บทที่ 263
ทันทีที่จี้ซื่อโผล่ศีรษะออกไปนอกหน้าต่างรถม้า เสียงผู้คนก็ดังกึกก้องไปทั่ว
มีคนในฝูงชนตะโกนถามขึ้น
"ท่านอาจารย์ใหญ่จี้! สตรีที่อยู่ในรถม้าใช่สตรีตระกูลจี้หรือไม่"
ก่อนที่ท่านเว่ยกั๋วกงจะทันห้ามไว้ หัวหน้าตระกูลจี้ก็กล่าวด้วยความเจ็บปวดว่า
"ใช่"
เหล่าบัณฑิตหนุ่มเลือดร้อนต่างพากันตะโกนสุดเสียง
"โอรสสวรรค์ทำผิด ย่อมต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน!"
"ฮ่องเต้ลักลอบเป็นชู้กับภรรยาของขุนนาง สมควรออกราชโองการสารภาพความผิด!"
"ขอให้ฮ่องเต้ทรงให้คำอธิบายแก่คนทั้งใต้หล้า!"
"โทษโบยเก้าสิบที!"
"..."
เสียงตะโกนดังระงมจนหูของท่านเว่ยกั๋วกงอื้อไปหมด
ในใจอดด่าซ่งโส่วฝู่ไม่ได้
เจ้าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์!
ไม่น่าแปลกใจที่รีบจากไปก่อน
เห็นทีจะคาดไว้แล้วว่าตอนกลับมาจะต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้
"ฮ่องเต้ลักลอบเป็นชู้กับภรรยาของขุนนาง ผิดต่อศีลธรรมและคุณธรรม! ข้าศึกษาเล่าเรียนมาหลายสิบปี ไม่อาจร่วมเสื่อมทรามไปกับกษัตริย์เช่นนี้ได้!"
บัณฑิตวัยกลางคนผู้สวมหมวกหรูกวานร้องไห้อย่างเจ็บปวด ก่อนจะพุ่งชนกำแพงเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุด
แต่กลับถูกองครักษ์เสื้อแพรผู้เฝ้าระวังอย่างเข้มงวดคว้าคอเสื้อไว้ได้ทัน
เขาสลัดไม่หลุด จึงได้แต่ปิดหน้าแล้วร่ำไห้สะอึกสะอื้น
ท่านเว่ยกั๋วกงอ้าปากค้าง
...ถึงกับขนาดนี้เชียวหรือ?
ต่อให้ฮ่องเต้สวรรคตเดี๋ยวนี้ ก็คงไม่มีใครร้องไห้หนักถึงเพียงนี้กระมัง?
ครั้งนี้ฮ่องเต้เสด็จออกนอกวังโดยปลอมพระองค์ จึงพาองครักษ์ติดตามมาด้วยไม่มาก
ประชาชนที่หลั่งไหลเข้ามาเป็นชั้น ๆ เบียดเสียจนรถม้าขยับไม่ได้
"ฝ่าบาท"
องครักษ์ผู้บังคับรถม้าพูดเข้าไปในรถด้วยสีหน้าลำบากใจ
"ไปต่อไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"
เว้นเสียแต่จะชักดาบออกมาให้เลือดตกยางออก
"ไพร่ถ่อย!"
ฮ่องเต้ทั้งอับอายทั้งเดือดดาล
"ไม่น่าแปลกใจที่ฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ต้องกดขี่พวกบัณฑิต! ข้าทั้งอดทน ทั้งพระราชทานความเมตตาแก่พวกมันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พวกมันกลับตอบแทนข้าเช่นนี้! พวกไม่รู้คุณ!"
พระองค์เพียงอยากรับสตรีที่ตนรักเข้าวังเท่านั้น
เหตุใดทุกคนจึงต้องคัดค้านพระองค์ด้วย
สติสัมปชัญญะที่ยังหลงเหลืออยู่บอกพระองค์ว่า จำเป็นต้องรีบระงับความโกรธแค้นของประชาชนให้เร็วที่สุด
แต่เมื่อทอดพระเนตรเห็นจี้ซื่อซุกตัวอยู่ในอ้อมแขน พลางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็สลายไปสิ้น
"ฆ่า"
เสียงต่ำแผ่วคำหนึ่งหลุดออกจากลำคอของฮ่องเต้
หลี่เต๋อซุ่นสะดุ้งตกใจ รีบกล่าวทันที
"ฝ่าบาท มิได้นะพ่ะย่ะค่ะ!"
