บทที่ 254
เมื่อออกจากท้องพระโรงจินหลวนแล้ว
เซี่ยอิ้งเฉินยังคงหารือกับเสนาบดีโม่เรื่องการระดมเสบียงให้เร็วที่สุด
“ท่านเสนาบดีใหญ่ซ่ง!”
เซี่ยจิ่งรีบร้อนวิ่งมาจากทางประตูซุ่นเทียน หอบจนแทบพูดไม่ออก
เดิมทีเขาไปที่ตำหนักเหวินยวนเก๋อก่อน แต่เมื่อทราบว่าการประชุมราชสำนักยังไม่เลิก จึงรีบตามมาที่นี่
“น้องจิ่ง”
เซี่ยอิ้งเฉินแบ่งความสนใจมาทางเขาเล็กน้อย
“ฝ่าบาทเล่า?”
เสนาบดีใหญ่ซ่งและคนอื่น ๆ ต่างหันไปมองเซี่ยจิ่งโดยพร้อมเพรียง
ก่อนหน้านี้เสิ่นซวี่บอกว่าองค์ชายสามติดตามฮ่องเต้ออกนอกวัง
เมื่อองค์ชายสามกลับมาแล้ว...
เช่นนั้นฮ่องเต้เสด็จกลับมาด้วยหรือไม่?
แม้แต่เสนาบดีใหญ่ซ่งเอง ก็ไม่หวังให้ฮ่องเต้กลับมาในเวลานี้ เพราะมีแต่จะสร้างปัญหาให้การทำงาน
“เสด็จพ่อ...”
ถูกสายตานับสิบคู่จ้องมอง เซี่ยจิ่งก็รู้สึกกดดัน จึงเผลอหลุดปากออกมา
“เสด็จพ่อประทับอยู่ที่จวนพักนอกเมือง กับ...”
พอคำมาถึงริมฝีปาก เขาก็รีบหยุดทันที
ฮ่องเต้ประทับอยู่ที่จวนพักพร้อมกับฮูหยินจี้ อดีตภรรยาของจวนเจิ้นกั๋วกง ทั้งสองรักใคร่กันราวกับสามีภรรยา
เรื่องเช่นนี้...
เขาไม่มีหน้าจะพูดออกมา
เดิมทีเขาเกลี้ยกล่อมจนฮ่องเต้ยอมกลับวังแล้ว
แต่ทันทีที่ฮูหยินจี้ร้องไห้
ฮ่องเต้ก็เปลี่ยนพระทัยทันที
เซี่ยจิ่งคิดไม่ตกจริง ๆ
ใบหน้าที่เสียโฉมถึงเพียงนั้น...
เหตุใดเสด็จพ่อยังลุ่มหลงนางได้ถึงขั้นนี้?
เว้นเสียแต่ว่า...
ฮูหยินจี้จะใช้วิธีการบางอย่าง
ต่อมา ฮูหยินจี้เองเป็นผู้กล่าวว่า ราชสำนักไม่อาจขาดฮ่องเต้แม้เพียงวันเดียว
ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เขากลับมาจัดการราชกิจแทน
เซี่ยจิ่งเอ่ยว่า
“เสด็จพ่อมีรับสั่งให้ข้า...”
“ฮ่องเต้ประทับอยู่ที่จวนพักกับผู้ใด มีอะไรที่พูดไม่ได้หรือ?”
เซี่ยอิ้งเฉินตัดบทเขา พร้อมเปิดโปงความจริงที่อีกฝ่ายพยายามปิดบัง
“หรือว่า... ซ่อนหญิงงามไว้ในเรือนทอง จนเพลิดเพลินลืมราชกิจ จึงไม่กล้าพูดออกมา?”
เขายังคงยิ้มบาง ๆ
ราวกับเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ
เซี่ยจิ่งยังไม่เคยผ่านเล่ห์เหลี่ยมการเมืองในราชสำนัก
เขารู้ตัวว่าพูดผิด จึงไม่ตอบคำของเซี่ยอิ้งเฉิน เพียงลังเลแล้วกล่าวว่า
“ข้าจะเกลี้ยกล่อมเสด็จพ่อให้เสด็จกลับวังโดยเร็ว”
หากเขาไม่พูดเสียยังดีกว่า
แต่ประโยคนี้...
เท่ากับยอมรับด้วยปากของตนเองว่า
ฮ่องเต้มัวแต่หลงใหลหญิงงาม มีหญิงคนรักอยู่ในอ้อมแขน จึงไม่สนใจราชกิจตลอดหลายวันที่ผ่านมา
“นี่... นี่มัน...”
