถูก ที่เรานิยมกินกัน พอๆกับปลาทู ปลาซาบะ ปลาดอลลี่นั้นเพิ่งมีมาไม่นานนัก ราวสามสิบปีให้หลัง
หอยกระพงผัดหากินไม่ได้นานแล้ว เปลือกบางตัวเล็ก ไม่รู้มันหายไปไหน สมัยนั้นผัดทั้งเปลือก ส่วนหอยแมงภู่กินยาก เพราะต้องมาดึงสวนเอาหนวดออกก่อน และขัดเอาตัวเพรียงขาวๆ ทิ้งไป นานๆ จึงได้กินสักครั้ง ไม่เหมือนหอยลายผัดที่แสนอร่อยเะราะใบโหระพา
คนสมัยนั้นทำอาหารกินเอง เพราะแต่ละบ้านมีคนอยู่รวมกันหลายคน เด็กที่รุมกันกินข้าวนั้น ไม่ได้เรียบร้อยนัก ก้มหน้าก้มตากิน เพราะถ้าช้ากับข้าวอาจจะหมดก่อน บางทีนึกภาพไม่ออกว่าพวกเราโตมาได้อย่างไร แทบจะไม่ได้ดื่มนมเลย ผลไม้มีเพียงกล้วย ส้ม ส่วนเงาะ มังคุด มีฤดูสั้นๆ ไม่บ่อยนัก และทุเรียนแม่ใช้หม้อมีหูหิ้วอลูมิเนียมไปใส่เนื้อแกะแล้วเอาเข้ามาบ้าน ปีละ2_3 ครั้ง แม้นแต่มะม่วงยังหายาก มิพัก ว่าไปถึงแอปเปิ้ล สาลี่ที่แสนจะแพง สาลี่มีเฉพาะตอนตรุษสาร์ท ข้าพเจ้าไม่ชอบกินแอปเปิ้ลเพราะไม่ได้กินตอนเด็กนั่นเอง
ผลไม้ที่ได้มา เปลือกส้มจึงเป็นของหายากเอามาเล่นสนุกเมื่อนำมาถูๆ ชักใยบนไม้บรรทัด ส่วนเงาะ ทุเรียน นำเม็ดมาเผาไฟ เม็ดขนุนต้มจนสุก ใส่เกลืออร่อยฝุด แม้นกระทั่งเปลือกทุเรียน เผาไฟ ก็ยังนำไปทำน้ำด่างได้ แล้วนำมาทำกีจ่าง หรือขนมดั่ง เป็นภูมิปัญญาโดยแท้ แต่อิสานบางจังหวัดไม่ได้ใช้ทุเรียน เพราะสมัยนั้นไม่มีต้นทุเรียนในอิสาน ก็เป็นได้ คนจีนที่เกิดในไทยนั้นมีฝีมือดีหลายด้าน บางอย่างสืบทอดต่อๆกันมา บางอย่างเริ่มสูญหายไปตามกาลเวลา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