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก เขารีบเกลี้ยกล่อม
"ฝ่าบาท วันนี้เป็นวันมงคล หากมีการนองเลือด จะ...จะทำลายสิริมงคลพ่ะย่ะค่ะ"
ฮ่องเต้ครุ่นคิด ก่อนพยักหน้า
"ก็จริง"
ประตูวังเปิดออก
กองทหารจินอู๋เว่ยที่ถูกเรียกระดมมาอย่างเร่งด่วนต่างวิ่งกรูกันออกมา
พวกเขาชักดาบออกจากฝักอย่างคล่องแคล่ว แล้วผลักดันประชาชนในลานกว้างให้ถอยไปทั้งสองด้าน
ประชาชนส่วนใหญ่ยังคงหวาดกลัวทหารหลวง
ไม่นานนัก จินอู๋เว่ยก็เปิดทางเดินสายหนึ่งได้สำเร็จ
ผู้บัญชาการโจวแห่งจินอู๋เว่ยก้าวเข้ามาต้อนรับเสด็จ
"ไป"
ล้อรถม้าเคลื่อนผ่านลานหน้าประตูอู่เหมิน ก่อนหยุดลงหน้าประตูพระราชวัง
เกี้ยวหลวงเตรียมรออยู่เรียบร้อยแล้ว
ฮ่องเต้เสด็จลงจากรถม้า ก่อนตรัสด้วยสีหน้าเย็นชา
"ถ่ายทอดราชโองการของข้า แต่งตั้งจี้ซื่อเป็นหวงกุ้ยเฟย"
ทั่วลานหน้าประตูอู่เหมินพลันเงียบกริบอยู่ชั่วอึดใจ
กล่าวจบ ฮ่องเต้ก็โอบจี้ซื่อเดินเข้าสู่ประตูวังโดยไม่หันกลับมามองอีก
ท่านเว่ยกั๋วกง "...…"
เขาแทบจะเป็นบ้าแล้ว
ซ่งโส่วฝู่...เจ้าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น
ต้องเดาได้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ จึงจงใจหลบไปก่อน
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!
หลังจากความเงียบอันสั้นผ่านไป
ลานหน้าประตูอู่เหมินก็กลับมาส่งเสียงอื้ออึงอีกครั้ง
ข่าวแพร่จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย
ยังไม่ทันฟ้าสาง เรื่องอื้อฉาวทั้งหมดก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
ทุกวันมีพ่อค้าเดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศ
พอฟ้าสว่าง ประตูเมืองเปิดออก ข่าวนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วเขตจิงจีอย่างรวดเร็ว
หลังจากเจิ้งชี่กลับมาจากเมืองหลวง ก็นำข่าวทั้งหมดกลับมารายงานโดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย
กู้จือจั๋วฟังไปก็หัวเราะจนตัวงอ ซบอยู่ในอ้อมอกของฉิงเหมย เสียงหัวเราะไม่ขาดสาย
เสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้ไปดูความครึกครื้นถึงสวนบัวด้วยตนเอง
"เหมียว?"
แมวลายสลิดสะบัดหางกิเลนของมัน แล้วใช้เท้าตบแก้มของนางเบา ๆ
"เหมียว!"