สีหน้าของเสนาบดีใหญ่ซ่งหม่นลงอย่างน่าเกลียด
ภัยพิบัติที่ชิงโจวเกี่ยวพันกับชีวิตผู้คนนับล้าน
แต่กลับยังสู้หญิงคนหนึ่งในอ้อมกอดของฮ่องเต้ไม่ได้?
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา...
พระองค์ไม่เคยทรงไต่ถามแม้แต่คำเดียว!
แม้แต่ขุนนางที่เพิ่งเดินออกมาจากอีกด้านหนึ่งก็ยังหยุดฝีเท้า ฟังบทสนทนานี้กันถ้วนหน้า
“น้องจิ่ง”
เซี่ยอิ้งเฉินกล่าวเสียงไม่หนักไม่เบา
“เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าช่วยเกลี้ยกล่อมให้ฮ่องเต้เสด็จกลับวังโดยเร็ว”
กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจเซี่ยจิ่งอีก
หันไปบอกเสนาบดีใหญ่ซ่งแทน
“ท่านเสนาบดีใหญ่ซ่ง เวลาก็ไม่เช้าแล้ว วันนี้เสบียงชุดแรกต้องออกเดินทางให้ได้”
“พวกเราไปตำหนักเหวินยวนเก๋อกันเถอะ”
“ขอรับ!”
ซ่งเสนาบดีใหญ่และคนอื่น ๆ ต่างรับคำพร้อมกัน
ไม่กลับมาก็ช่างเถิด
หากฮ่องเต้อยู่...
เพียงแค่จะหารือเรื่องบรรเทาภัยพิบัติ ก็คงเถียงกันอีกครึ่งเดือน
เรื่องของชิงโจวสำคัญที่สุด
หลังจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่
เขตเมืองหลวงเองก็เกิดแรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆ ตามมาอีกสามสี่ครั้ง
ผู้คนต่างหวาดผวา
ข่าวลือต่าง ๆ แพร่สะพัดไปทั่ว
ยังมีคนฉวยโอกาสปล้นสะดม บุกรุกบ้านเรือน รวมถึงก่อเหตุทะเลาะวิวาท
ทันทีที่เลิกประชุม
กองกำลังรักษาการณ์ทั้งห้าเขตได้รับคำสั่งให้เพิ่มกำลังลาดตระเวนทั่วเมืองหลวง
ส่วนที่ว่าการนครหลวงก็ส่งเจ้าหน้าที่เดินตรวจตราตามตรอกซอกซอย เพื่อปลอบขวัญประชาชน
“ก๊อง!”
เสียงฆ้องทองแดงดังสะท้อนไปทั่ว
“ผู้ใดฉวยโอกาสปล้นบ้านเรือน... ประหารทันที!”
“ผู้ใดทำร้ายผู้อื่นจนเสียชีวิต... ประหารทันที!”
“ผู้ใดปล่อยข่าวลือ...”
เสียงประกาศดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม้แต่ภายในจวนเจิ้นกั๋วกงก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน
กู้จื้อจั๋วหันกลับไปมองด้านนอกเพียงครู่
ก่อนจะละสายตา แล้วตั้งใจฟังหัวหน้าพ่อบ้านรายงานงานต่อ
ก่อนหน้านี้ หัวหน้าพ่อบ้านทำตามคำสั่งของนาง
นำเสบียงฤดูร้อนไปเก็บไว้ตามคลังหลายแห่งใกล้ชิงโจว พร้อมนำออกใช้ได้ทุกเมื่อ
นอกจากเสบียงแล้ว
ยังสะสมสมุนไพรจำเป็นไว้อีกจำนวนหนึ่ง
แต่ก็ไม่อาจกักตุนมากเกินไป
มิฉะนั้นจะดันราคาข้าวให้สูงขึ้น
ชาวบ้านอาจนำข้าวที่เก็บไว้ทั้งหมดออกมาขาย
“พ่อบ้านสิง”
กู้จื้อจั๋วมองไปยังชายวัยสี่สิบกว่าปีที่ยืนอยู่เบื้องล่าง
“ข้าต้องรบกวนให้ท่านเดินทางด้วยตนเอง”
“ให้ความสำคัญกับการช่วยชีวิตผู้คนเป็นอันดับแรก”
“เรื่องอื่น... ท่านตัดสินใจตามความเหมาะสมได้”
“คุณหนูใหญ่โปรดวางใจ”
สิงจ้งประสานมือคำนับ ก่อนถอยออกไปอย่างนอบน้อม
สิ่งที่ควรทำ...
