ช่วงก่อนมีโอกาสได้กลับมารวมตัวกับแก๊งเพื่อนเก่าสมัยเรียน
พวกเรานั่งพูดคุยสัพเพเหระ เมาท์กันตามประสาแก๊งสาวๆ
บรรยากาศแบบนี้ มันเป็นช่วงเวลาธรรมดาที่ชวนให้คิดถึงวันเก่า ๆดีนะ แล้วก็มีคำถามจากเพื่อนคนนึงในกลุ่มโพล่งขึ้นมา
“พวกแกว่า ความทรงจำที่เราลืมไปแล้ว มันหายไปไหนหมดวะ? ”
คำถามนี้ชวนให้ฉันคิดวนซ้ำ แม้บนโต๊ะอาหารและการนัดพบกันของพวกเรามันจะจบลงไปแล้วก็ตาม
มันเป็นคำถามที่สร้างข้อสงสัยเหมือนกันนะ แม้มันจะเหมือนเราจะรู้คำตอบ แต่เราก็เหมือนจะไม่ค่อยแน่ใจ
สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัว ก็คือเรื่องความทรงจำในคลาสจิตวิทยาสมัยที่เคยเรียน เกี่ยวกับเหตุผลที่ว่าทำไมสมองคนเราถึงลืมเรื่องราวต่างๆ ฉันคิดว่า หลายคนก็คงรู้ทฤษฎีพวกนั้นดีอยู่แล้ว
แต่คำถามคือ หลังจากมันเลือนลาง หรือสลายหายไปแล้ว หลังจากนั้นล่ะ มันไปอยู่ที่ไหน?
ในที่สุดฉันก็เข้าอินเตอร์เน็ตและเริ่มทำความเข้าใจเพื่อหาคำตอบนั้น
สิ่งที่ฉันค้นพบและเริ่มเข้าใจนั้น
ที่จริง.. ความทรงจำที่ถูกลืมเหล่านั้น มันไม่ได้หายไปไหนเลยค่ะ
แต่พวกมันได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของตัวเราไปแล้ว เหมือนเป็นเลเยอร์ลึกลับข้างในใจที่เจ้าตัวก็มองไม่เห็นนั้นแหละ
มันคอยหล่อหลอมวิธีคิด วิธีที่เรามองโลก และบางครั้งมันก็ส่งผลต่อปฏิกิริยาตอบโต้ของเราต่อสถานการณ์หรืออารมณ์ต่างๆ โดยที่เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เราอาจไม่เคยรู้เลยว่าอดีตเหล่านั้น กำลังบงการเราอยู่... และมันกำลังทำหน้าที่ของมันอยู่จริงๆ และส่งผลมากกว่าที่เราคิดเยอะเลย
ลองนึกตามดูนะ... เพื่อนที่กำลังเดินข้ามถนนอยู่ด้วยกัน จู่ๆ ก็สะดุ้ง คว้าทุกอย่างหรือดึงมือเราไว้แน่น แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่ถนนก็โล่งมาก บรรยากาศมันก็แค่เลนข้ามถนน
พอถามว่า เกิดอะไรขึ้น? ... แล้วเขาตอบว่า "ไม่รู้เหมือนกัน"
ปฏิกิริยาแรกของเขาที่คว้ามือเรานั้นแหละ ทั้งที่สมองยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่ากลัวอะไร นั่นแหละคือหลักฐานว่าความทรงจำเก่ากำลังบงการร่างกายอยู่
หรือลองนึกถึงฉากที่บ่อน้ำตาแตกดื้อๆ ตอนดูซีรีส์เพียงเพราะไปอินกับบทพูดสะกิดใจบางช่วงเข้า
หรือก็คือ... ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยดับมอดไปแล้ว แต่อยู่ดีๆ ความรู้สึกและอารมณ์เหล่านั้น กลับถูกจุดให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้งเมื่อโดนสะกิดถูกจุดนั้นแหละ
อาจจะลืมเหตุการณ์ไปแล้วด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ยังตกค้างอยู่คือ อารมณ์ที่เรารู้สึกในตอนนั้น หรือที่เราเรียกมันว่า จิตใต้สำนึกส่วนลึกของเรานั้นแหละ
ความทรงจำที่ถูกลืมเหล่านี้แหละ ที่เป็นเหตุผลทางอ้อมว่า ทำไมใครบางคนถึงกลัวการเดินทาง หรือกลัวการนอนคนเดียว
ความทรงจำที่ถูกลืม ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือเรื่องร้าย มันคือสิ่งที่หล่อหลอมตัวตนของเราขึ้นมา และมันยังทำหน้าที่เป็นเหมือน แผนที่ที่คอยนำทางชีวิตเราไปสู่อนาคต
โดยที่เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ฉันลองสังเกตว่า ผลของความทรงจำไม่ได้แสดงออกแค่ตอนเราสะดุ้งหรือเผลอร้องไห้เท่านั้น แต่มันอาจซ่อนอยู่ในการตัดสินใจหลายอย่างของชีวิตด้วย
ทำไมบางคนถึงชอบดึงดูดตัวเองเข้าหาคนรักประเภทเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ต่อให้ปากจะบอกว่าเข็ดแล้ว ไม่อยากเจอคนใจร้ายหรือคนละเลยความรู้สึกอีก แต่สุดท้ายเขาก็ดันเอาตัวเองไปตกหลุมรักคนสไตล์เดิมอยู่ดี
มันอาจไม่ใช่เพราะว่าเขาไร้เดียงสาหรอก... แต่เป็นเพราะจิตใต้สำนึกต่างหาก ที่มันคุ้นเคยและแอบดึงดูดเขาให้เดินกลับไปหาความคุ้นเคยหน้าตาเดิมๆ
ในท้ายที่สุดแล้วมุนษย์เรา มักจะมองหาสิ่งเร้าหรือคำตอบที่มันตรงกับ วิธีคิดและความเชื่อที่ฝังอยู่ในหัวของตัวเองอยู่ดี และจะคอยหลีกเลี่ยงอะไรก็ตามที่จะเข้ามาสั่นคลอนความรู้สึกข้างในใจโดยที่เราไม่รู้ตัว
ความทรงจำที่ถูกลืม
มันไม่ได้หายไปไหนหรอก
มันแค่ยังคงอยู่ในจิตใต้สำนึกส่วนลึก
ในรูปแบบที่เราไม่ทันได้สังเกตนั้นแหละ
#แรงบันดาลใจ #ข้อคิด #เสียงในใจ
ขอบคุณที่แวะมาใช้เวลาเงียบๆ ร่วมกันนะคะ
ขอให้วันนี้เป็นวันที่ใจคุณสงบและมีความสุขค่ะ
— quiet.notes
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
