ตอนที่9 รู้จักเชฟฝรั่งเศสไหม
การปฏิวัติฝรั่งเศส ทำให้พ่อครัวฝีมือดีที่ทำอาหารในวังและบ้านขุนนางตกงาน และออกมาเปิดร้านอาหารหรือภัตตาคาร ของตัวเอง ออกุสต์ เอสคอฟฟิเยร์ ปฏิวัติวงการอาหาร จัดระบบ แบ่งแยกหน้าที่ โดยนำโครงสร้างแบบกองทัพมาจัดระเบียบคนในครัว หัวหน้าผู้ควบคุมระบบ เรียก Chef de Cuisine
บ้านคนแถวนั้นใช้ถ่านหุงต้ม เตาถ่านตั้งบนพื้น ไม่สูงนัก ผู้ใหญ่นั่งตั่งผัดต้มได้ ส่วนเด็กต้องยืน เมื่อต้องเป็นลูกมือแม่เป็นครั้งคราว เด็กประถมต้น ยังไม่ได้จับตะหลิว ส่วนใหญ่จะได้สับหมู เด็ดผักบุ้ง รูดชะอม ลอกนมผักกระเฉด คั้นกะทิเล่นสนุกและคอยตอดกินกากหมู สมัยนั้นเราต้องเจียวน้ำมันหมูใช้เอง เมื่อมีกากหมู ส่วนหนึ่งจะทำเป็นน้ำพริกกากหมูบ้างนานๆ ครั้ง เพราะจะกินกากหมูกันจนหมด ผักผัดของคนจีนใช้น้ำมันมาก แม่ว่าเขาใช้น้ำมันแทนน้ำเลยก็ว่าได้ แต่บ้านเราไม่ขนาดนั้น ส่วนใหญ่น้ำมันเอาไว้ทอดกุนเชียง ไข่
ผัดฟักทอง ผักอื่นๆ นานๆ จะมีทอดมัน หรือหมูทอด แกงที่ได้กินบ่อยเป็นแกงส้ม ต้มสายบัว ต้มข่าไก่ และหลนเต้าเจี้ยว การขูดมะพร้าวไม่ง่ายสำหรับเด็ก เพราะกลัวคมมีดกระต่ายขูดมะพร้าว ส่วนข้าวเจ้าสมัยนั้นหุงแบบเช็ดน้ำ เอาไม้ไผ่ขัดฝาหม้อ สอดจากหูหม้อด้านหนึ่งไปอีกด้าน น้ำข้าวอร่อยดี บางทีก็ทิ้งไป ด้วยเวลาเร่งรีบ ต้องดงข้าวอีกกลับไปมา บางทีก็คร้านจะทำ เพราะร้อนและหนัก เผลอหน่อยเดียวข้าวไหม้ก้นหม้อ ข้าพเจ้าจับตะหลิวผัดข้าวตอนไหนจำไม่ได้แล้ว ทั้งทอดไข่เจียวบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก
วันนั้น ต้องผัดข้าวใส่ไข่ กระทะเหล็กเสียงดังเวลาตะหลิวกระทบ พ่อร้องออกมาว่า เชฟฝรั่งเศสมาแล้ว ข้าพเจ้ายิ่งได้ใจ เสียงเคาะกระทะยิ่งดังกว่าเดิม เคาะจนเป็นรอย คนผัดข้าวยิ้มแต่พ่อคงยิ้มหัวเราะมากกว่า
ชะตากรรมมักชอบเล่นตลก เมื่อมีการทอดปอเปี๊ยะ หรือหมูปั้นก้อน น้ำมันครึ่งค่อนกระทะ การทอดน้ำมันท่วมมากๆ ไม่เคยได้ทำมาก่อน ข้าพเจ้าโยนของทอดลงในกระทะ จ๋อม คิดแบบนั้น แต่ที่กระดอนกลับมาคือน้ำมันร้อนๆ ตกใส่หัวเข่าซ้าย มันร้อนสุดชีวิต ขนาดที่ยาสีฟันก็เอาไม่อยู่ แผลลงลึก จนทำให้หยุดเรียนไปหลายวันเพราะยืนเดินแทบไม่ได้ แผลเป็นวงขนาดใหญ่เท่าเหรียญบาท ตอนนี้ยังเป็นที่ระลึกกว้างถึงสองนิ้ว การมีแผลทำให้จำได้แม่น คนเรามักจดจำได้ดี หากมีความเจ็บปวด แต่สิ่งที่ได้รู้ครั้งนั้นคือ ทอดอย่างไรไม่ให้น้ำมันกระเด็น
และเพราะเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่ลืม วันต่อมา ขณะนอนรักษาเข่าบนชั้นสองของบ้านในเวลากลางวัน จู่ๆ มีคนร้องตะโกนว่าไฟไหม้ๆๆ เสียงคนอื้ออึง ในตรอกนั้น แม้นจะเจ็บมาก ความอยากรู้อยากเห็นยังมี พยายามจะดึงตัวขึ้นมา แต่ลุกไม่ได้เลย เปล่าข้าพเจ้ากลัวแต่ไม่มากนัก เพราะคิดว่ายังไง พ่อต้องมาแบกแน่ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ไฟไหม้ไกลจากบ้านเรามาก แต่บางคนก็แห่กันไปดู ดับแล้วแหละ รถหวอกลับแล้ว เสียงลอยมา เมื่อรำลึกถึง เหตุการณ์ขึ้นมาคราใด เห็นภาพเด็กเชฟฝรั่งเศสสิ้นลายคนนั้นแล้วคิดถึงพ่อขึ้นมา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