นางก็ทำหมดแล้ว
กู้จื้อจั๋วใช้นิ้วเคาะโต๊ะน้ำชาช้า ๆ
ตราบใดที่การบรรเทาภัยพิบัติเป็นไปอย่างทันท่วงที
ไม่เกิดจลาจลและโรคระบาดเหมือนชาติก่อน
อย่างน้อย...
ก็น่าจะช่วยชีวิตผู้คนไว้ได้อีกหลายแสนคน
“เอ๊ะ?”
กู้จื้อจั๋วกำลังจะกลับเรือน
จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้น
“เจ้ามาเล่นกับข้าหรือ?”
หัวเล็ก ๆ สีดำโผล่ออกมาจากหลังประตูอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
เห็นเพียงหูข้างหนึ่ง
“มานี่สิ”
กู้จื้อจั๋วกวักมือเรียก
หูของเสิ่นเหมียวกระดิกสองที
จากนั้น...
ก็หายวับไป
กู้จื้อจั๋วยิ้มบาง ๆ เดินเอื่อย ๆ ไปถึงหน้าประตู
ทันทีที่เท้าข้างหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตู
เสิ่นเหมียวก็พุ่งพรวดออกมา กระโจนมาตรงหน้านาง
“เหมียวว~”
“ว้าย!”
กู้จื้อจั๋วร้องอย่างโอเวอร์
“ตกใจหมดเลย!”
เจ้าแมวดีใจสุด ๆ
วิ่งพรวดหนีไปไกล
แต่พอหันกลับมาไม่เห็นกู้จื้อจั๋วตามมา ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินย้อนกลับมาอย่างระมัดระวัง
กู้จื้อจั๋วแอบหลบอยู่หลังประตู เลียนแบบท่าทางของมัน
พอมันเข้ามาใกล้
นางก็ฉวยโอกาสรวบตัวมันขึ้นมาในอ้อมแขนทันที
“จับได้แล้ว”
“เหมียว~”
หนวดของเจ้าแมวลายสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
“เมื่อจับได้แล้ว ก็ต้องไปกับข้านะ”
กู้จื้อจั๋วอุ้มมันขึ้นวางบนไหล่ แล้วพากลับเรือน
จากนั้นเปิดกล่องเครื่องประดับ หยิบปลอกคอทองคำวงหนึ่งออกมา
ปลอกคอเส้นนี้เพิ่งสั่งทำเป็นพิเศษเมื่อไม่นานนี้
ประดับด้วยอัญมณีตาแมวสีทองอร่ามเม็ดหนึ่ง
ห้อยกระดิ่งทองคำที่ไม่มีเสียง
และด้านในของปลอกคอ...
นางสลักคำว่า "เสิ่นเหมียว" ด้วยมือตนเอง
กู้จื้อจั๋ววางมันลงบนตั่งนอน แล้วเปลี่ยนปลอกคอเส้นใหม่ให้
“ถอยไปอีกนิด ให้ข้าดูหน่อย”
เสิ่นเหมียวนอนหงายโชว์พุงนุ่ม ๆ อยู่บนตั่ง
ใช้สองอุ้งเท้าเขี่ยกระดิ่งทองไปมา
กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างมีความสุข
“คุณหนูใหญ่...”
ฉงฟางเดินเข้ามาจากด้านนอก ลูบหัวเจ้าแมวทีหนึ่ง ก่อนรายงานว่า
“คุณหนูใหญ่ ท่านประมุขตระกูลจี้และคนอื่น ๆ จากตระกูลจี้เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไม่ได้เปิดโอกาสให้พวกเขาได้พบกับจี้หัวเฉิง”
หนทางจากเจียงหนานมายังเมืองหลวงนั้นแสนไกล อีกทั้งคนเหล่านี้ก็ล้วนมีอายุมากแล้ว
เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครล้มตายระหว่างทาง จึงต้องค่อย ๆ เดินทาง ใช้เวลาถึงกว่าสองเดือนเต็ม
กู้จื้อจั๋วหยิบขนนกยูงขึ้นมาแหย่แมว พลางครุ่นคิดก่อนถามว่า
“ฮ่องเต้ยังประทับอยู่ที่จวนพักนอกเมืองหรือ?”