กู้จือจั๋วอุ้มแมวขึ้นมาหอมหนึ่งที ก่อนเร่งว่า
"เร็ว ๆ เล่าต่อ"
เจิ้งชี่กล่าวต่อ
"บรรดาบัณฑิตและอาจารย์จากสำนักศึกษาต่าง ๆ ในเมืองหลวง รวมถึงนักศึกษาที่เดินทางมาเตรียมสอบชุนเหวยปีหน้า ต่างพากันไปนั่งประท้วงเงียบอยู่หน้าประตูอู่เหมิน"
"ตอนแรกมีคนคิดจะเอาศีรษะชนกำแพง แต่ถูกองครักษ์เสื้อแพรห้ามไว้หมด ต่อมาพวกเขาก็เลิกชนกำแพง เปลี่ยนมานั่งประท้วงเงียบแทน ทุกคนกำลังเขียนฎีการ้องทุกข์กันอยู่ หัวหน้าตระกูลจี้ก็อยู่ในหมู่คนเหล่านั้นด้วย"
กู้จือจั๋วพยักหน้า
น่าจะเป็นการจัดการของคุณชาย
แม้ว่าหากมีผู้เสียชีวิตจากการชนกำแพง เรื่องจะยิ่งบานปลายมากขึ้น แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้เหล่าบัณฑิตต้องสละชีวิตโดยเปล่าประโยชน์เพียงเพราะเรื่องนี้
"ในวังหลวงเองก็ไม่สงบเช่นกัน ฮองเฮาถอดเครื่องประดับทั้งหมด แล้วพาพระสนมทั้งหลายไปคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักหงหลวน"
กู้จือจั๋วขมวดคิ้ว
"แล้วจวนของพวกเราล่ะ?"
เมื่อวานนางให้เจิ้งชี่กลับไป นอกจากสืบข่าวแล้ว ยังให้ไปแจ้งท่านอาสามไว้ล่วงหน้าด้วย
"จวนของพวกเรายังไม่มีการเคลื่อนไหวขอรับ คุณชายห้า...กู้เยี่ยน ถูกนายท่านสามกักตัวไว้ในจวน ยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายนอก"
เจิ้งชี่กล่าวจบก็เสริมอีกประโยค
"ท่านเขยใหญ่ฝากบอกคุณหนูว่า หากไม่มีธุระอะไร ขอให้รีบกลับเมืองหลวงสักครั้ง"
"ท่านเขยใหญ่" ที่จวนเจิ้นกั๋วกงเรียก ก็คือเซี่ยอิงเฉิน
หลังจากทั้งสองหมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ ไท่ฮูหยินพอใจในท่าทีของเซี่ยอิงเฉินมาก จึงสั่งให้คนทั้งจวนเปลี่ยนมาเรียกเขาว่า "ท่านเขยใหญ่"
ใบหูของกู้จือจั๋วแดงระเรื่อ
ในเมื่อคุณชายเอ่ยเช่นนี้ ย่อมต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน
นางยิ้มพลางกล่าว
"ได้ เจ้าไปสั่งคนเตรียมรถม้าเถอะ"
"ขอรับ"
เจิ้งชี่รับคำ แล้วถามต่อ
"แล้ว...คนของตระกูลจี้ จะจัดการอย่างไรดี?"
"ก็ขังไว้ก่อนสิ อย่างไรเสียก็ไม่ได้เปลืองข้าวอีกสักคำ"
ปลายนิ้วของกู้จือจั๋วเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ
"รอดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน"
นางเป็นคนเปิดโปงเรื่องทั้งหมดก็จริง
แต่จะปิดฉากเรื่องนี้อย่างไร...นางยังไม่เคยคิดเลย
เจิ้งชี่ค้อมกายรับคำ ก่อนถอยออกไป
กู้จือจั๋วคีบปลาเนื้อสดที่เพิ่งต้มเสร็จ เลาะก้างออกจนหมด แล้วป้อนให้ลูกแมวน้อย
เสิ่นเหมียวกระดิกหนวดอย่างอารมณ์ดี ก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ใบหูเล็ก ๆ สั่นไหวด้วยความสุข
เมื่อกินเนื้อปลาจนหมดทั้งจานแล้ว แมวลายสลิดก็นั่งเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะแปดเซียน เลียอุ้งเท้าล้างหน้าให้ตัวเองอย่างตั้งใจ จนสะอาดเอี่ยม ไม่เหลือแม้แต่กลิ่นคาวปลา
