13 ก.ค. เวลา 04:14 • ปรัชญา

ความร่ำรวยของผู้คนในวิถีดั้งเดิม ไม่ได้วัดจากสิ่งที่เก็บไว้ แต่จากสิ่งที่เหลือพอจะแบ่งปัน

โลกสมัยใหม่
ถามคนเราว่า
"คุณมีเท่าไร?"
แต่ภูมิปัญญาของชนพื้นเมือง
กลับถามอีกคำถามหนึ่ง
"คุณแบ่งปันได้เท่าไร?"
Robin Wall Kimmerer เขียนไว้ว่า
"สำหรับผู้คนดั้งเดิม ความมั่งคั่งวัดจากการมีมากพอที่จะมอบให้ผู้อื่น"
เราถูกสอนให้สะสม
สะสมเงิน
สะสมทรัพย์สิน
สะสมชื่อเสียง
สะสมผู้ติดตาม
ราวกับคุณค่าของชีวิต
วัดจากสิ่งที่เราเก็บไว้ได้
แต่ในหลายวัฒนธรรมดั้งเดิม
การเก็บไว้มากเกินไป
ไม่ได้ทำให้คนได้รับความเคารพ
กลับทำให้เขาถูกมองว่า
กำลังตัดตัวเองออกจากชุมชน
เพราะธรรมชาติเอง
ไม่เคยสะสมเพื่อครอบครอง
ต้นไม้ให้ร่มเงา
แม่น้ำให้น้ำ
เมฆให้ฝน
ดินให้ความอุดมสมบูรณ์
ไม่มีสิ่งใดในธรรมชาติ
ร่ำรวยด้วยการกักเก็บทุกอย่างไว้เพื่อตัวเอง
คำกล่าวนี้
ไม่ได้บอกว่าเงินไม่สำคัญ
ไม่ได้บอกว่าเราต้องยากจน
แต่มันถามว่า
หลังจากเรามี "พอ"
แล้ว
สิ่งที่เหลือ
กำลังเปลี่ยนชีวิตใครหรือไม่
การใช้ชีวิตตามคำกล่าวนี้
จงสร้างชีวิตที่มั่นคง
แต่เมื่อมั่นคงแล้ว
อย่าปล่อยให้ความมั่งคั่ง
หยุดอยู่แค่บัญชีธนาคาร
ให้มันเดินทางออกไป
ในรูปของ
ความรู้
เวลา
โอกาส
กำลังใจ
น้ำใจ
และการแบ่งปัน
บางคนมีเงินไม่มาก
แต่แบ่งปันเวลาให้ครอบครัว
บางคนไม่มีทรัพย์สินมหาศาล
แต่สอนหนังสือเด็กฟรี
บางคนไม่มีชื่อเสียง
แต่รับฟังคนที่กำลังทุกข์
คนเหล่านี้
อาจร่ำรวยกว่าที่ตัวเลขในบัญชีบอกไว้มาก
ถ้าจะสรุป
คำกล่าวนี้กำลังบอกว่า
ความมั่งคั่งที่แท้จริง
ไม่ใช่การมีมาก
จนไม่มีที่เก็บ
แต่คือการมีมากพอ
ที่จะไม่ต้องกลัวการให้
คนร่ำรวยอาจมีมากกว่าคนอื่น
แต่คนมั่งคั่งอย่างแท้จริง
คือคนที่เมื่อใครเดินผ่านชีวิตของเขา
ต่างกลับออกไปพร้อมกับบางสิ่งที่ดีขึ้น
คนที่ต้องกอดทุกอย่างไว้แน่น
อาจไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์สิน
แต่กำลังถูกทรัพย์สินเป็นเจ้าของ
ส่วนคนที่แบ่งปันได้
คือคนที่เป็นอิสระจากมันแล้ว
โฆษณา