“เพคะ”
ฉงฟางตอบว่า
“ตั้งแต่เสด็จไปยังจวนบัวเหอฮวาเมื่อสามวันก่อน ก็ยังไม่เคยเสด็จออกมาเลย วันนี้ยามซื่อ (ประมาณเก้าโมงเช้า) องค์ชายสามออกจากจวน คาดว่าน่าจะกลับเข้าเมืองหลวงแล้ว”
กู้จื้อจั๋วสะบัดขนนกยูงไปมาอย่างเหม่อลอย
นางมั่นใจว่าดวงของจี้หนานเคอแย่ลงแล้ว
มิฉะนั้น ตอนที่อีกฝ่ายซื้อยันต์ผูกวาสนา คงไม่บังเอิญให้นางเห็น
หลายวันที่ผ่านมา กู้จื้อจั๋วครุ่นคิดมาตลอดว่าจะใช้ประโยชน์จากยันต์ผูกวาสนานี้มากน้อยเพียงใด
นางเคยทำนายไว้สองครั้ง
ครั้งหนึ่งได้ผลว่า ร้ายแรง
อีกครั้งหนึ่งได้ผลว่า ยังไม่อาจตัดสินได้
แต่เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับจี้หนานเคออย่างลึกซึ้ง
คำทำนายเรื่องโชคดีหรือร้ายจึงไม่แน่นอนนัก
ด้วยเหตุนี้ นางจึงยังไม่ลงมือเสียที
“จริงสิ!”
กู้จื้อจั๋วมองเจ้าแมวลายสลิดที่กำลังกอดขนนกยูง ใช้สี่ขาตะกุยวุ่นวายอยู่ แล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ
นางโยนขนนกยูงทิ้ง ก่อนก้มตัวอุ้มแมวขึ้นมา
เจ้าแมว : ??
อุ้งเท้าเล็ก ๆ โบกอยู่กลางอากาศสองที ก่อนจะเลียอุ้งเท้ากลบเกลื่อนอย่างกระดาก
“เจ้าแมวน้อย~ มาช่วยข้าทำนายกันเถอะ”
แมวกิเลน...ชอบลางร้ายที่สุดแล้ว
---
กู้จื้อจั๋วนั่งขัดสมาธิบนตั่งนางงาม วางเจ้าแมวไว้ตรงหน้า
ก่อนหน้านี้ การเสี่ยงทายสองครั้งของนาง ล้วนเป็นการคำนวณเรื่อง จังหวะเวลา
กองไม้เสี่ยงด้านซ้าย หมายถึง ยิ่งลงมือเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ผลคำทำนายคือ มหาอัปมงคล
กองด้านขวา หมายถึง รอไปก่อน
ฤทธิ์ของยันต์ผูกวาสนาสามารถคงอยู่ได้อย่างน้อยสามเดือนถึงครึ่งปี
นางยังมีเวลามากพอที่จะเลือกโอกาสที่ดีกว่า
ผลคำทำนายยังไม่แน่ชัด แต่โน้มเอียงไปทางเป็นมงคล
นางจัดไม้เสี่ยงเรียบร้อย แล้วถามด้วยความคาดหวัง
“เจ้าจะเลือกฝั่งไหน?”
“เมี้ยว?”
เสิ่นเหมียวมองซ้ายที ขวาที
จากนั้นก็ยื่นอุ้งเท้าไปแตะไม้เสี่ยงด้านขวา พร้อมร้องเสียงใสอย่างตื่นเต้น
“เมี้ยว!”
มันกระโจนเข้าไป กอดไม้เสี่ยงอันหนึ่งไว้กับอุ้งเท้า แล้วแทะอย่างมีความสุข
กู้จื้อจั๋วส่งไม้เสี่ยงฝั่งซ้ายให้มัน
เจ้าแมวกลับยกอุ้งเท้าตบทีเดียว
ไม้เสี่ยงทั้งหมดกระเด็นตกพื้น
มันยื่นหัวเล็ก ๆ ออกมาจากตั่ง มองไม้เสี่ยงสีดำที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ก่อนส่งเสียงขู่
“ฮึ่สส——”
ช่างเกลียดเสียจริง
แมวกิเลนชอบลางร้าย และรังเกียจลางดี
กู้จื้อจั๋วก้มลงเก็บไม้เสี่ยงอย่างช้า ๆ
เมื่อเก็บครบทุกอันแล้ว นางก็ยิ้มให้เจ้าแมว
“ตกลง... ข้าจะเชื่อเจ้า!”