"คุณหนู รถม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ"
"พวกเรากลับกันเถอะ"
กู้จือจั๋วอุ้มแมวขึ้นมากอด พลางบีบอุ้งเท้าของมันเบา ๆ
"ครั้งหน้าข้าจะพาเจ้ามาแช่น้ำพุร้อนที่นี่อีก"
ลูกแมวไม่รู้หรอกว่าน้ำพุร้อนคืออะไร
แต่ฟังออกว่านางจะพามันออกมาเที่ยวอีก จึงส่งเสียง "เหมียว" อย่างร่าเริง
เมื่อกลับถึงเมืองหลวง กู้จือจั๋วไม่ได้กลับจวนก่อน แต่ตรงไปยังจวนอ๋องเฉินทันที
จวนอ๋องเฉินเป็นสถานที่ที่นางคุ้นเคยอย่างยิ่ง
ชาติก่อนนางเคยอาศัยอยู่ที่นี่หลายปี
ส่วนชาตินี้ก็มาเยือนไม่น้อยเช่นกัน
ไม่จำเป็นต้องมีใครนำทาง
นางเดินไปยังระเบียงริมน้ำในสวนอย่างชำนาญ ก่อนเอนกายลงบนตั่งนางงามริมสระน้ำ สีหน้าผ่อนคลายราวกับเป็นเจ้าของบ้าน
แมวกระโดดลงจากตักของนาง แล้ววิ่งไล่จับผีเสื้อไปทั่วสวน
สวนแห่งนี้ดูซบเซาและเงียบเหงา
เหมือนกับตอนที่นางย้ายเข้ามาอยู่ในชาติก่อนทุกประการ
ต้นไม้ดอกไม้มีอยู่ไม่มาก
ในสระก็ไม่มีปลา
มีเพียงใบบัวกับสาหร่ายน้ำลอยอยู่ประปราย
น้ำในสระใสและตื้น จนมองเห็นก้อนกรวดเล็ก ๆ ที่ก้นสระได้อย่างชัดเจน
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
หลังจากอดีตรัชทายาทถูกประหาร จวนแห่งนี้ถูกตรวจค้นหลายครั้ง
ศาลาและภูเขาจำลองในสวนล้วนถูกย้ายออกจนหมด เพราะเกรงว่าจะมีอุโมงค์ลับ
เครื่องเรือนในเรือนต่าง ๆ ก็แทบถูกขนออกไปหมดเช่นกัน เพราะกลัวว่าจะมีห้องลับ
ต่อมา หลังฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต คุณชายถูกส่งไปเป็นตัวประกันที่แคว้นเหลียง
จวนแห่งนี้ก็ถูกปิดผนึก
หลังจากคุณชายย้ายกลับเข้ามา นางก็เคยมาเยือนอยู่หลายครั้ง
คนในจวนมีไม่มาก
นอกจากเรือนหลักแล้ว ก็เปิดใช้งานเพียงเรือนด้านข้างไม่กี่หลัง ให้หวยจิ่งจือกับคนอื่น ๆ พำนัก
เรือนและตำหนักที่เหลือทั้งหมดต่างปิดตาย
บ่าวไพร่ในจวนก็เป็นเพียงขันทีใช้แรงงานกับหญิงรับใช้สูงวัยที่เคยปรนนิบัติอดีตรัชทายาท รวมกันมีอยู่เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น
อืม...
ชาติก่อนก็ดูจะเป็นเช่นนี้เหมือนกัน
จนกระทั่งนางย้ายเข้ามาอยู่
คุณชายจึงหาทางซื้อฉงฟางกลับมาจากเหล่านักโทษที่ถูกนำมาขาย เพื่อให้มาปรนนิบัตินาง
ทั้งจวนไม่มีใครสักคนที่มีอารมณ์มาชื่นชมทิวทัศน์
ความรกร้างของที่นี่ ยังมากกว่าจวนของราชวงศ์ที่ไม่มีคนอาศัยมานานเสียอีก
ในสวนมีดอกไม้ไม่มาก
ผีเสื้อที่บินมาก็มีเพียงไม่กี่ตัว
ลูกแมวไล่จับอยู่พักหนึ่งก็หมดความสนใจ หันกลับมาร้อง "เหมียว ๆ" ใส่นางอย่างไม่พอใจ
"เฮ้อ..."
กู้จือจั๋วใช้มือขวาเท้าคาง ถอนหายใจเบา ๆ
"เหตุใดถึงทำหน้ากลุ้มใจเช่นนี้"
เสียงอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านหลัง
กู้จือจั๋วไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"จวนนี้โล่งเกินไปแล้ว ท่านคงไม่ได้คิดจะแต่งภรรยาทั้งสภาพแบบนี้หรอกนะ?"
แค่ก! แค่ก! แค่ก!