ไม่รอแล้ว
เมื่อกู้จื้อจั๋วตัดสินใจเรื่องใดแล้ว แทบไม่เคยลังเลอีก
นางจึงถามว่า
“ฉงฟาง ข้าจำได้ว่าใกล้ ๆ จวนบัวเหอฮวา ข้ามีจวนเล็กอยู่แห่งหนึ่งใช่หรือไม่?”
“ใช่เจ้าค่ะ”
ฉงฟางตอบ
ตอนนั้นที่ส่งอนุจี้และพวกไปอยู่จวนบัวเหอฮวา
เหตุผลหนึ่ง เพราะที่นั่นค่อนข้างห่างไกลจากถนนสายหลัก
อีกเหตุผลหนึ่ง ก็เพราะกู้จื้อจั๋วมีจวนเล็กอยู่ใกล้ ๆ
จวนล็กแห่งนั้นเป็นทรัพย์สินที่ท่านผู้เฒ่าเพิ่งมอบให้นาง
แม้แต่อนุจี้ก็ยังไม่รู้เรื่อง
“พาคนตระกูลจี้ทั้งหมดไปที่จวนเล็ดของข้า รวมทั้งจี้หัวเฉิงด้วย”
ฉงฟางรับคำทันที ก่อนลงไปสั่งงานเจิ้งชี
กู้จื้อจั๋วเดินเข้าไปในห้องด้านใน หยิบหน้าไม้กลออกมา วางลงบนโต๊ะแปดเซียน
นางย่อตัวลงข้างตั่ง ใช้ปลายนิ้วแตะหูแมวเบา ๆ แล้วถาม
“เจ้าจะออกไปเที่ยวกับข้า หรือจะกลับบ้าน?”
“เมี้ยว?”
เจ้าแมวลายสลิดที่กำลังแทะไม้เสี่ยงเงยหน้าขึ้น ก่อนเอาหัวถูแก้มนาง
“จะไปกับข้าหรือ?”
กู้จื้อจั๋วอุ้มมันขึ้นวางบนไหล่ พลางพูดลอย ๆ
“ถ้าเจ้านายของเจ้ามาตามหาล่ะ จะทำอย่างไร?”
“เมี้ยว!”
“ฟังไม่รู้เรื่องเลย”
ลักพาแมวของเขาไป...
คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง?
“ชุนซิ่น ให้คนไปเตรียมรถม้า”
พอพาแมวไปด้วย ก็ขี่ม้าไม่ได้แล้ว
เมื่อรถม้าพร้อม ฉงฟางก็กลับมา
กู้จื้อจั๋วพาไปเพียงฉงฟางกับฉิงเหมยเท่านั้น
รถม้าวิ่งไปตามถนนในเมืองหลวงอย่างไม่รีบร้อน
เจ้าแมวลายสลิดเกาะขอบหน้าต่างรถ ชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ก๊อง!”
เสียงฆ้องทองแดงอันแหลมคมดังขึ้น
ตกใจจนมันสะดุ้งโหยง
“เมี้ยวว~ เมี้ยวว~”
มันรีบซุกหัวเข้าไปในอ้อมแขนของกู้จื้อจั๋ว
“ไม่กลัวนะ ไม่กลัว”
กู้จื้อจั๋วลูบหัวเล็ก ๆ ของมันเบา ๆ
นอกหน้าต่างรถ คือเหล่าเจ้าหน้าที่ที่กำลังตีฆ้องประกาศไปตามท้องถนน
ทหารจากกองรักษาการณ์ห้าเขตจับชายร่างกำยำคนหนึ่งได้
พวกเขาไม่ได้พาตัวไปที่ใด
แต่ชักดาบออกมา
แล้วฟันศีรษะของชายผู้นั้นขาดในดาบเดียว
ภาพนั้นทำให้ฉงฟางไม่กล้ามองตรง ๆ
“อ๊ากก!”
ชาวบ้านที่เดินผ่านต่างก็ร้องตกใจระงม
เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมเสียงฆ้อง
“ผู้ใดฉวยโอกาสก่อเหตุปล้นบ้านเรือนและปล้นชิงทรัพย์ในช่วงเหตุวุ่นวาย... ประหารชีวิตโดยไม่ละเว้น!”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗
🥀➡️ บทถัดไป
🔗
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a55fa312a81f776468ce667
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a55fa9fcdaa005730988e10
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