ฉินเฉินที่เดินตามหลังเซี่ยอิงเฉินอยู่ สำลักน้ำลายตัวเองจนไอ หน้าแดงก่ำ
กู้จือจั๋วหันกลับไปมองเขา พลางหรี่ตา
"ฉินเฉิน"
"แค่ก...แค่ก..."
"ถ้าคนที่ตามคุณชายอยู่เป็นเสิ่นซวี่ เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เขาจะพูดว่าอะไร"
ฉินเฉินทั้งไอทั้งมองนางอย่างงุนงง
"ถ้ายังส่งเสียงอีก จะตัดลิ้นเสีย"
กู้จือจั๋วเลียนแบบน้ำเสียงของเสิ่นซวี่
ยังพูดไม่ทันจบ นางก็หัวเราะจนฟุบลงบนราวระเบียง
ฉินเฉิน "?"
สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะตามออกมา
เซี่ยอิงเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง
"จวนแบบนี้...ไม่เหมาะจะแต่งภรรยาจริง ๆ"
"เช่นนั้นจะรบกวนคุณหนูกู้ ช่วยจัดแต่งจวนให้ข้าหน่อยได้หรือไม่"
"จัดให้เหมาะกับการแต่งภรรยา"
ลักยิ้มลึกสองข้างปรากฏบนแก้มของกู้จือจั๋ว
นางยื่นมือออกไปตรงหน้าเขา
"ได้สิ"
"เอาเงินมา"
เซี่ยอิงเฉินล้วงกุญแจทองเหลืองดอกเล็กออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนฝ่ามือที่นางแบออก
จากนั้นโน้มตัวลง กระซิบข้างใบหูของนางเบา ๆ
"ในห้องหนังสือของข้ามีห้องลับ อยู่ตรง..."
ตำแหน่งของห้องลับซ่อนเร้นเป็นอย่างมาก
แม้แต่ตอนองครักษ์เสื้อแพรเข้าตรวจค้นจวนในอดีต ก็ยังหาไม่พบ
แต่กู้จือจั๋วรู้อยู่แล้วตั้งแต่ชาติก่อน
ไม่เพียงแต่นาง
หวายจิ่งจือ ฉงจิ่ว และคนอื่น ๆ ก็ล้วนรู้เช่นกัน
เซี่ยอิงเฉินบอกตำแหน่งห้องลับ พร้อมวิธีเปิดมัน
จากนั้นริมฝีปากของเขาก็แตะจุมพิตเบา ๆ ลงบนพวงแก้มสีชมพูของนาง
"เงินทั้งหมดของข้าอยู่ในนั้น"
"ยกให้เจ้าทั้งหมด"
เขากุมมือนางไว้ แล้วค่อย ๆ หุบนิ้วทั้งห้าของนางเข้าหากัน
น้ำเสียงแฝงความน่าสงสารเล็กน้อย
"อย่างนี้...พอจะได้แต่งภรรยาหรือยัง"
"ต้องรอให้ข้าจัดแต่งเสร็จก่อน"
กู้จือจั๋วพูดจบก็หัวเราะอย่างมีความสุข
เซี่ยอิงเฉินยกมือลูบหลังให้นางเบา ๆ กลัวว่านางจะหัวเราะจนสำลักน้ำลาย
"เหมียววว!"
แมวลายสลิดคิดว่านางถูกทำร้าย
มันจึงวิ่งพรวดมาจากอีกฟากของสวน กระโดดข้ามราวระเบียง โก่งหลังขู่เซี่ยอิงเฉิน พลางส่งเสียง "ฮ่า ๆ" อย่างโกรธจัด
กู้จือจั๋วเกาคางมันเบา ๆ แล้วอุ้มมันขึ้นมาปลอบ
หนึ่งคน หนึ่งแมว
หน้าผากแนบชิดหน้าผาก
แสงอาทิตย์อุ่น ๆ คลุมร่างของทั้งคู่ด้วยม่านแสงบางเบา
แววตาของเซี่ยอิงเฉินอ่อนโยนเสียจนแทบละลายเป็นสายน้ำเลยทีเดียว
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a595b1d6d004d3f305ce77b
🥀➡️ บทถัดไป
🔗https://www.blockdit.com/posts/6a595b506d004d3f305d14f4
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
